Jamie Murray

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy szkockiego tenisisty. Zobacz też: inne osoby o tym samym nazwisku.
Jamie Murray
Jamie Murray
Jamie Murray podczas Sony Ericsson Open w 2012 roku
Państwo  Wielka Brytania
Miejsce zamieszkania Dunblane
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1986
Dunblane
Wzrost 190 cm
Masa ciała 84 kg
Gra leworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywny
Trener Louis Cayer
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 834 (22 maja 2006)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 12
Najwyżej w rankingu 23 (10 października 2011)
Australian Open 3R (2015)
Roland Garros 3R (2014)
Wimbledon 3R (2007, 2008, 2014)
US Open QF (2013)

Jamie Murray, właśc. James Robert Murray (ur. 13 lutego 1986 w Dunblane) – szkocki tenisista, reprezentant Wielkiej Brytanii w Pucharze Davisa, mistrz Wimbledonu z 2007 roku w grze mieszanej, olimpijczyk.

Jamie Murray jest starszym bratem Andy'ego – również tenisisty, który znajduje się w czołówce światowych rozgrywek singlowych.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę tenisową Murray rozpoczął w roku 2004, skupiając swoje umiejętności na grze podwójnej. W cyklu ATP World Tour pierwszy finał jaki Brytyjczyk rozegrał miał miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2006 roku w Los Angeles. Wspólnie z Erikiem Butoracem przegrali jednak finałowe spotkanie z czołowym amerykańskim deblem, bliźniakami Bobem i Mikiem Bryanami. Na początku października tegoż samego roku Murray doszedł wraz ze swoim bratem, Andym, do finału turnieju w Bangkoku, lecz w finale nie sprostali parze Jonathan Erlich-Andy Ram.

W lutym 2007 roku Szkot odniósł swoje pierwsze dwa triumfy z cyklu ATP World Tour, wygrywając najpierw w San José, a potem w Memphis. W obu turniejach partnerem deblowym Murraya był Butorac. W czerwcu Murray wygrał rozgrywki w Nottingham. Ponownie grając wspólnie z Butoracem, pokonali w rundzie finałowej duet Joshua Goodall i Ross Hutchins. Podczas Wimbledonu Szkot wygrał zawody w grze mieszanej tworząc parę z Jeleną Janković. W finale pokonali wynikiem 6:4, 3:6, 6:1 Alicię Molik i Jonasa Björkmana.

Czwarty deblowy tytuł Murray wywalczył w 2008 roku w Delray Beach, gdzie wraz z Maksem Mirnym zwyciężyli w finale nad braćmi Bryanami. W połowie kwietnia Murray doszedł do kolejnego w sezonie finału, w Estoril, jednak razem z Kevinem Ullyettem przegrali finałowy pojedynek z deblem Jeff Coetzee-Wesley Moodie. Następny przegrany finał Szkot rozegrał w Nottingham, gdzie tworzył parę tym razem z Jeffem Coetzeem. We wrześniu Murray osiągnął finał mikstowego US Open, jednak spotkanie finałowe przegrali wraz z Liezel Huber z parą Cara Black-Leander Paes. W sezonie 2008 Jamie Murray zagrał na igrzyskach olimpijskich w Pekinie w konkurencji gry podwójnej, w parze z Andym Murrayem. Brytyjska para dotarła do 2 rundy rywalizacji.

Na początku listopada 2010 roku Murray wygrał ze swoim bratem turniej w Walencji, a we wrześniu 2011 roku Brytyjczyk triumfował w Metz. Partnerem Murraya był wówczas André Sá. Miesiąc później Brytyjczyk razem ze swoim bratem, Andym, zwyciężyli w imprezie rozgrywanej w Tokio.

W lutym 2012 roku Murray doszedł razem z Paulem Hanleyem do finału w Montpellier, gdzie ponieśli porażkę z Nicolasem Mahutem i Édouardem Rogerem-Vasselinem. Latem Murray zagrał wspólnie ze swoim bratem na igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie ponieśli porażkę w 1 rundzie rywalizacji deblowej.

Ósmy tytuł w grze podwójnej Szkot zdobył w połowie kwietnia 2013 roku w Houston, wspólnie z Johnem Peersem. Debliści zwyciężyli w finale z bliźniakami Bryanami. Pod koniec lipca Murray wspólnie z Peersem triumfowali w Gstaad, po pokonaniu w finale pary Pablo Andújar-Guillermo García López. Trzeci tytuł w sezonie Murray z Peersem wywalczyli pod koniec września w Bangkoku, gdzie w finale byli lepsi od pary Tomasz Bednarek-Johan Brunström. Po zwycięstwie w stolicy Tajlandii Murray, wspólnie z Peersem, doszedł do finału w Tokio. Mecz o tytuł debliści przegrali z Rohanem Bopanną i Édouardem Rogerem-Vasselinem.

Pierwszy triumf w sezonie 2014 osiągnął w Monachium, gdzie razem z Peersem pokonali parę Colin FlemingRoss Hutchins. W połowie czerwca, razem ze swoim deblowym partnerem, Murray dotarł do finału na kortach trawiastych w Londynie (Queen's). Para przegrała spotkanie finałowe z Alexandrem Peyą i Bruno Soaresem. Do kolejnego finału para Murray–Peers awansowała pod koniec sierpnia w Winston-Salem. We wrześniu Jamie Murray osiągnął 20 zawodowy finał w karierze w grze podwójnej, w Kuala Lumpur. Partnerując Peersowi przegrał mecz o tytuł z Leanderem Paesem i Marcinem Matkowskim.

W styczniu 2015 roku Murray wygrał z Peersem turniej w Brisbane, po pokonaniu w finale Ołeksandra Dołhopołowa i Kei'ego Nishikori'ego. Następnie debel osiągnął dwa finały rozgrywek ATP World Tour 500 – w Rotterdamie i Barcelonie.

W kwietniu 2007 roku Murray zadebiutował w reprezentacji brytyjskiej w Pucharze Davisa. Powołany na mecz z Holendrami, zdobył punkt w deblu razem z Gregiem Rusedskim, który po tym meczu ogłosił zakończenie kariery sportowej. Murray rozegrał także przegrany pojedynek singlowy, ale nie miało to znaczenia dla końcowego rezultatu spotkania, korzystnego dla Brytyjczyków.

Najwyżej sklasyfikowany w zestawieniu deblistów był na 23. miejscu w październiku 2011 roku.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra mieszana (1–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 7 lipca 2007 Wimbledon, Londyn Trawiasta Serbia Jelena Janković Australia Alicia Molik
Szwecja Jonas Björkman
6:4, 3:6, 6:1
Finalista 1. 3 września 2008 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Liezel Huber Zimbabwe Cara Black
Indie Leander Paes
6:7(6), 4:6

Gra podwójna (12–11)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 30 lipca 2006 Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Eric Butorac Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 4:6
Finalista 2. 1 października 2006 Bangkok Twarda (hala) Wielka Brytania Andy Murray Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
2:6, 6:2, 4–10
Zwycięzca 1. 18 lutego 2007 San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Eric Butorac Republika Południowej Afryki Chris Haggard
Niemcy Rainer Schüttler
7:5, 7:6(6)
Zwycięzca 2. 25 lutego 2007 Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Eric Butorac Austria Julian Knowle
Austria Jürgen Melzer
7:5, 6:3
Zwycięzca 3. 23 czerwca 2007 Nottingham Trawiasta Stany Zjednoczone Eric Butorac Wielka Brytania Joshua Goodall
Wielka Brytania Ross Hutchins
4:6, 6:3, 10–5
Zwycięzca 4. 17 lutego 2008 Delray Beach Twarda Białoruś Maks Mirny Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 3:6, 10–6
Finalista 3. 20 kwietnia 2008 Estoril Ceglana Zimbabwe Kevin Ullyett Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee
Republika Południowej Afryki Wesley Moodie
2:6, 6:4, 8–10
Finalista 4. 22 czerwca 2008 Nottingham Trawiasta Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee Brazylia Bruno Soares
Zimbabwe Kevin Ullyett
2:6, 6:7(5)
Zwycięzca 5. 7 listopada 2010 Walencja Twarda (hala) Wielka Brytania Andy Murray Indie Mahesh Bhupathi
Białoruś Maks Mirny
7:6(8), 5:7, 10–7
Zwycięzca 6. 25 września 2011 Metz Twarda (hala) Brazylia André Sá Czechy Lukáš Dlouhý
Brazylia Marcelo Melo
6:4, 7:6(7)
Zwycięzca 7. 9 października 2011 Tokio Twarda Wielka Brytania Andy Murray Czechy František Čermák
Słowacja Filip Polášek
6:1, 6:4
Finalista 5. 5 lutego 2012 Montpellier Twarda (hala) Australia Paul Hanley Francja Nicolas Mahut
Francja Édouard Roger-Vasselin
4:6, 6:7(4)
Zwycięzca 8. 14 kwietnia 2013 Houston Ceglana Australia John Peers Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
1:6, 7:6(3), 12–10
Zwycięzca 9. 28 lipca 2013 Gstaad Ceglana Australia John Peers Hiszpania Pablo Andújar
Hiszpania Guillermo García López
6:3, 6:4
Zwycięzca 10. 29 września 2013 Bangkok Twarda (hala) Australia John Peers Polska Tomasz Bednarek
Szwecja Johan Brunström
6:3, 3:6, 10–6
Finalista 6. 6 października 2013 Tokio Twarda Australia John Peers Indie Rohan Bopanna
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:7(5), 4:6
Zwycięzca 11. 4 maja 2014 Monachium Ceglana Australia John Peers Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Ross Hutchins
6:4, 6:2
Finalista 7. 15 czerwca 2014 Londyn (Queen's) Trawiasta Australia John Peers Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:4, 6:7(4), 4–10
Finalista 8. 23 sierpnia 2014 Winston-Salem Twarda Australia John Peers Kolumbia Juan Sebastián Cabal
Kolumbia Robert Farah
3:6, 4:6
Finalista 9. 28 września 2014 Kuala Lumpur Twarda (hala) Australia John Peers Polska Marcin Matkowski
Indie Leander Paes
6:3, 6:7(5), 5–10
Zwycięzca 12. 11 stycznia 2015 Brisbane Twarda Australia John Peers Ukraina Ołeksandr Dołhopołow
Japonia Kei Nishikori
6:3, 7:6(4)
Finalista 10. 15 lutego 2015 Rotterdam Twarda (hala) Australia John Peers Holandia Jean-Julien Rojer
Rumunia Horia Tecău
6:3, 3:6, 8–10
Finalista 11. 26 kwietnia 2015 Barcelona Ceglana Australia John Peers Chorwacja Marin Draganja
Finlandia Henri Kontinen
3:6, 7:6(6), 9–11

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]