Stanisław Michalkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka i publicysty. Zobacz też: hasło o osobie historyka Stanisława Michalkiewicza.
Stanisław Michalkiewicz
Stanisław Michalkiewicz.JPG
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1947
Lublin
Prezes Unii Polityki Realnej
Przynależność polityczna Unia Polityki Realnej
Okres urzędowania od 1997
do 1999
Poprzednik Janusz Korwin-Mikke
Następca Janusz Korwin-Mikke
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Stanisław Michalkiewicz, Busko-Zdrój, 19 stycznia 2014

Stanisław Andrzej Michalkiewicz (ur. 8 listopada 1947 w Lublinie) – polski prawnik, nauczyciel akademicki, eseista, publicysta, polityk i autor książek o tematyce społeczno-politycznej. Działacz opozycji w PRL. Współzałożyciel Unii Polityki Realnej.

Wykładowca w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie oraz Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1969 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, a w 1972 – Podyplomowe Studium Dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim.

PRL[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. zakładał wraz z Wojciechem Ziembińskim i Andrzejem Wojciechowskim Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1972 rozpoczął pracę w piśmie „Zielony Sztandar” w dziale łączności z czytelnikami.

Pod koniec 1977 pod jego redakcją ukazał się pierwszy numer tygodnika „Gospodarz”. Publikował w tym czasie również w drugoobiegowym piśmie „Opinia” pod pseudonimem Andrzej Stanisławski. W tym okresie Michalkiewicz podjął dodatkową pracę tłumacza w warszawskim oddziale Agencji Prasowej „Nowosti” i wszystkie zarobione tam pieniądze przeznaczył na finansowanie druku „Gospodarza”. Po utworzeniu w 1980 NSZZ „Solidarność” nawiązał współpracę z drugoobiegowym wydawnictwem „Krąg”, kierowanym przez Wojciecha Fałkowskiego i Andrzeja Rosnera. Był przewodniczącym komisji zakładowej „Solidarności”.

27 września 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. W maju 1982 został internowany w Białołęce, gdzie zaprzyjaźnił się z Januszem Korwin-Mikkem. Po zwolnieniu podjął pracę robotnika rolnego w okolicach Grójca – a później – robotnika w firmie „Thomex”. W tym też okresie, wykorzystując kontakty z drukarzami, organizował powielanie ulotek dla potrzeb podziemnej „Solidarności”.

Jesienią 1983, wraz z Marianem Miszalskim, rozpoczął wydawanie podziemnego pisma „Kurs”, co zainaugurowało powstanie wydawnictwa o tej samej nazwie. Było to przedsięwzięcie samofinansujące się. Pod koniec marca 1982, pod szyldem wydawnictwa „Krąg”, publikuje książkę Andrzeja Alberta (prof. Wojciech Roszkowski) „Najnowsza historia Polski” w nakładzie nieco ponad 1000 egzemplarzy. Współpracował z NSZZ „Solidarność” RI.

Mając znajomości w środowisku drukarzy, wydaje też „Dokumenty SDP”, dla potrzeb zdelegalizowanego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Drukuje również pierwszy numer pisma „Wezwanie” pod redakcją Tomasza Jastruna.

W 1987 wraz z innymi sygnatariuszami (m.in. Stefanem Kisielewskim), podpisuje akt założycielski stowarzyszenia Ruch Polityki Realnej (którego prezesem został Janusz Korwin-Mikke), przekształconego później w partię Unia Polityki Realnej.

Stanisław Michalkiewicz, 2007

III RP[edytuj | edytuj kod]

W latach 1991–1993 zasiadał w Trybunale Stanu. Był autorem projektu polskiej konstytucji, w którym zawarty był m.in. zakaz uchwalania budżetu z deficytem[1]. Był też autorem projektu nowelizacji kodeksu karnego, przewidującej przywrócenie kary śmierci[2].

Deklaruje się jako konserwatywny liberał. W latach 1997–1999 pełnił funkcję prezesa, a od 2004 do 18 kwietnia 2005 wiceprezesa Unii Polityki Realnej.

Z ramienia UPR kandydował bez powodzenia w 1997 do Sejmu, w 2001 do Senatu i w 2004 do Parlamentu Europejskiego. W 2005 ponownie bezowocnie ubiegał się o mandat senatora, kandydując jako bezpartyjny reprezentant Ligi Polskich Rodzin. Po wyborach powrócił do UPR. 20 października 2009 wystąpił z tej partii (po kongresie, na którym z członkostwa zrezygnował Janusz Korwin-Mikke). Podjął współpracę z Wolnością i Praworządnością, a następnie z Kongresem Nowej Prawicy. W 2011 został członkiem honorowym Stowarzyszenia KoLiber[3].

Działalność publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Publikuje na łamach „Opcji na prawo”, „Najwyższego CZASU!”, „Powściągliwości i Pracy”, „Naszej Polski”, „Naszego Dziennika”, „Gazety Polskiej”, „Dziennika Polskiego”, „Niezależnej Gazety Polskiej”, „Mojej Rodziny” i innych pism. Jego felietony emitują Polskie Radio Program I (od września 2006), Radio Maryja i Telewizja Trwam.

Interia zamieszczała jego artykuły w serwisie biznesowym.

Blog Michalkiewicza wygrał główną nagrodę w konkursie „Blog Roku 2008”, organizowanym przez onet.pl[4]. Regularnie pisze także w serwisie Nowy Ekran.

29 marca 2006 na antenie Radia Maryja wygłosił felieton[5], który Rada Etyki Mediów i Marek Edelman uznali za antysemicki[6]. Kieleckie Stowarzyszenie im. Jana Karskiego dopatrzyło się w nim treści propagujących kłamstwo oświęcimskie[7]. Prokuratura Rejonowa w Toruniu nie podzieliła tych zarzutów i umorzyła postępowanie[8][9].

Sam Michalkiewicz odrzuca zarzuty o antysemityzm. Podobnie jak środowiska go popierające podkreśla, że krytykuje jedynie te organizacje żydowskie[10], które bezzasadnie domagają się od Polski odszkodowań za II wojnę światową, a nie ogół żydowskiej społeczności.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Ulubiony ustrój Pana Boga
  • Na gorącym uczynku (3 części)
  • Choroba czerwonych oczu
  • W przededniu końca świata
  • Polska ormowcem Europy
  • Studia nad żydofilią
  • Szczypta herezji
  • Spod listka figowego
  • Targowica urządza się przy Napoleonie
  • Na niemieckim pograniczu
  • Dobry „zły” liberalizm
  • Protector Traditorum
  • Logika wystarczy
  • Walka o fabrykę gwoździ
  • Nie bójcie się prawdy
  • Wariant rozbiorowy
  • Najnowszy testament
  • Polska droga do zniewolenia
  • Herrenvolk po żydowsku

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma troje dzieci.

Przypisy

  1. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, UPR
  2. Ustawa o przywróceniu kary śmierci, UPR
  3. Konwent stowarzyszenia przeszedł do historii. koliber.org, 18 grudnia 2011.
  4. Wybieramy Blog Roku 2009
  5. Stanisław Michalkiewicz: Tekst, który potrząsnął „elitką”. michalkiewicz.pl, 29 marca 2006. [dostęp 17 grudnia 2010].
  6. IAR: Edelman protestuje przeciwko ideologii Radia Maryja. wp.pl, 5 kwietnia 2006. [dostęp 29 stycznia 2008].
  7. Śledztwo ws. znieważania Żydów w Radiu Maryja umorzone
  8. Porażka totalniaków, Stanisław Michalkiewicz, 29 sierpnia 2006, www.michalkiewicz.pl.
  9. Barbara Krawcowicz: Rabin się pomylił. W: Forum Żydów Polskich [on-line]. 28 sierpnia 2006. [dostęp 6 lutego 2012]..
  10. wymienia tu np. Światowy Kongres Żydowski – artykuły: [1], [2] i inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]