Donald Johnson

Donald Johnson
Państwo	Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania	Chapel Hill, Karolina Północna, USA
Data i miejsce urodzenia	9 września 1968 Bethlehem, Pensylwania, USA
Wzrost	190 cm
Masa ciała	84 kg
Gra	leworęczna
Status profesjonalny	1992
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu	194 (22 kwietnia 1996)
Roland Garros	2R (1995)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	23
Najwyżej w rankingu	1 (28 stycznia 2002)
Australian Open	SF (2002)
Roland Garros	QF (1996, 1998)
Wimbledon	W (2001)
US Open	F (2001)

Donald James Johnson (ur. 9 września 1968 w Bethlehem, Pensylwania) - tenisista amerykański, specjalista gry podwójnej, mistrz Wimbledonu w deblu i mikście. Po wieloletniej karierze w wieku 33 lat doszedł do pozycji lidera światowego rankingu gry podwójnej. Wystąpił również w reprezentacji USA w Pucharze Davisa.

Życiorys

Leworęczny (z bekhendem oburęcznym) Johnson w latach 1987-1991 występował w rozgrywkach akademickich w USA, broniąc barw University of North Carolina; miał już wówczas na koncie nagrodę amerykańskiej federacji tenisowej USTA za sportową postawę wśród juniorów (1986). Po ukończeniu studiów (z dyplomem ekonomisty) przystąpił w 1992 do rywalizacji wśród tenisistów zawodowych.

Początkowo grał zarówno w turniejach singlowych, jak i deblowych, osiągając w obu specjalnościach przeciętne rezultaty, głównie na poziomie challengerowym; rychło okazało się, że lepiej odnajduje się jako deblista. W 1992, w parze z Irlandczykiem Owenem Caseyem, wygrał challenger w Brunei. Wśród jego partnerów z tego okresu byli m.in. znani później gracze – deblista Hindus Leander Paes czy dwukrotny zwycięzca US Open i lider rankingu singlowego Australijczyk Patrick Rafter. W 1994 Johnson zagrał w kilku imprezach ze swoim rodakiem Francisco Montaną, osiągając m.in. półfinał turnieju ATP World Tour w Barcelonie. W 1996 obaj Amerykanie podjęli stałą współpracę, która już w tymże roku zaowocowała dwoma zwycięstwami turniejowymi – w mieście Meksyk i Amsterdamie, a także wielkoszlemowym ćwierćfinałem na kortach Rolanda Garrosa.

W 1997 Johnson i Montana dość niespodziewanie triumfowali w dużym turnieju w Monte Carlo, pokonując m.in. Jewgienija Kafielnikowa i Daniela Vacka oraz w finale Jacco Eltingha i Paula Haarhuisa. Dalsze dwa finały turniejowe oraz ćwierćfinał Wimbledonu dał Amerykanom pierwszy awans do deblowego Masters, który jednak zakończyli na etapie rozgrywek grupowych z trzema porażkami na koncie. Kolejny sezon był dla obu Amerykanów jeszcze bardziej udany – wygrali cztery turnieje, zaliczyli jeszcze jeden finał, byli w ćwierćfinale French Open, a w turnieju Masters doszli do półfinału.

Na sezonie 1998 Johnson i Montana zakończyli regularne wspólne występy; Johnson w 1999 wygrał dwa turnieje, w portugalskim Estoril mając za partnera Tomasa Carbonella, w szwajcarskim Gstaad – Cyrila Suka. U progu sezonu 2000 Amerykanin kilka turniejów zagrał w parze z Sukiem, imprezę w Meksyku wygrał z Byronem Blackiem z Zimbabwe, ale poważne sukcesy zanotował dopiero wspólnie z Południowoafrykańczykiem Pietem Norvalem. Od wiosny do końca sezonu 2000 Norval i Johnson wygrali cztery turnieje i byli w dwóch finałach. Wśród turniejowych trofeów najcenniejsze pochodziło z Bangalore, gdzie triumfowali w Masters; w finale okazali się lepsi od faworytów gospodarzy Leandera Paesa i Mahesha Bhupathiego, rewanżując się tym samym za porażkę w meczu grupowym tej samej imprezy.

Jeszcze większe sukcesy Johnson odnosił z kolejnym partnerem, którym został w 2001 jego rodak Jared Palmer. W tymże roku Amerykanie wygrali pięć turniejów – dwa na kortach trawiastych, w tym Wimbledon. W Londynie już w ćwierćfinale musieli bronić czterech piłek meczowych w spotkaniu z Juanem Balcellsem i Sjengiem Schalkenem, by następnie w półfinale pokonać Białorusinów Maksa Mirnego i Władimira Wołczkowa, a w finale Czechów Davida Rikla i Jiříego Nováka 6:4, 4:6, 6:3, 7:6. Johnson i Palmer okazali się pierwszą amerykańską parą, zwycięską na kortach Wimbledonu, od 1990 (wygrali wówczas Jim Pugh i Rick Leach). Swoją dobrą dyspozycję utrzymali w kolejnych miesiącach 2001, dochodząc do finału międzynarodowych mistrzostw Kanady (gdzie Rikl i Novak wzięli rewanż) oraz drugiego finału wielkoszlemowego – w US Open. W Nowym Jorku musieli uznać wyższość Wayne'a Blacka i Kevina Ullyetta.

Start w Masters podsumowującym sezon 2001, który ze względu na kłopoty organizatora odbył się z kilkumiesięcznym poślizgiem już w 2002, nie był równie udany jak występ Johnsona z Norvalem, niemniej jednak Amerykanie przeszli fazę grupową i odpadli dopiero w półfinale. Imponujący sezon 2001 – obok pięciu turniejów i dwóch finałów turniejowych z Palmerem Johnson wygrał Acapulco z Kuertenem i był w finale Estoril z Zimonjiciem – a także znakomity początek roku 2002 (w styczniu dwa wygrane turnieje i półfinał Australian Open), dały Johnsonowi awans na pozycję lidera światowego rankingu deblistów 28 stycznia 2002. 33-letni zawodnik nie zdołał długo obronić tej pozycji, chociaż nadal startował udanie w parze z Jaredem Palmerem, na koniec sezonu pozostając najstarszym graczem w czołowej dziesiątce klasyfikacji światowej. Poza wspomnianymi wynikami ze stycznia 2002 Johnson i Palmer w tymże roku byli jeszcze w półfinale Wimbledonu, ćwierćfinale US Open oraz dwóch finałach mniejszych imprez, w tym w Miami. Zakwalifikowali się także do Masters jak czwarta para na świecie, ale nie mogli wystąpić w turnieju, gdyż Johnson poddał się operacji lewego stawu skokowego.

W 2003 Johnson i Palmer doszli do ćwierćfinału Australian Open, a w parze z Hindusem Paesem Johnson był w finale w 's-Hertogenbosch. Były to ostatnie znaczące osiągnięcia Amerykanina, który jesienią 2004 zakończył karierę, żegnając się z zawodowym tenisem porażką w I rundzie US Open z najwyżej rozstawionymi Toddem Woodbridge'm i Jonasem Björkmanem (partnerował mu Scott Humphries).

Cenne sukcesy Donald Johnson odnosił również w grze mieszanej. W parze z Kimberly Po osiągnął w 1999 finał US Open, a rok później z tą samą partnerką triumfował na Wimbledonie. Doświadczona para amerykańska pokonała w wimbledońskim finale nastolatków, przyszłych narzeczonych – Lleytona Hewitta i Kim Clijsters 6:4, 7:6.

W grze pojedynczej Johnson najwyżej został sklasyfikowany w kwietniu 1996 – jako 194. rakieta świata. W turniejach challengerowych nigdy nie zdołał awansować dalej niż do półfinału, a w ATP World Tour wygrał jedynie kilka spotkań; na uwagę zasługuje turniej w Indianapolis w 1996, gdzie Johnson pokonał znanego Szwajcara Jakoba Hlaska, a w II rundzie uległ ówczesnemu liderowi rankingu Pete Samprasowi po wyrównanym pojedynku 6:7, 7:6, 2:6. II rundę Johnson osiągnął także w swoim jedynym występie singlowym w Wielkim Szlemie, na French Open 1995. Ostatni raz zagrał w grze pojedynczej w ATP World Tour latem 1999 w Gstaad.

Donald Johnson zarobił jako zawodowy tenisista ponad dwa miliony dolarów, w grze podwójnej wygrywając 23 turnieje i w 13 dalszych dochodząc do finałów. W reprezentacji w Pucharze Davisa zagrał jeden raz, jesienią 2001 w barażu o grupę światową przeciwko Indiom. Johnson i Palmer przegrali wówczas z Paesem i Bhupathim, ale reprezentacja USA odniosła zwycięstwo dzięki silnym singlistom Roddickowi i Blake'owi.

Statystyki turniejowe

Zwycięstwa wielkoszlemowe w grze mieszanej (1)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partnerka	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2000	Wimbledon	Trawiasta	Kimberly Po	Kim Clijsters Lleyton Hewitt	6:4, 7:6(3)

Gra podwójna

Legenda

Wielki Szlem

Tennis Masters Cup

ATP Masters Series

Igrzyska Olimpijskie

International Series Gold

International Series

Mistrz (23)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	1996	Meksyk (1)	Ceglana	Francisco Montana	Nicolas Pereira Emilio Sánchez	6:2, 6:4
2.	1996	Amsterdam	Ceglana	Francisco Montana	Rikard Bergh Jack Waite	6:4, 3:6, 6:2
3.	1997	Monte Carlo	Ceglana	Francisco Montana	Jacco Eltingh Paul Haarhuis	7:6, 2:6, 7:6
4.	1998	Marsylia	Twarda	Francisco Montana	Mark Keil T.J. Middleton	6:4, 3:6, 6:3
5.	1998	Estoril (1)	Ceglana	Francisco Montana	David Roditi Fernon Wibier	6:1, 2:6, 6:1
6.	1998	Hamburg	Ceglana	Francisco Montana	David Adams Brett Steven	6:2, 7:5
7.	1998	Palermo	Ceglana	Francisco Montana	Pablo Albano Daniel Orsanic	6:4, 7:6
8.	1999	Estoril (2)	Ceglana	Tomás Carbonell	Jiří Novák David Rikl	6:3, 2:6, 6:1
9.	1999	Gstaad	Ceglana	Cyril Suk	Aleksandar Kitinov Eric Taino	7:5, 7:6(4)
10.	2000	Meksyk (2)	Ceglana	Byron Black	Gastón Etlis Martín Rodríguez	6:3, 7:5
11.	2000	Estoril (3)	Ceglana	Piet Norval	David Adams Joshua Eagle	6:4, 7:5
12.	2000	Nottingham (1)	Trawiasta	Piet Norval	Ellis Ferreira Rick Leach	1:6, 6:4, 6:3
13.	2000	Bazylea	Dywanowa	Piet Norval	Roger Federer Dominik Hrbatý	7:6(9), 4:6, 7:6(4)
14.	2000	Bangalore	Twarda	Piet Norval	Mahesh Bhupathi Leander Paes	7:6(8), 6:3, 6:4
15.	2001	Acapulco (3)	Ceglana	Gustavo Kuerten	David Adams Martín García	6:3, 7:6(5)
16.	2001	Scottsdale	Twarda	Jared Palmer	Marcelo Ríos Sjeng Schalken	7:6(3), 6:2
17.	2001	Barcelona	Ceglana	Jared Palmer	Tommy Robredo Fernando Vicente	7:6(2), 6:4
18.	2001	Majorka	Ceglana	Jared Palmer	Feliciano López Francisco Roig	7:5, 6:3
19.	2001	Nottingham (2)	Trawiasta	Jared Palmer	Paul Hanley Andrew Kratzmann	6:4, 6:2
20.	2001	Wimbledon	Trawiasta	Jared Palmer	Jiří Novák David Rikl	6:4, 4:6, 6:3, 7:6(6)
21.	2001	Sztokholm	Twarda	Jared Palmer	Jonas Björkman Todd Woodbridge	6:3, 4:6, 6:3
22.	2002	Ad-Dauha	Twarda	Jared Palmer	Jiří Novák David Rikl	6:3, 7:6(5)
23.	2002	Sydney	Twarda	Jared Palmer	Joshua Eagle Sandon Stolle	6:4, 6:4

Finalista (12)

• 1997 Stuttgart, Ostrawa (oba z Francisco Montaną)
• 1998 Dubaj (z Francisco Montaną)
• 2000 Stuttgart (z Lucasem Arnoldem Kerem), Tuluza, Stuttgart (oba z Pietem Norvalem)
• 2001 Estoril (z Nenadem Zimonjiciem), Montreal, US Open (oba z Jaredem Palmerem)
• 2002 Miami, Nottingham (oba z Jaredem Palmerem)
• 2003 's-Hertogenbosch (z Leanderem Paesem)

Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej (1)

• 1999 US Open (z Kimberly Po)

Linki zewnętrzne

• Donald Johnson sylwetka na stronie ATP World Tour (ang.)
• Donald Johnson sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.)
• Sylwetka na stronie ITF (ang.)