Marcel Granollers

Marcel Granollers
Państwo	Hiszpania
Miejsce zamieszkania	Barcelona
Data i miejsce urodzenia	12 kwietnia 1986 Barcelona
Wzrost	190 cm
Masa ciała	76 kg
Gra	praworęczna
Status profesjonalny	2003
Zakończenie kariery	aktywny
Trener	Fernando Vicente
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	3
Najwyżej w rankingu	20 (16 lipca 2012)
Australian Open	2R (2009, 2010, 2012, 2013)
Roland Garros	4R (2012)
Wimbledon	2R (2009, 2010)
US Open	3R (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	9
Najwyżej w rankingu	5 (11 października 2010)
Australian Open	SF (2013)
Roland Garros	QF (2013)
Wimbledon	QF (2008, 2010)
US Open	SF (2010, 2012)
Multimedia w Wikimedia Commons

Marcel Granollers (ur. 12 kwietnia 1986 w Barcelonie) – hiszpański tenisista, zwycięzca turniejów ATP World Tour w singlu oraz deblu, reprezentant w Pucharze Davisa.

Karierę profesjonalną Granollers rozpoczął w roku 2003. Wygrywał turnieje z serii ITF Futures, jak i ATP Challenger Tour w singlu jak i deblu. W turniejach rangi ATP World Tour pierwszy sukces odniósł w sezonie 2008 w amerykańskim Houston, gdzie zatriumfował w singlu, a w deblu doszedł do finału. Do rozgrywek w grze pojedynczej przystąpił z nr 7. W drodze do finału stracił jednego seta w półfinale przeciwko Wayne'owi Odesnik'owi. W meczu o tytuł pokonał faworyta gospodarzy Jamesa Blake'a (nr 1. turnieju) 6:4, 1:6, 7:5. Z kolei w grze podwójnej wraz z Pablo Cuevasem doszli do finału, w którym nie sprostali deblowi Ernests Gulbis-Rainer Schüttler przegrywając 5:7, 6:7(3). Tego roku był również w ćwierćfinale wielkoszlemowego Wimbledonu w grze podwójnej.

W sezonie 2009 Granollers osiągnął w lutym finał deblowy w Costa do Sauipe, w którym pokonał razem z Tommym Robredo zespół Lucas Arnold Ker-Juan Mónaco 6:4, 7:5. W tym samym miesiącu zatriumfował z Buenos Aires, będąc w parze z Alberto Martínem. Trzeci w sezonie tytuł wywalczył w październiku razem z Pablo Cuevasem w Moskwie. Ponadto grał w dwóch finałach- najpierw w Walencji, a potem w Paryżu (oba z Tommym Robredo).

Czwarty deblowy tytuł Hiszpan wygrał w styczniu 2010 roku w Ćennaju, partnerując Santiago Venturze. W pojedynku finałowym pokonali 7:5, 6:2 duet Lu Yen-hsun-Janko Tipsarević. W lutym wygrał rozgrywki deblowe w Costa do Sauipe. Wspólnie z Pablo Cuevasem pokonał w finale Łukasza Kubota i Olivera Maracha. W maju osiągnął z Cuevasem finał turnieju w Estoril, jednak w meczu o tytuł przegrali z hiszpańską parą Marc López-David Marrero. Pod koniec września Granollers wraz z Santiago Venturą uzyskali finał zawodów w Bukareszcie. Hiszpański debel przegrał mecz finałowy z Łukaszem Kubotem i Juanem Ignacio Chelą. Na początku listopada Granollers dotarł do finału singla w Walencji. Do turnieju Hiszpan dostał się jako tzw. szczęśliwy przegrany, a w fazie głównej wyeliminował m.in. Juana Mónaco i Gilles'a Simona; w finale przegrał z Davidem Ferrerem.

Na początku roku 2011, w Auckland, Hiszpan zdobył kolejny deblowy tytuł grając w parze z Tommym Robredo. W finale pokonali 6:4, 7:6(6) parę Johan Brunström-Stephen Huss. W lutym Granollers wraz z Marcem Lópezem osiągnęli finał w Zagrzebiu. Mecz finałowy przegrali jednak z parą Dick Norman-Horia Tecău. Również z Lópezem Granollers awansował do finału w Stuttgarcie z lipca 2011 roku. Spotkanie finałowe zakończyło się porażką hiszpańskiej pary z deblem Jürgen Melzer-Philipp Petzschner. Podczas turnieju w Gstaad Hiszpan odniósł swój drugi singlowy triumf. Po drodze wyeliminował m.in. Stanislasa Wawrinkę, Michaiła Jużnego, a w finale Fernando Verdasco. Na początku listopada Granollers zwyciężył w Walencji. Pokonał po drodze m.in. Gaëla Monfilsa, Juana Martína del Potro, a w finale Juana Mónaco.

W marcu 2012 roku Granollers awansował wraz z Marcem Lópezem do finału debla w Acapulco. Finałowy pojedynek zakończył się ich porażką z Davidem Marrero i Fernando Verdasco. W kwietniu tego samego roku, ponownie z Marcem Lópezem, awansował do finału gry podwójnej w Barcelonie. Zwycięzcami pojedynku byli Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski. W maju para zwyciężyła w turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Rzymie. W finale pokonali Łukasza Kubota i Janko Tipsarevicia 6:3, 6:2. W lipcu debel wystąpił w finale turnieju w Umagu. W ostatnim pojedynku para przegrała jednak z Marrero i Verdasco 3:6, 6:7(4). W tym samym turnieju Granollers dotarł także do finału gry pojedynczej. Wyeliminował po drodze m.in. Fernando Verdasco, jednak decydujący mecz przegrał z Marin Čiliciem. Drugi w roku tytuł deblowy Granollers wywalczył w Gstaad, gdzie tworzył parę z Marcem Lópezem, pokonując w finałowej rundzie Roberta Faraha i Santiago Giralda. Razem z Lópezem zanotował także finał turnieju w Toronto. W ostatnim pojedynku para musiała uznać wyższość braci Bryanów. Para wystąpiła w kończącym sezon ATP World Tour Finals, w którym rozstawiona była z nr 6. W fazie grupowej wygrali dwa z trzech pojedynków, dzięki czemu awansowali do półfinału, w którym również zwyciężyli. W meczu o mistrzostwo pokonali Mahesha Bhupathiego i Rohana Bopannę 7:5, 3:6, 10-3.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 20. miejscu (lipiec 2012), a w zestawieniu deblistów na 5. pozycji (październik 2010).

Statystyki turniejowe

Legenda

Wielki Szlem

Igrzyska olimpijskie

Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals

ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000

ATP International Series Gold / ATP World Tour 500

ATP International Series / ATP World Tour 250

Gra pojedyncza

Zwycięzca (3)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik w finale	Wynik finału
1.	2008	Houston	Ceglana	James Blake	6:4, 1:6, 7:5
2.	2011	Gstaad	Ceglana	Fernando Verdasco	6:4, 3:6, 6:3
3.	2011	Walencja	Twarda	Juan Mónaco	6:2, 4:6, 7:6(3)

Finalista (2)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik w finale	Wynik finału
1.	2010	Walencja	Twarda	David Ferrer	5:7, 3:6
2.	2012	Umag	Ceglana	Marin Čilić	4:6, 2:6

Gra podwójna

Zwycięzca (9)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2009	Costa do Sauipe	Ceglana	Tommy Robredo	Lucas Arnold Ker Juan Mónaco	6:4, 7:5
2.	2009	Buenos Aires	Ceglana	Alberto Martín	Nicolás Almagro Santiago Ventura	6:3, 5:7, 10-8
3.	2009	Moskwa	Twarda (hala)	Pablo Cuevas	František Čermák Michal Mertiňák	4:6, 7:5, 10-8
4.	2010	Ćennaj	Twarda	Santiago Ventura	Lu Yen-hsun Janko Tipsarević	7:5, 6:2
5.	2010	Costa do Sauipe	Ceglana	Pablo Cuevas	Łukasz Kubot Oliver Marach	7:5, 6:4
6.	2011	Auckland	Twarda	Tommy Robredo	Johan Brunström Stephen Huss	6:4, 7:6(6)
7.	2012	Rzym	Ceglana	Marc López	Łukasz Kubot Janko Tipsarević	6:3, 6:2
8.	2012	Gstaad	Ceglana	Marc López	Robert Farah Santiago Giraldo	6:4, 7:6(9)
9.	2012	Londyn	Twarda (hala)	Marc López	Mahesh Bhupathi Rohan Bopanna	7:5, 3:6, 10-3

Finalista (11)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2008	Houston	Ceglana	Pablo Cuevas	Ernests Gulbis Rainer Schüttler	5:7, 6:7(3)
2.	2009	Walencja	Twarda	Tommy Robredo	František Čermák Michal Mertiňák	4:6, 3:6
3.	2009	Paryż	Twarda (hala)	Tommy Robredo	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	3:6, 4:6
4.	2010	Estoril	Ceglana	Pablo Cuevas	Marc López David Marrero	7:6(1), 4:6, 4-10
5.	2010	Bukareszt	Ceglana	Santiago Ventura	Juan Ignacio Chela Łukasz Kubot	2:6, 7:5, 11-13
6.	2011	Zagrzeb	Twarda (hala)	Marc López	Dick Norman Horia Tecău	3:6, 4:6
7.	2011	Stuttgart	Ceglana	Marc López	Jürgen Melzer Philipp Petzschner	3:6, 4:6
8.	2012	Acapulco	Ceglana	Marc López	David Marrero Fernando Verdasco	3:6, 4:6
9.	2012	Barcelona	Ceglana	Marc López	Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski	6:2, 6:7(7), 8-10
10.	2012	Umag	Ceglana	Marc López	David Marrero Fernando Verdasco	3:6, 6:7(4)
11.	2012	Toronto	Twarda	Marc López	Bob Bryan Mike Bryan	1:6, 6:4, 10-12

Bibliografia

• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 13 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 13 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.). daviscup.com. [dostęp 13 grudnia 2011].