Jamie Murray

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy szkockiego tenisisty. Zobacz też: inne osoby o tym samym nazwisku.
Jamie Murray
Jamie Murray
Jamie Murray podczas Sony Ericsson Open w 2012 roku
Państwo  Wielka Brytania
Miejsce zamieszkania Dunblane
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1986
Dunblane
Wzrost 190 cm
Masa ciała 84 kg
Gra leworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywny
Trener Louis Cayer
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 834 (22 maja 2006)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 23 (10 października 2011)
Australian Open 2R (2011, 2014)
Roland Garros 2R (2011, 2013)
Wimbledon 3R (2007, 2008)
US Open QF (2013)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jamie Murray, właśc. James Robert Murray (ur. 13 lutego 1986 w Dunblane) – szkocki tenisista, reprezentant Wielkiej Brytanii w Pucharze Davisa. Specjalizuje się w grze podwójnej, jest zwycięzcą turniejów ATP World Tour w deblu, mistrzem Wimbledonu z 2007 roku w grze mieszanej.

Jamie Murray jest starszym bratem Andy'ego – również tenisisty, który znajduje się w czołówce światowych rozgrywek singlowych.

Karierę tenisową Murray rozpoczął w roku 2004, skupiając swoje umiejętności na grze podwójnej. W cyklu ATP World Tour pierwszy finał jaki Brytyjczyk rozegrał miał miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2006 roku w Los Angeles. Wspólnie z Erikiem Butoracem przegrali jednak finałowe spotkanie z czołowym amerykańskim deblem, bliźniakami Bobem i Mikiem Bryanami. Na początku października tegoż samego roku Murray doszedł wraz ze swoim bratem, Andym, do finału turnieju w Bangkoku, lecz w finale nie sprostali parze Jonathan Erlich-Andy Ram.

W lutym 2007 roku Szkot odniósł swoje pierwsze dwa triumfy z cyklu ATP World Tour, wygrywając najpierw w San José, a potem w Memphis. W obu turniejach partnerem deblowym Murraya był Butorac. W czerwcu Murray wygrał rozgrywki w Nottingham. Ponownie grając wspólnie z Butoracem, pokonali w rundzie finałowej duet Joshua Goodall i Ross Hutchins. Podczas Wimbledonu Szkot wygrał zawody w grze mieszanej tworząc parę z Serbką Jeleną Janković. W finale pokonali wynikiem 6:4, 3:6, 6:1 Alicię Molik i Jonasa Björkmana.

Czwarty deblowy tytuł Murray wywalczył w 2008 roku w Delray Beach, gdzie wraz z Maksem Mirnym zwyciężyli w finale nad braćmi Bryanami. W połowie kwietnia Murray doszedł do kolejnego w sezonie finału, w Estoril, jednak razem z Kevinem Ullyettem przegrali finałowy pojedynek z deblem Jeff Coetzee-Wesley Moodie. Następny przegrany finał Szkot rozegrał w Nottingham, gdzie tworzył parę tym razem z Jeffem Coetzeem. We wrześniu Murray osiągnął finał mikstowego US Open, jednak spotkanie finałowe przegrali wraz z Liezel Huber z parą Cara Black-Leander Paes.

Na początku listopada 2010 roku Murray wygrał ze swoim bratem turniej w Walencji, a we wrześniu 2011 roku Brytyjczyk triumfował w Metz. Partnerem Murraya był wówczas André Sá. Miesiąc później Brytyjczyk razem ze swoim bratem, Andym, zwyciężyli w imprezie rozgrywanej w Tokio.

W lutym 2012 roku Murray doszedł razem z Paulem Hanleyem do finału w Montpellier, gdzie ponieśli porażkę z Nicolasem Mahutem i Édouardem Rogerem-Vasselinem.

Ósmy tytuł w grze podwójnej Szkot zdobył w połowie kwietnia 2013 roku w Houston, wspólnie z Johnem Peersem. Debliści zwyciężyli w finale z bliźniakami Bryanami. Pod koniec lipca Murray wspólnie z Peersem triumfowali w Gstaad, po pokonaniu w finale pary Pablo Andújar-Guillermo García López. Trzeci tytuł w sezonie Murray z Peersem wywalczyli pod koniec września w Bangkoku, gdzie w finale byli lepsi od pary Tomasz Bednarek-Johan Brunström. Po zwycięstwie w stolicy Tajlandii Murray, wspólnie z Peersem, doszedł do finału w Tokio. Mecz o tytuł debliści przegrali z Rohanem Bopanną i Édouardem Rogerem-Vasselinem.

W kwietniu 2007 roku Murray zadebiutował w reprezentacji brytyjskiej w Pucharze Davisa. Powołany na mecz z Holendrami, zdobył punkt w deblu razem z weteranem Gregiem Rusedskim, który po tym meczu ogłosił zakończenie kariery sportowej. Murray rozegrał także przegrany pojedynek singlowy, ale nie miało to znaczenia dla końcowego rezultatu spotkania, korzystnego dla Brytyjczyków.

Najwyżej sklasyfikowany w zestawieniu deblistów był na 23. miejscu w październiku 2011 roku.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (10)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2007 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Eric Butorac Republika Południowej Afryki Chris Haggard
Niemcy Rainer Schüttler
7:5, 7:6(6)
2. 2007 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Eric Butorac Austria Julian Knowle
Austria Jürgen Melzer
7:5, 6:3
3. 2007 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Stany Zjednoczone Eric Butorac Wielka Brytania Joshua Goodall
Wielka Brytania Ross Hutchins
4:6, 6:3, 10-5
4. 2008 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Białoruś Maks Mirny Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 3:6, 10-6
5. 2010 Hiszpania Walencja Twarda (hala) Wielka Brytania Andy Murray Indie Mahesh Bhupathi
Białoruś Maks Mirny
7:6(8), 5:7, 10-7
6. 2011 Francja Metz Twarda (hala) Brazylia André Sá Czechy Lukáš Dlouhý
Brazylia Marcelo Melo
6:4, 7:6(7)
7. 2011 Japonia Tokio Twarda (hala) Wielka Brytania Andy Murray Czechy František Čermák
Słowacja Filip Polášek
6:1, 6:4
8. 2013 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Australia John Peers Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
1:6, 7:6(3), 12-10
9. 2013 Szwajcaria Gstaad Ceglana Australia John Peers Hiszpania Pablo Andújar
Hiszpania Guillermo García López
6:3, 6:4
10. 2013 Tajlandia Bangkok Twarda (hala) Australia John Peers Polska Tomasz Bednarek
Szwecja Johan Brunström
6:3, 3:6, 10-6

Finalista (6)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2006 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Eric Butorac Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 4:6
2. 2006 Tajlandia Bangkok Twarda (hala) Wielka Brytania Andy Murray Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
2:6, 6:2, 4-10
3. 2008 Portugalia Estoril Ceglana Zimbabwe Kevin Ullyett Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee
Republika Południowej Afryki Wesley Moodie
2:6, 6:4, 8-10
4. 2008 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee Brazylia Bruno Soares
Zimbabwe Kevin Ullyett
2:6, 6:7(5)
5. 2012 Francja Montpellier Twarda (hala) Australia Paul Hanley Francja Nicolas Mahut
Francja Édouard Roger-Vasselin
4:6, 6:7(4)
6. 2013 Japonia Tokio Twarda Australia John Peers Indie Rohan Bopanna
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:7(5), 4:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]