Donald Johnson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy tenisisty. Zobacz też: artykuł o aktorze i piosenkarzu Donie Johnsonie.
Donald Johnson
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Chapel Hill, Karolina Północna, USA
Data i miejsce urodzenia 9 września 1968
Bethlehem, Pensylwania, USA
Wzrost 190 cm
Masa ciała 84 kg
Gra leworęczna
Status profesjonalny 1992
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 194 (22 kwietnia 1996)
Roland Garros 2R (1995)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 23
Najwyżej w rankingu 1 (28 stycznia 2002)
Australian Open SF (2002)
Roland Garros QF (1996, 1998)
Wimbledon W (2001)
US Open F (2001)

Donald James Johnson (ur. 9 września 1968 w Bethlehem, Pensylwania) – tenisista amerykański, specjalista gry podwójnej, mistrz Wimbledonu w deblu i mikście. Po wieloletniej karierze w wieku 33 lat doszedł do pozycji lidera światowego rankingu gry podwójnej. Wystąpił również w reprezentacji USA w Pucharze Davisa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Leworęczny (z bekhendem oburęcznym) Johnson w latach 1987-1991 występował w rozgrywkach akademickich w USA, broniąc barw University of North Carolina; miał już wówczas na koncie nagrodę amerykańskiej federacji tenisowej USTA za sportową postawę wśród juniorów (1986). Po ukończeniu studiów (z dyplomem ekonomisty) przystąpił w 1992 do rywalizacji wśród tenisistów zawodowych.

Początkowo grał zarówno w turniejach singlowych, jak i deblowych, osiągając w obu specjalnościach przeciętne rezultaty, głównie na poziomie challengerowym; rychło okazało się, że lepiej odnajduje się jako deblista. W 1992, w parze z Irlandczykiem Owenem Caseyem, wygrał challenger w Brunei. Wśród jego partnerów z tego okresu byli m.in. znani później gracze – deblista Hindus Leander Paes czy dwukrotny zwycięzca US Open i lider rankingu singlowego Australijczyk Patrick Rafter. W 1994 Johnson zagrał w kilku imprezach ze swoim rodakiem Francisco Montaną, osiągając m.in. półfinał turnieju ATP World Tour w Barcelonie. W 1996 obaj Amerykanie podjęli stałą współpracę, która już w tymże roku zaowocowała dwoma zwycięstwami turniejowymi – w mieście Meksyk i Amsterdamie, a także wielkoszlemowym ćwierćfinałem na kortach Rolanda Garrosa.

W 1997 Johnson i Montana dość niespodziewanie triumfowali w dużym turnieju w Monte Carlo, pokonując m.in. Jewgienija Kafielnikowa i Daniela Vacka oraz w finale Jacco Eltingha i Paula Haarhuisa. Dalsze dwa finały turniejowe oraz ćwierćfinał Wimbledonu dał Amerykanom pierwszy awans do deblowego Masters, który jednak zakończyli na etapie rozgrywek grupowych z trzema porażkami na koncie. Kolejny sezon był dla obu Amerykanów jeszcze bardziej udany – wygrali cztery turnieje, zaliczyli jeszcze jeden finał, byli w ćwierćfinale French Open, a w turnieju Masters doszli do półfinału.

Na sezonie 1998 Johnson i Montana zakończyli regularne wspólne występy; Johnson w 1999 wygrał dwa turnieje, w portugalskim Estoril mając za partnera Tomasa Carbonella, w szwajcarskim Gstaad – Cyrila Suka. U progu sezonu 2000 Amerykanin kilka turniejów zagrał w parze z Sukiem, imprezę w Meksyku wygrał z Byronem Blackiem z Zimbabwe, ale poważne sukcesy zanotował dopiero wspólnie z Południowoafrykańczykiem Pietem Norvalem. Od wiosny do końca sezonu 2000 Norval i Johnson wygrali cztery turnieje i byli w dwóch finałach. Wśród turniejowych trofeów najcenniejsze pochodziło z Bangalore, gdzie triumfowali w Masters; w finale okazali się lepsi od faworytów gospodarzy Leandera Paesa i Mahesha Bhupathiego, rewanżując się tym samym za porażkę w meczu grupowym tej samej imprezy.

Jeszcze większe sukcesy Johnson odnosił z kolejnym partnerem, którym został w 2001 jego rodak Jared Palmer. W tymże roku Amerykanie wygrali pięć turniejów – dwa na kortach trawiastych, w tym Wimbledon. W Londynie już w ćwierćfinale musieli bronić czterech piłek meczowych w spotkaniu z Juanem Balcellsem i Sjengiem Schalkenem, by następnie w półfinale pokonać Białorusinów Maksa Mirnego i Uładzimira Wałczkou, a w finale Czechów Davida Rikla i Jiříego Nováka 6:4, 4:6, 6:3, 7:6. Johnson i Palmer okazali się pierwszą amerykańską parą, zwycięską na kortach Wimbledonu, od 1990 (wygrali wówczas Jim Pugh i Rick Leach). Swoją dobrą dyspozycję utrzymali w kolejnych miesiącach 2001, dochodząc do finału międzynarodowych mistrzostw Kanady (gdzie Rikl i Novak wzięli rewanż) oraz drugiego finału wielkoszlemowego – w US Open. W Nowym Jorku musieli uznać wyższość Wayne'a Blacka i Kevina Ullyetta.

Start w Masters podsumowującym sezon 2001, który ze względu na kłopoty organizatora odbył się z kilkumiesięcznym poślizgiem już w 2002, nie był równie udany jak występ Johnsona z Norvalem, niemniej jednak Amerykanie przeszli fazę grupową i odpadli dopiero w półfinale. Imponujący sezon 2001 – obok pięciu turniejów i dwóch finałów turniejowych z Palmerem Johnson wygrał Acapulco z Kuertenem i był w finale Estoril z Zimonjiciem – a także znakomity początek roku 2002 (w styczniu dwa wygrane turnieje i półfinał Australian Open), dały Johnsonowi awans na pozycję lidera światowego rankingu deblistów 28 stycznia 2002. 33-letni zawodnik nie zdołał długo obronić tej pozycji, chociaż nadal startował udanie w parze z Jaredem Palmerem, na koniec sezonu pozostając najstarszym graczem w czołowej dziesiątce klasyfikacji światowej. Poza wspomnianymi wynikami ze stycznia 2002 Johnson i Palmer w tymże roku byli jeszcze w półfinale Wimbledonu, ćwierćfinale US Open oraz dwóch finałach mniejszych imprez, w tym w Miami. Zakwalifikowali się także do Masters jak czwarta para na świecie, ale nie mogli wystąpić w turnieju, gdyż Johnson poddał się operacji lewego stawu skokowego.

W 2003 Johnson i Palmer doszli do ćwierćfinału Australian Open, a w parze z Hindusem Paesem Johnson był w finale w 's-Hertogenbosch. Były to ostatnie znaczące osiągnięcia Amerykanina, który jesienią 2004 zakończył karierę, żegnając się z zawodowym tenisem porażką w I rundzie US Open z najwyżej rozstawionymi Toddem Woodbridge'm i Jonasem Björkmanem (partnerował mu Scott Humphries).

Cenne sukcesy Donald Johnson odnosił również w grze mieszanej. W parze z Kimberly Po osiągnął w 1999 finał US Open, a rok później z tą samą partnerką triumfował na Wimbledonie. Doświadczona para amerykańska pokonała w wimbledońskim finale nastolatków, przyszłych narzeczonych – Lleytona Hewitta i Kim Clijsters 6:4, 7:6.

W grze pojedynczej Johnson najwyżej został sklasyfikowany w kwietniu 1996 – jako 194. rakieta świata. W turniejach challengerowych nigdy nie zdołał awansować dalej niż do półfinału, a w ATP World Tour wygrał jedynie kilka spotkań; na uwagę zasługuje turniej w Indianapolis w 1996, gdzie Johnson pokonał znanego Szwajcara Jakoba Hlaska, a w II rundzie uległ ówczesnemu liderowi rankingu Pete Samprasowi po wyrównanym pojedynku 6:7, 7:6, 2:6. II rundę Johnson osiągnął także w swoim jedynym występie singlowym w Wielkim Szlemie, na French Open 1995. Ostatni raz zagrał w grze pojedynczej w ATP World Tour latem 1999 w Gstaad.

Donald Johnson zarobił jako zawodowy tenisista ponad dwa miliony dolarów, w grze podwójnej wygrywając 23 turnieje i w 13 dalszych dochodząc do finałów. W reprezentacji w Pucharze Davisa zagrał jeden raz, jesienią 2001 w barażu o grupę światową przeciwko Indiom. Johnson i Palmer przegrali wówczas z Paesem i Bhupathim, ale reprezentacja USA odniosła zwycięstwo dzięki silnym singlistom Roddickowi i Blake'owi.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa wielkoszlemowe w grze mieszanej (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2000 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Stany Zjednoczone Kimberly Po Belgia Kim Clijsters
Australia Lleyton Hewitt
6:4, 7:6(3)

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska Olimpijskie
International Series Gold
International Series

Mistrz (23)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 1996 Meksyk Meksyk (1) Ceglana Stany Zjednoczone Francisco Montana Wenezuela Nicolas Pereira
Hiszpania Emilio Sánchez
6:2, 6:4
2. 1996 Holandia Amsterdam Ceglana Stany Zjednoczone Francisco Montana Szwecja Rikard Bergh
Stany Zjednoczone Jack Waite
6:4, 3:6, 6:2
3. 1997 Monako Monte Carlo Ceglana Stany Zjednoczone Francisco Montana Holandia Jacco Eltingh
Holandia Paul Haarhuis
7:6, 2:6, 7:6
4. 1998 Francja Marsylia Twarda Stany Zjednoczone Francisco Montana Stany Zjednoczone Mark Keil
Stany Zjednoczone T. J. Middleton
6:4, 3:6, 6:3
5. 1998 Portugalia Estoril (1) Ceglana Stany Zjednoczone Francisco Montana Meksyk David Roditi
Holandia Fernon Wibier
6:1, 2:6, 6:1
6. 1998 Niemcy Hamburg Ceglana Stany Zjednoczone Francisco Montana Republika Południowej Afryki David Adams
Nowa Zelandia Brett Steven
6:2, 7:5
7. 1998 Włochy Palermo Ceglana Stany Zjednoczone Francisco Montana Argentyna Pablo Albano
Argentyna Daniel Orsanic
6:4, 7:6
8. 1999 Portugalia Estoril (2) Ceglana Hiszpania Tomás Carbonell Czechy Jiří Novák
Czechy David Rikl
6:3, 2:6, 6:1
9. 1999 Szwajcaria Gstaad Ceglana Czechy Cyril Suk Macedonia Aleksandar Kitinov
Filipiny Eric Taino
7:5, 7:6(4)
10. 2000 Meksyk Meksyk (2) Ceglana Zimbabwe Byron Black Argentyna Gastón Etlis
Argentyna Martín Rodríguez
6:3, 7:5
11. 2000 Portugalia Estoril (3) Ceglana Republika Południowej Afryki Piet Norval Republika Południowej Afryki David Adams
Australia Joshua Eagle
6:4, 7:5
12. 2000 Wielka Brytania Nottingham (1) Trawiasta Republika Południowej Afryki Piet Norval Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Rick Leach
1:6, 6:4, 6:3
13. 2000 Szwajcaria Bazylea Dywanowa Republika Południowej Afryki Piet Norval Szwajcaria Roger Federer
Słowacja Dominik Hrbatý
7:6(9), 4:6, 7:6(4)
14. 2000 Indie Bangalore Twarda Republika Południowej Afryki Piet Norval Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
7:6(8), 6:3, 6:4
15. 2001 Meksyk Acapulco (3) Ceglana Brazylia Gustavo Kuerten Republika Południowej Afryki David Adams
Argentyna Martín García
6:3, 7:6(5)
16. 2001 Stany Zjednoczone Scottsdale Twarda Stany Zjednoczone Jared Palmer Chile Marcelo Ríos
Holandia Sjeng Schalken
7:6(3), 6:2
17. 2001 Hiszpania Barcelona Ceglana Stany Zjednoczone Jared Palmer Hiszpania Tommy Robredo
Hiszpania Fernando Vicente
7:6(2), 6:4
18. 2001 Hiszpania Majorka Ceglana Stany Zjednoczone Jared Palmer Hiszpania Feliciano López
Hiszpania Francisco Roig
7:5, 6:3
19. 2001 Wielka Brytania Nottingham (2) Trawiasta Stany Zjednoczone Jared Palmer Australia Paul Hanley
Australia Andrew Kratzmann
6:4, 6:2
20. 2001 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Stany Zjednoczone Jared Palmer Czechy Jiří Novák
Czechy David Rikl
6:4, 4:6, 6:3, 7:6(6)
21. 2001 Szwecja Sztokholm Twarda Stany Zjednoczone Jared Palmer Szwecja Jonas Björkman
Australia Todd Woodbridge
6:3, 4:6, 6:3
22. 2002 Katar Ad-Dauha Twarda Stany Zjednoczone Jared Palmer Czechy Jiří Novák
Czechy David Rikl
6:3, 7:6(5)
23. 2002 Australia Sydney Twarda Stany Zjednoczone Jared Palmer Australia Joshua Eagle
Australia Sandon Stolle
6:4, 6:4

Finalista (12)[edytuj | edytuj kod]

Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej (1)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]