Dinara Safina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dinara Safina
Dinara Safina
Państwo  Rosja
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1986
Moskwa
Wzrost 182 cm
Masa ciała 70 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2000
Zakończenie kariery 11 maja 2014
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 12 WTA, 4 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (20 kwietnia 2009)
Australian Open F (2009)
Roland Garros F (2008, 2009)
Wimbledon SF (2009)
US Open SF (2008)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 9 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 8 (12 maja 2008)
Australian Open QF (2004, 2005)
Roland Garros 3R (2006-2008)
Wimbledon 3R (2005, 2008)
US Open W (2007)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Dorobek medalowy

Dinara Michajłowna Safina, ros. Динара Михайловна Сафина (ur. 27 kwietnia 1986 w Moskwie) – rosyjska tenisistka tatarskiego pochodzenia, finalistka trzech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, mistrzyni US Open 2007 w grze podwójnej, półfinalistka US Open 2005 w grze mieszanej, liderka rankingu WTA w grze pojedynczej, srebrna medalistka olimpijska w grze pojedynczej z 2008 roku, zdobywczyni Pucharu Federacji 2005 wraz z drużyną Rosji, reprezentantka Rosji w Pucharze Hopmana. Siostra tenisisty Marata Safina. Obydwoje zajmowali pierwsze miejsca w indywidualnych rankingach tenisowych i jest to pierwszy przypadek w dziejach, gdy dokonali tego brat i siostra.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Dinara Safina rozpoczęła treningi tenisowe w wieku siedmiu lat. Jej rodzice związani byli z tenisem – ojciec Michaił Aleksiejewicz Safin był menedżerem klubu tenisowego Spartak Moskwa, a matka Rausa Isłanowa to była radziecka tenisistka i w późniejszych latach trenerka. Profesjonalnym tenisistą został też jej o sześć lat starszy brat Marat. Wkrótce wyjechała razem z nim do Walencji, aby uczestniczyć w programach treningowych, które nie były dostępne na terenie Rosji.

Lata 2000-2004[edytuj | edytuj kod]

Rosjanka odnosiła sukcesy w rozgrywkach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W 2001 roku zagrała w singlowym finale Wimbledonu. W półfinale ograła późniejszą pierwszą rakietę brytyjską, Anne Keothavong, ale w decydującym meczu lepsza od niej okazała się Angelique Widjaja. W grze podwójnej w 2000 została wicemistrzynią French Open, a jej partnerką była Matea Mezak. W drugiej rundzie wygrały z deblem, w składzie którego była Gisela Dulko, w półfinale ograły młodszą z sióstr Clijsters, Elke, a w finale uznały wyższość Maríí José Martínez Sánchez i Anabel Mediny Garrigues. W 2001 z rodaczką Anną Bastrikową awansowała do półfinału Wimbledonu – przegrały z Dulko i Ashley Harkleroad. W rankingu juniorek zajmowała indywidualnie miejsce dziewiąte, a w deblu lokatę siódmą.

W 2000 roku otrzymała status profesjonalnej tenisistki. W 2001 dwukrotnie próbowała swoich sił w eliminacjach do głównych turniejów WTA Tour, ale zarówno w Madrycie, jak i w Moskwie doszła do drugiej rundy. W kwietniu 2002 organizatorzy zawodów w Estoril przyznali jej dziką kartą, a Safina doszła tam do półfinału (jednocześnie pierwszy jej półfinał w WTA Tour), ulegając najniżej notowanej spośród swoich czterech przeciwniczek, Ance Barna. W lipcu, po przejściu kwalifikacji, wygrała swój pierwszy profesjonalny turniej w grze pojedynczej. Dokonała tego w Sopocie. W finale skreczowała jej rywalka, Henrieta Nagyová, ale wcześniej Rosjanka przekonująco pokonała wysoko notowane rywalki: Patty Schnyder, Magüi Sernę i Wierę Zwonariową. Została najmłodszą triumfatorką imprezy WTA od czterech lat, pierwszą od trzech lat kwalifikantką, która tego dokonała i w efekcie awansowała do czołowej setki światowego rankingu.

W styczniu 2003 zadebiutowała w turnieju wielkoszlemowym w Melbourne, w trzech setach przegrywając z Katariną Srebotnik. W lipcu zwyciężyła kolejne zawody, tym razem w Palermo, eliminując w ćwierćfinale Francescę Schiavone, a potem rewanżując się Srebotnik w finale. Nie obroniła tytułu w Sopocie, ale po raz pierwszy w karierze awansowała do czwartej rundy imprezy z cyklu Wielkiego Szlema (US Open), nie dając rady Justine Henin-Hardenne. W lutym 2004 została półfinalistką halowego turnieju w Paryżu, gdzie przegrała z Kim Clijsters. W październiku znalazła się w finale w Luksemburgu, ale puchar wywalczyła wówczas Alicia Molik. Safina po raz pierwszy w karierze znalazła się w gronie pięćdziesięciu najlepszych tenisistek globu.

Lata 2005-2007[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2005 poprawiła swój wynik z Paryża, zdobywając halowe mistrzostwo. W dwóch ostatnich meczach zwyciężyła ulubienice publiczności, Tatianę Golovin i Amélie Mauresmo, a w ćwierćfinale skorzystała z walkowera Sereny Williams. Do tego momentu był to największy sukces w jej singlowej karierze. W maju triumfowała w Pradze po finale z Zuzaną Ondráškovą. Doszła do półfinałów w Estoril, Luksemburgu, Moskwie i Hasselt, co zapewniło jej awans do najlepszej dwudziestki indywidualnego rankingu (po turnieju w Moskwie).

W 2006 regularnie osiągała ćwierćfinały i półfinały turniejowe. W czerwcu po raz pierwszy zagrała w jednej czwartej finału imprezy wielkoszlemowej; dokonała tego podczas French Open, pokonując między innymi Mariję Szarapową. Przegrała ze Swietłaną Kuzniecową. Tydzień później zagrała w swoim pierwszym finale na kortach trawiastych w 's-Hertogenbosch, ale uległa tam faworytce gospodarzy, Michaëlli Krajicek. Drugi wielkoszlemowy ćwierćfinał odnotowała w US Open, pokonana przez ówczesną liderkę rankingu, Amélie Mauresmo. 2 października po raz pierwszy została sklasyfikowana wśród dziesięciu najlepszych zawodniczek świata. Zimą 2007 triumfowała w Gold Coast, po zaciętym finale z Martiną Hingis. W kwietniu doszła do finału w Charleston; w ćwierćfinale skreczowała jej rywalka Golovin, a w półfinale Zwonariowa, przegrała walkę o tytuł z Jeleną Janković. Była w półfinałach w 's-Hertogenbosch i Moskwie. Jednocześnie odniosła sukcesy w grze podwójnej – we wrześniu zdobyła jedyne w karierze mistrzostwo wielkoszlemowe w US Open 2007, partnerując Nathalie Dechy.

Sezon 2008[edytuj | edytuj kod]

Safina podczas turnieju w Berlinie (2008)

Przełomowy w wykonaniu Safiny okazał się turniej w Berlinie w maju 2008. W trzeciej rundzie sensacyjnie wyeliminowała ówczesną liderkę rankingu WTA Justine Henin wynikiem 5:7, 6:3, 6:1. Tydzień później Belgijka ogłosiła zakończenie swojej tenisowej kariery. W ćwierćfinale Rosjanka pokonała Serenę Williams (6 WTA) po zaciętym tie-breaku trzeciego seta. W półfinale rozgromiła Wiktorię Azarenkę, a w finale swoją rodaczkę Jelenę Diemientjewą. Wysoko formę przypieczętowała finałem French Open, od czwartej rundy eliminując wyłącznie inne Rosjanki – Szarapową, Diemientjewą i Kuzniecową, a w finale nie dając rady Anie Ivanović. W czerwcu została wicemistrzynią w 's-Hertogenbosch, przegrywając z Tamarine Tanasugarn. Latem odnotowała imponującą serię na kortach twardych, triumfując w Montrealu (finał z Dominiką Cibulkovą), Los Angeles (finał z Flavią Pennettą), grając w finale turnieju olimpijskiego w Pekinie (porażka z Diemientjewą) i dochodząc do półfinału US Open, zatrzymana przez Serenę Williams. Wygrała US Open Series. Następny tytuł zdobyła w połowie września w Tokio (finał z Kuzniecową). zakwalifikowała się do Mistrzostw WTA w Ad-Dausze, ale przegrała wszystkie mecze grupowe. 13 października była klasyfikowana jako wiceliderka rankingu WTA. Została pierwszą tenisistką w dziejach, która w jednym sezonie ograła trzy różne zawodniczki, notowane na pierwszym miejscu listy światowej w dniu rozegrania meczu.

Sezon 2009[edytuj | edytuj kod]

Rok 2009 rozpoczęła od finału w Sydney i w Melbourne (drugi finał wielkoszlemowy). W walce o puchar imienia Daphne Akhurst została znokautowana przez Serenę Williams wynikiem 0:6, 3:6. 20 kwietnia, po osiągnięciu ćwierćfinału w Indian Wells i drugiej rundy w Miami awansowała na pozycję liderki światowych notowań. Wyrównała tym samym wynik swojego brata Marata, który w 2000 roku przewodził klasyfikacji mężczyzn ATP. Jest to pierwszy przypadek w dziejach, by na fotelu liderów zasiadali brat i siostra (inne rodzeństwa, które tego dokonały to siostry Serena Williams i Venus Williams oraz bracia Bob Bryan i Mike Bryan). Rosjanka odnotowała imponującą serię na kortach ziemnych – w Stuttgarcie była w finale, ale okazała się najlepsza w Rzymie i Madrycie. Ponownie doszła do finału French Open, ale tam górą była jej rodaczka Kuzniecowa. Wielokrotnie zarzucano Safinie, że zajmuje pierwsze miejsce w rankingu WTA, nie mając na koncie mistrzostwa wielkoszlemowego. W obronie tenisistki wystąpił między innymi jej brat.

W lipcu po raz pierwszy doszła do półfinału Wimbledonu, zatrzymana przez Venus Williams. Tydzień później zwyciężyła w niewielkich zawodach w Portorožu. W sierpniu została wicemistrzynią w Cincinnati, eliminując w ćwierćfinale powracającą po urlopie macierzyńskim Kim Clijsters (która trzy tygodnie później wygrała US Open). zakwalifikowała się do Mistrzostw WTA, ale wycofała się po rozegraniu dwóch gemów z Jeleną Janković z powodu kontuzji pleców; w efekcie straciła przewodnictwo w światowej klasyfikacji na rzecz Sereny Williams (po 26 tygodniach na pierwszym miejscu) i później go nie odzyskała.

Od roku 2010[edytuj | edytuj kod]

Uraz pleców znacznie zredukował liczbę jej występów w sezonie 2010; po kreczu w czwartej rundzie Australian Open nie grała przez trzy miesiące. Nie wróciła jednak do optymalnej formy, dochodząc najdalej do ćwierćfinałów (Stuttgart, New Haven, Seul), wypadła tym samym ze światowej czołówki. Powróciła w 2011; doznała druzgocącej porażki w pierwszej rundzie Australian Open z Kim Clijsters (0:6, 0:6); w Indian Wells pokonała Samanthę Stosur i Danielę Hantuchovą; skreczowała w ćwierćfinale w Marbelli i oddała walkowerem półfinałowy mecz w Fezie. 12 maja ogłosiła, że przerywa tenisowe występy na czas nieokreślony, by w pełni wyleczyć nękający ją uraz pleców.

11 maja 2014 Dinara Safina ogłosiła zakończenie kariery profesjonalnej[1].

Sukcesy deblowe[edytuj | edytuj kod]

Dinara Safina była utytułowaną deblistką. Wygrała dziewięć turniejów w grze podwójnej i zanotowała siedem występów finałowych. We wrześniu 2007 razem z Nathalie Dechy triumfowała w US Open, ogrywając w decydującym meczu dwie Tajwanki, Chan Yung-jan i Chuang Chia-jung 6:4, 6:2. Rok wcześniej również zagrała w finale w Nowym Jorku, tym razem u boku Katariny Srebotnik, przegrały z Dechy i Wierą Zwonariową. Serię triumfów w mniejszych imprezach rozpoczęła w Pekinie w 2004 (z Emmanuelle Gagliardi), w 2005 była najlepsza w 's-Hertogenbosch z Anabel Mediną Garrigues, trzykrotnie, w latach 2006, 2007 i 2008 triumfowała w Gold Coast (z Meghann Shaughnessy, potem ze Srebotnik i Ágnes Szávay). W marcu 2008 wygrały imprezę pierwszej kategorii w Indian Wells (z Jeleną Wiesniną), a po trzech latach przerwy w lutym 2011, pomimo kontuzji pleców, Safina w parze z Galiną Woskobojewą zdobyły mistrzostwo w Kuala Lumpur. 12 maja 2008 Dinara zajmowała ósme miejsce w gronie deblistek w rankingu WTA.

Rosjanka sporadycznie występowała w turniejach gry mieszanej w Wielkim Szlemie. Jej partnerami byli Simon Aspelin, Jonathan Erlich i Andy Ram. Z tym ostatnim osiągnęła półfinał US Open 2005, rosyjsko-izraelska para przegrała z Katariną Srebotnik i Nenadem Zimonjiciem.

Puchary Federacji i Hopmana[edytuj | edytuj kod]

Safina na Pucharze Hopmana w roku 2009

Od 2005 do 2008 roku reprezentowała Rosję w rozgrywkach o Puchar Federacji. W swoim debiucie zdobyła to trofeum, wygrywając mecze w kolejnych konfrontacjach z Włoszkami, Amerykankami i Francuzkami. W starciu finałowym razem z Jeleną Diemientjewą wygrały trzysetowy mecz przeciwko Amélie Mauresmo i Mary Pierce, dający Rosjankom zwycięstwo. W latach 2006 i 2008 grała w ćwierćfinałach Grupy Światowej, częściej angażowana w mecze deblowe niż singlowe.

W 2009 roku wystąpiła w pokazowym turnieju o Puchar Hopmana w parze z Maratem Safinem. Rosyjskie rodzeństwo osiągnęło finał, pokonując w fazie grupowej wszystkich przeciwników: Włochów (Flavia Pennetta i Simone Bolelli), Tajwańczyków (Hsieh Su-wei i Lu Yen-hsun oraz Francuzów (Alizé Cornet i Gilles Simon), ale po finale mistrzami zostali Słowacy, Dominika Cibulková i Dominik Hrbatý.

Letnie igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

W swoim jedynym występie w letnich igrzyskach olimpijskich Safina zdobyła srebrny medal w grze pojedynczej. Miało to miejsce w 2008 roku w Pekinie. Pokonała w ćwierćfinale Jelenę Janković, a w półfinale faworytkę gospodarzy, Li Na. Przegrała trzysetowy finał z Jeleną Diemientjewą. W grze podwójnej partnerowała jej Swietłana Kuzniecowa, odpadły w trzeciej rundzie z utytułowanymi chińskimi deblistkami, Yan Zi i Zheng Jie.

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Tenis Safiny oparty był głównie na silnych i głębokich uderzeniach z głębi kortu. Zdecydowanie więcej uderzeń kończących odnotowywała z forehandu. Backhandem potrafiła otworzyć sobie kort. Popełniała wiele niewymuszonych błędów. Uważa się, że jej serwisowi brakowało siły i precyzji, pomimo że była wysoką zawodniczką. Ulubioną nawierzchnią Rosjanki były korty, a najmniej pewnie czuła się na kortach trawiastych. Często zmagała się z mentalnym aspektem występów turniejowych, co niejednokrotnie miało duży wpływ na jakość jej gry.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Rodzice Dinary Safiny związani byli z tenisem ziemnym. Ojciec, Michaił Aleksiejewicz Safin był menedżerem moskiewskiego klubu Spartak. Matka, Rausa Isłanowa to była tenisistka radziecka, później pracująca jako trener. Starszy o sześc lat brat Marat Safin to były lider rankingu ATP w grze pojedynczej, mistrz dwóch turniejów wielkoszlemowych i zdobywca Pucharu Davisa. Rodzina Safinów jest pochodzenia tatarskiego.

Wychowała się w Moskwie, przez kilka lat mieszkała w Walencji, później razem z bratem zamieszkała w Monte Carlo.

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 27 lipca 2002 Sopot Ceglana Słowacja Henrieta Nagyová 6:3, 4:0, krecz
Zwyciężczyni 2. 13 lipca 2003 Palermo Ceglana Słowenia Katarina Srebotnik 6:3, 6:4
Finalistka 1. 31 października 2004 Luksemburg Twarda Australia Alicia Molik 3:6, 4:6
Zwyciężczyni 3. 13 lutego 2005 Paryż Dywanowa (hala) Francja Amélie Mauresmo 6:4, 2:6, 6:3
Zwyciężczyni 4. 15 maja 2005 Praga Ceglana Czechy Zuzana Ondrášková 7:6(2), 6:2
Finalistka 2. 21 maja 2006 Rzym Ceglana Szwajcaria Martina Hingis 2:6, 5:7
Finalistka 3. 24 czerwca 2006 's-Hertogenbosch Trawiasta Holandia Michaëlla Krajicek 3:6, 4:6
Zwyciężczyni 5. 6 stycznia 2007 Gold Coast Twarda Szwajcaria Martina Hingis 6:3, 3:6, 7:5
Finalistka 4. 15 kwietnia 2007 Charleston Ceglana Serbia Jelena Janković 2:6, 2:6
Zwyciężczyni 6. 11 maja 2008 Berlin Ceglana Rosja Jelena Diemientjewa 3:6, 6:2, 6:2
Finalistka 5. 7 czerwca 2008 French Open Ceglana Serbia Ana Ivanović 4:6, 3:6
Finalistka 6. 21 czerwca 2008 's-Hertogenbosch Trawiasta Tajlandia Tamarine Tanasugarn 5:7, 2:6
Zwyciężczyni 7. 27 lipca 2008 Carson Twarda Włochy Flavia Pennetta 6:4, 6:2
Zwyciężczyni 8. 3 sierpnia 2008 Montreal Twarda Słowacja Dominika Cibulková 6:2, 6:1
Finalistka 7. 17 sierpnia 2008 Pekin Twarda Rosja Jelena Diemientjewa 6:3, 5:7, 3:6
Zwyciężczyni 9. 21 września 2008 Tokio Twarda Rosja Swietłana Kuzniecowa 6:1, 6:3
Finalistka 8. 16 stycznia 2009 Sydney Twarda Rosja Jelena Diemientjewa 3:6, 6:2, 1:6
Finalistka 9. 30 stycznia 2009 Australian Open Twarda Stany Zjednoczone Serena Williams 0:6, 3:6
Finalistka 10. 3 maja 2009 Stuttgart Ceglana (hala) Rosja Swietłana Kuzniecowa 4:6, 3:6
Zwyciężczyni 10. 9 maja 2009 Rzym Ceglana Rosja Swietłana Kuzniecowa 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 11. 17 maja 2009 Madryt Ceglana Dania Caroline Wozniacki 6:2, 6:4
Finalistka 11. 6 czerwca 2009 French Open Ceglana Rosja Swietłana Kuzniecowa 4:6, 2:6
Zwyciężczyni 12. 26 lipca 2009 Portorož Ceglana Włochy Sara Errani 6:7(5), 6:1, 7:5
Finalistka 12. 16 sierpnia 2009 Cincinnati Twarda Serbia Jelena Janković 4:6, 2:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 26 września 2004 Pekin Twarda Szwajcaria Emmanuelle Gagliardi Argentyna Gisela Dulko
Wenezuela María Vento-Kabchi
6:4, 6:4
Zwyciężczyni 2. 18 czerwca 2005 's-Hertogenbosch Trawiasta Hiszpania Anabel Medina Garrigues Czechy Iveta Benešová
Hiszpania Nuria Llagostera Vives
6:4, 2:6, 7:6(11)
Zwyciężczyni 3. 7 stycznia 2006 Gold Coast Twarda Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy Zimbabwe Cara Black
Australia Rennae Stubbs
6:2, 6:3
Zwyciężczyni 4. 19 lutego 2006 Antwerpia Dywanowa (hala) Słowenia Katarina Srebotnik Francja Stéphanie Foretz
Holandia Michaëlla Krajicek
6:1, 6:1
Finalistka 1. 7 września 2006 US Open Twarda Słowenia Katarina Srebotnik Francja Nathalie Dechy
Rosja Wiera Zwonariowa
6:7(5), 5:7
Zwyciężczyni 5. 6 stycznia 2007 Gold Coast Twarda Słowenia Katarina Srebotnik Czechy Iveta Benešová
Rosja Galina Woskobojewa
6:3, 6:4
Zwyciężczyni 6. 9 września 2007 US Open Twarda Francja Nathalie Dechy Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
Chińskie Tajpej Chuang Chia-jung
6:4, 6:2
Zwyciężczyni 7. 5 stycznia 2008 Gold Coast Twarda Węgry Ágnes Szávay Chińska Republika Ludowa Yan Zi
Chińska Republika Ludowa Zheng Jie
6:1, 6:2
Zwyciężczyni 8. 22 marca 2008 Indian Wells Twarda Rosja Jelena Wiesnina Chińska Republika Ludowa Yan Zi
Chińska Republika Ludowa Zheng Jie
6:1, 1:6, 10-8
Zwyciężczyni 9. 6 marca 2011 Kuala Lumpur Twarda Kazachstan Galina Woskobojewa Tajlandia Noppawan Lertcheewakarn
Australia Jessica Moore
7:5, 2:6, 10-5

Historia występów w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Dinara Safina podczas US Open 2008

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 W całej karierze
Australian Open 1R 3R 2R 2R 3R 1R F 4R 1R 0/9 15-9
Roland Garros 1R 2R 1R QF 4R F F 1R 0/8 20-8
Wimbledon LQ 1R 1R 3R 3R 2R 3R SF 0/7 12-7
US Open 2R 4R 1R 1R QF 4R SF 3R 1R 0/9 18-9
Turnieje wielkoszlemowe – wygrane/porażki 1-1 3-4 3-4 3-4 11-4 9-4 13-4 19-4 3-3 0-1 0-34 65-33

Legenda[edytuj | edytuj kod]

     zielony: W, wygrała turniej seniorski

     żółty: F, odpadła w finale w turnieju seniorskim

     ciemnobrązowy: SF, odpadła w półfinale w turnieju seniorskim

     jasnobrązowy: QF, odpadła w ćwierćfinale w turnieju seniorskim

     różowy: 4R, 3R, 2R, 1R, odpadła w IV, III, II, I rundzie w turnieju seniorskim

     biały: LQ, odpadła w kwalifikacjach w turnieju seniorskim

     biały: –, nie startowała


Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 2001 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Indonezja Angelique Widjaja 4:6, 6:0, 5:7

Gra podwójna (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 2000 Francja French Open Ceglana Chorwacja Matea Mezak Hiszpania M. J. Martínez Sánchez
Hiszpania A. Medina Garrigues
0:6, 1:6


Przypisy

  1. Rafał Smoliński: Dinara Safina oficjalnie zakończyła karierę (pol.). sportowefakty.pl, 2014-05-11. [dostęp 2014-05-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]