Marcelo Melo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marcelo Melo
Marcelo Melo
Marcelo Melo podczas French Open 2013
Państwo  Brazylia
Miejsce zamieszkania Belo Horizonte
Data i miejsce urodzenia 23 września 1983
Belo Horizonte
Wzrost 203 cm
Masa ciała 87 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery aktywny
Trener Daniel Melo
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 273 (21 listopada 2005)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 13
Najwyżej w rankingu 5 (4 listopada 2013)
Australian Open 3R (2014)
Roland Garros QF (2010, 2012)
Wimbledon F (2013)
US Open SF (2013, 2014)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Marcelo Pinheiro Davi de Melo (ur. 23 września 1983 w Belo Horizonte) – brazylijski tenisista, zwycięzca turniejów ATP World Tour w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Do zawodowego grona tenisistów przystąpił w roku 1998. Specjalizuje się w grze podwójnej; ma na koncie 13 wygranych turniejów rangi ATP World Tour. Ponadto grał w 16 finałach ATP World Tour. W wielkoszlemowych rozgrywkach najlepszym jego wynikiem jest awans do finału deblowego Wimbledonu z 2013 roku w parze z Ivanem Dodigiem. Jest również półfinalistą US Open z tego samego roku.

W grze mieszanej jest finalistą wielkoszlemowego US Open z 2009 roku, gdzie grał w parze z Amerykanką Vanią King. Spotkanie o tytuł przegrał z duetem Bob Bryan-Liezel Huber 7:5, 6:7(5), 7–10.

W reprezentacji w Pucharze Davisa zadebiutował w roku 2008 w meczu przeciwko Kolumbii. W tym samym roku, jak i w latach 2009-2013 brał z zespołem udział w play-offach o awans do grupy światowej, w której gra 16 najlepszych męskich drużyn. W 2008 roku Brazylijczycy przegrali Chorwacją, w 2009 roku z Ekwadorem, następnie w 2010 z Indiami i w 2011 z Rosją. W roku 2012 Brazylia pokonała Rosję, dzięki czemu awansowała do wyższej klasy rozgrywek. W 2013 roku przegrała jednak w play-offach z Niemcami, co skutkowało spadkiem do grupy I strefy amerykańskiej.

Melo 2 razy startował na igrzyskach olimpijskich. W 2008 roku w Pekinie odpadł z rywalizacji deblowej w 2 rundzie. Tworzył wówczas parę z André Są. W 2012 roku w Londynie osiągnął ćwierćfinał gry podwójnej, wspólnie z Bruno Soaresem.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu deblistów był w listopadzie 2013 roku, zajmując 5. miejsce.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra mieszana (0–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 7 czerwca 2009 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Vania King Stany Zjednoczone Liezel Huber
Stany Zjednoczone Bob Bryan
7:5, 6:7(4), 7–10

Gra podwójna (13–16)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 6 maja 2007 Estoril Ceglana Brazylia André Sá Argentyna Martín García
Argentyna Sebastián Prieto
3:6, 6:2, 10–6
Zwycięzca 2. 5 stycznia 2008 Adelaide Twarda Argentyna Martín García Australia Chris Guccione
Australia Robert Smeets
6:3, 3:6, 10–7
Zwycięzca 3. 17 lutego 2008 Costa do Sauípe Ceglana Brazylia André Sá Hiszpania Albert Montañés
Hiszpania Santiago Ventura
4:6, 6:2, 10–7
Zwycięzca 4. 25 maja 2008 Pörtschach Ceglana Brazylia André Sá Austria Julian Knowle
Austria Jürgen Melzer
7:5, 6:7(3), 13–11
Finalista 1. 15 czerwca 2008 Londyn (Queen's) Trawiasta Brazylia André Sá Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
4:6, 6:7(3)
Zwycięzca 5. 23 sierpnia 2008 New Haven Twarda Brazylia André Sá Indie Mahesh Bhupathi
Bahamy Mark Knowles
7:5, 6:2
Finalista 2. 1 marca 2009 Delray Beach Twarda Brazylia André Sá Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 4:6
Finalista 3. 14 czerwca 2009 Londyn (Queen's) Trawiasta Brazylia André Sá Rosja Michaił Jużny
Republika Południowej Afryki Wesley Moodie
4:6, 6:4, 6–10
Zwycięzca 6. 24 maja 2009 Kitzbühel Ceglana Brazylia André Sá Rumunia Andrei Pavel
Rumunia Horia Tecău
6:7(9), 6:2, 10–7
Finalista 4. 26 lipca 2009 Hamburg Ceglana Słowacja Filip Polášek Szwecja Simon Aspelin
Republika Południowej Afryki Paul Hanley
3:6, 3:6
Finalista 5. 16 stycznia 2010 Auckland Twarda Brazylia Bruno Soares Nowa Zelandia Marcus Daniell
Rumunia Horia Tecău
5:7, 4:6
Zwycięzca 7. 22 maja 2010 Nicea Ceglana Brazylia Bruno Soares Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
1:6, 6:3, 10–5
Finalista 6. 1 sierpnia 2010 Gstaad Ceglana Brazylia Bruno Soares Szwecja Johan Brunström
Finlandia Jarkko Nieminen
3:6, 7:6(4), 9–11
Finalista 7. 26 września 2010 Metz Twarda (hala) Brazylia Bruno Soares Jamajka Dustin Brown
Holandia Rogier Wassen
3:6, 3:6
Zwycięzca 8. 6 lutego 2011 Santiago Ceglana Brazylia Bruno Soares Polska Łukasz Kubot
Austria Oliver Marach
6:3, 7:6(3)
Zwycięzca 9. 12 lutego 2011 Costa do Sauípe Ceglana Brazylia Bruno Soares Hiszpania Pablo Andújar
Hiszpania Daniel Gimeno-Traver
7:6(4), 6:3
Finalista 8. 26 lutego 2011 Acapulco Ceglana Brazylia Bruno Soares Rumunia Victor Hănescu
Rumunia Horia Tecău
1:6, 3:6
Finalista 9. 25 września 2011 Metz Twarda (hala) Czechy Lukáš Dlouhý Wielka Brytania Jamie Murray
Brazylia André Sá
4:6, 6:7(7)
Finalista 10. 23 października 2011 Sztokholm Twarda (hala) Brazylia Bruno Soares Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
1:6, 3:6
Finalista 11. 26 lutego 2012 Memphis Twarda (hala) Chorwacja Ivan Dodig Białoruś Maks Mirny
Kanada Daniel Nestor
6:4, 5:7, 7–10
Zwycięzca 10. 21 października 2012 Sztokholm Twarda (hala) Brazylia Bruno Soares Szwecja Robert Lindstedt
Serbia Nenad Zimonjić
6:7(4), 7:5, 10–6
Zwycięzca 11. 6 stycznia 2013 Brisbane Twarda Hiszpania Tommy Robredo Stany Zjednoczone Eric Butorac
Australia Paul Hanley
4:6, 6:1, 10–5
Finalista 12. 6 lipca 2013 Wimbledon, Londyn Trawiasta Chorwacja Ivan Dodig Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:3, 3:6, 4:6, 4:6
Zwycięzca 12. 13 października 2013 Szanghaj Twarda Chorwacja Ivan Dodig Hiszpania David Marrero
Hiszpania Fernando Verdasco
7:6(2), 6:7(6), 10–2
Zwycięzca 12. 11 stycznia 2014 Auckland Twarda Austria Julian Knowle Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
4:6, 6:3, 10–5
Finalista 13. 23 lutego 2014 Rio de Janeiro Ceglana Hiszpania David Marrero Kolumbia Juan Sebastián Cabal
Kolumbia Robert Farah
4:6, 2:6
Finalista 14. 20 kwietnia 2014 Monte Carlo Ceglana Chorwacja Ivan Dodig Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 6:3, 8–10
Finalista 15. 10 sierpnia 2014 Toronto Twarda Chorwacja Ivan Dodig Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
4:6, 3:6
Finalista 16. 5 października 2014 Tokio Twarda Chorwacja Ivan Dodig Francja Pierre-Hugues Herbert
Polska Michał Przysiężny
3:6, 7:6(3), 5–10

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]