Marcelo Melo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marcelo Melo
Marcelo Melo
Marcelo Melo podczas French Open 2013
Państwo  Brazylia
Miejsce zamieszkania Belo Horizonte
Data i miejsce urodzenia 23 września 1983
Belo Horizonte
Wzrost 203 cm
Masa ciała 87 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery aktywny
Trener Daniel Melo
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 273 (21 listopada 2005)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 13
Najwyżej w rankingu 5 (4 listopada 2013)
Australian Open 3R (2014)
Roland Garros QF (2010, 2012)
Wimbledon F (2013)
US Open SF (2013)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Marcelo Pinheiro Davi de Melo (ur. 23 września 1983 w Belo Horizonte) – brazylijski tenisista, zwycięzca turniejów ATP World Tour w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Do zawodowego grona tenisistów przystąpił w roku 1998. Specjalizuje się w grze podwójnej; ma na koncie trzynaście wygranych turniejów rangi ATP World Tour. Ponadto grał w czternastu finałach ATP World Tour. W wielkoszlemowych rozgrywkach najlepszym jego wynikiem jest awans do finału deblowego Wimbledonu z 2013 roku w parze z Ivanem Dodigiem. Jest również półfinalistą US Open z tego samego roku.

W grze mieszanej jest finalistą wielkoszlemowego US Open z 2009 roku, gdzie grał w parze z Amerykanką Vanią King. Spotkanie o tytuł przegrał z duetem Bob Bryan-Liezel Huber 7:5, 6:7(5), 7–10.

W reprezentacji w Pucharze Davisa zadebiutował w roku 2008 w meczu przeciwko Kolumbii. W tym samym roku, jak i w latach 2009-2013 brał z zespołem udział w play-offach o awans do grupy światowej, w której gra 16 najlepszych męskich drużyn. W 2008 roku Brazylijczycy przegrali Chorwacją, w 2009 roku z Ekwadorem, następnie w 2010 z Indiami i w 2011 z Rosją. W roku 2012 Brazylia pokonała Rosję, dzięki czemu awansowała do wyższej klasy rozgrywek. W 2013 roku przegrała jednak w play-offach z Niemcami, co skutkowało spadkiem do grupy I strefy amerykańskiej.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu deblistów był w listopadzie 2013 roku, zajmując 5. miejsce.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (13)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2007 Portugalia Estoril Ceglana Brazylia André Sá Argentyna Martín García
Argentyna Sebastián Prieto
3:6, 6:2, 10-6
2. 2008 Australia Adelajda Twarda Argentyna Martín García Australia Chris Guccione
Australia Robert Smeets
6:3, 3:6, 10-7
3. 2008 Brazylia Costa do Sauípe Ceglana Brazylia André Sá Hiszpania Albert Montañés
Hiszpania Santiago Ventura
4:6, 6:2, 10-7
4. 2008 Austria Pörtschach Ceglana Brazylia André Sá Austria Julian Knowle
Austria Jürgen Melzer
7:5, 6:7(3), 13-11
5. 2008 Stany Zjednoczone New Haven Twarda Brazylia André Sá Indie Mahesh Bhupathi
Bahamy Mark Knowles
7:5, 6:2
6. 2009 Austria Kitzbühel Ceglana Brazylia André Sá Rumunia Andrei Pavel
Rumunia Horia Tecău
6:7(9), 6:2, 10-7
7. 2010 Francja Nicea Ceglana Brazylia Bruno Soares Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
1:6, 6:3, 10-5
8. 2011 Chile Santiago Ceglana Brazylia Bruno Soares Polska Łukasz Kubot
Austria Oliver Marach
6:3, 7:6(3)
9. 2011 Brazylia Costa do Sauípe Ceglana Brazylia Bruno Soares Hiszpania Pablo Andújar
Hiszpania Daniel Gimeno-Traver
7:6(4), 6:3
10. 2012 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Brazylia Bruno Soares Szwecja Robert Lindstedt
Serbia Nenad Zimonjić
6:7(4), 7:5, 10-6
11. 2013 Australia Brisbane Twarda Hiszpania Tommy Robredo Stany Zjednoczone Eric Butorac
Australia Paul Hanley
4:6, 6:1, 10-5
12. 2013 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Chorwacja Ivan Dodig Hiszpania David Marrero
Hiszpania Fernando Verdasco
7:6(2), 6:7(6), 10-2
13. 2014 Nowa Zelandia Auckland Twarda Austria Julian Knowle Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
4:6, 6:3, 10-5
Finalista (14)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Wielka Brytania Londyn (Queen's) Trawiasta Brazylia André Sá Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
4:6, 6:7(3)
2. 2009 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Brazylia André Sá Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 4:6
3. 2009 Wielka Brytania Londyn (Queen's) Trawiasta Brazylia André Sá Rosja Michaił Jużny
Republika Południowej Afryki Wesley Moodie
4:6, 6:4, 6-10
4. 2009 Niemcy Hamburg Ceglana Słowacja Filip Polášek Szwecja Simon Aspelin
Australia Paul Hanley
3:6, 3:6
5. 2010 Nowa Zelandia Auckland Twarda Brazylia Bruno Soares Nowa Zelandia Marcus Daniell
Rumunia Horia Tecău
5:7, 4:6
6. 2010 Szwajcaria Gstaad Ceglana Brazylia Bruno Soares Szwecja Johan Brunström
Finlandia Jarkko Nieminen
3:6, 7:6(4), 9-11
7. 2010 Francja Metz Twarda (hala) Brazylia Bruno Soares Jamajka Dustin Brown
Holandia Rogier Wassen
3:6, 3:6
8. 2011 Meksyk Acapulco Ceglana Brazylia Bruno Soares Rumunia Victor Hănescu
Rumunia Horia Tecău
1:6, 3:6
9. 2011 Francja Metz Twarda (hala) Czechy Lukáš Dlouhý Wielka Brytania Lukáš Dlouhý
Brazylia André Sá
4:6, 6:7(7)
10. 2011 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Brazylia Bruno Soares Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
1:6, 3:6
11. 2012 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Chorwacja Ivan Dodig Białoruś Maks Mirny
Kanada Daniel Nestor
6:4, 5:7, 7-10
12. 2013 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Chorwacja Ivan Dodig Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:3, 3:6, 4:6, 4:6
13. 2014 Brazylia Rio de Janeiro Ceglana Hiszpania David Marrero Kolumbia Juan Sebastián Cabal
Kolumbia Robert Farah
4:6, 2:6
14. 2014 Monako Monte Carlo Ceglana Chorwacja Ivan Dodig Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 6:3, 8-10

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Finalista (1)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2009 Francja French Open Ceglana Stany Zjednoczone Vania King Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Liezel Huber
7:5, 6:7(4), 7-10

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]