Świadkowie Jehowy na Białorusi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy na Białorusi
Państwo  Białoruś
Liczebność
(2018)
6146
% ludności kraju
(2018)
0,06%
Liczba zborów
(2018)
80
Rozpoczęcie działalności ok. 1920
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Mińsk
Mińsk
Geographylogo.svg
Położenie Biura Krajowego na Białorusi

Świadkowie Jehowy na Białorusi – społeczność wyznaniowa na Białorusi, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 6146 głosicieli, należących do 80 zborów[1][a]. W 2018 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 10 046 osób[1]. Działalność miejscowych głosicieli nadzoruje Biuro Oddziału w Vantaa w Finlandii[2]. Biuro Krajowe znajduje się w Mińsku[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W latach 20. XX wieku białostoccy i wileńscy wyznawcy będący kolejarzami rozpowszechniali publikacje biblijne, m.in. na trasie Białystok-Baranowicze. W roku 1923 we wsi Frankowo koło Świsłoczy osiedliła się rodzina z województwa łódzkiego, która rozpoczęła działalność kaznodziejską w powiecie wołkowyskim. W 1923 roku na dorocznej Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa w Domaczewie zebrało się 20 osób[4], a rok później – 27 osób[5]. W latach 1927–1928 do grupy we wsi Frankowo dołączyli polscy kolporterzy, a w miejscowości Dziaki powstał zbór polskojęzyczny. Tam też 7 lipca 1929 odbyła się konwencja. W roku 1930 kolporter ze zboru w Dziakach rozpoczął działalność w powiecie baranowickim, powiecie lidzkim oraz powiecie stołpeckim, do którego – w 1935 roku – powrócił współwyznawca z emigracji we Francji[6]. W roku 1934 do obozu w Berezie Kartuskiej wtrącono Świadków Jehowy, których niesłusznie oskarżano o działalność komunistyczną[7].

W roku 1945 na przyłączonych do Białorusi dawnych terenach Polski Wschodniej działało kilkudziesięciu wyznawców, głównie w okolicach Brześcia należących już w drugiej połowie lat 20. XX wieku do zboru w Terespolu i do zboru Dziaki.

Operacja Północ i prześladowania[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Operacja Północ.

W ramach Operacji Północ 8 kwietnia 1951 roku z zachodniej części kraju wywieziono na Syberię prawie wszystkich Świadków Jehowy. Mężczyzn i kobiety osadzono w osobnych łagrach[8][9]. W roku 1956 uczestnicy 199 kongresów na całym świecie, wysyłali do ówczesnych władz ZSRR petycje o zapewnienie wolności religijnej dla współwyznawców, przetrzymywanych w przeszło 50 obozach pracy. Według danych z kolejnego roku ok. 40% wszystkich ówczesnych głosicieli w ZSRR zaznajomiło się z tą religią w więzieniach i obozach pracy. W roku 1959 ponad 600 wyznawców trafiło do specjalnego obozu pracy w Mordwie.

W roku 1965 władze radzieckie wydały dekret, na mocy którego Świadkowie Jehowy zesłani na Syberię zostali uwolnieni. Wkrótce większość z nich przeniosła się w różne miejsca na terenie ZSRR, ponieważ nie wolno im było wracać w ich rodzinne strony.

W latach 1989–1990 białoruscy delegaci uczestniczyli w kongresach pod hasłami „Prawdziwa pobożność” oraz „Czysta mowa” w Polsce.

Prawna rejestracja i rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

27 marca 1991 roku Świadkowie Jehowy zostali prawnie zarejestrowani w całym ówczesnym Związku Radzieckim, a w niepodległej Białorusi – w roku 1994. W roku 1991 uczestniczyli w kongresie międzynarodowym pod hasłem „Lud miłujący wolność” w Tallinnie, a w roku 1992 w kongresie międzynarodowym pod hasłem „Nosiciele światła” w Petersburgu.

W latach 1995–2000 na Białoruś wysłano współwyznawców m.in. z Polski, by pomogli w głoszeniu – byli to najczęściej absolwenci ówczesnego Kursu Usługiwania. W roku 1996 na Białorusi zanotowano liczbę 1395 głosicieli w 17 zborach. Liczbę 2000 przekroczono rok później.

W 2001 roku osiągnięto liczbę 3000 głosicieli, którzy należeli do 33 zborów. W 2006 roku ponad 700 białoruskich delegatów uczestniczyło w kongresie międzynarodowym pod hasłem „Wyzwolenie jest blisko!” w Chorzowie. Rok później w kraju działało 4283 głosicieli w 46 zborach, a na Pamiątce zebrało się 8937 osób. W 2008 roku zanotowano liczbę 4435 głosicieli w 53 zborach.

W 2010 roku ze względu na brak zastępczej służby wojskowej młodzi wyznawcy skazywani byli przez sądy na wysokie grzywny. Chociaż konstytucja kraju gwarantuje prawo wyboru alternatywnej służby cywilnej, nie ma dotąd żadnych przepisów regulujących tę kwestię[10]. W połowie marca tego samego roku Sąd Najwyższy rozpoczął anulowanie wcześniejszych kar grzywny.

W 2011 roku w Mińsku odbył się ogólnokrajowy (pierwszy od 12 lat) kongres pod hasłem „Niech przyjdzie Królestwo Boże!”, na którym było 5156 obecnych, w tym 195 osób, które skorzystały z programu tłumaczonego na rosyjski język migowy. Na Pamiątce obecnych było 9038 osób. W 2012 roku osiągnięto liczbę 5145 głosicieli. W dniach 19–20 października 2012 r. na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu odbyła się konferencja naukowa „Polskie Kresy Wschodnie i ludzie stamtąd”, na której wygłoszono referat „Swój czy Obcy? Świadkowie Jehowy z Kresów Wschodnich w Białorusi”[11].

W roku 2012 ponad 7000 osób uczestniczyło w kongresie pod hasłem „Strzeż swego serca!” na stadionie Traktar w Mińsku, w roku 2013 pod hasłem „Słowo Boże jest prawdą!” – już prawie 10 000, w tym delegaci z Rosji i Ukrainy[12], kongres odbył się również w roku 2014, pod hasłem „Szukajmy najpierw Królestwa Bożego![13].

10 i 11 maja 2014 roku, w związku z wizytą w Rosji Marka Sandersona, członka Ciała Kierowniczego, specjalny program z Biura Oddziału został przetłumaczony na 14 języków i był transmitowany do zborów na Białorusi i w Rosji. Identyczny program wygłaszany był również na Ukrainie przez Stephena Letta, także członka Ciała Kierowniczego[14].

14 lutego 2015 roku odbyło się specjalne spotkanie Świadków Jehowy, które zorganizowano z myślą o udzieleniu duchowego wsparcia przeszło 17 000 współwyznawców, mieszkających w strefie działań wojennych we wschodniej części Ukrainy. Dwugodzinny program przedstawiony w Biurze Oddziału Świadków Jehowy we Lwowie był transmitowany do zborów na Ukrainie i retransmitowany do zborów w Rosji i na Białorusi. Program obejrzało 150 841 ukraińskich Świadków Jehowy oraz 186 258 ich współwyznawców na Białorusi i w Rosji, w sumie 337 099 osób[15]. W 2015 roku na Białorusi działało 5918 głosicieli[16].

W czerwcu 2016 roku delegacja Świadków Jehowy z Białorusi brała udział w kongresie specjalnym pod hasłem „Lojalnie trwajmy przy Jehowie!” w Helsinkach[17]. W lipcu 2018 roku w ukraińskim Lwowie odbył się kongres specjalny pod hasłem „Bądź odważny!” z udziałem delegacji z Białorusi[18]. Latem 2019 roku delegacje z Białorusi brały udział w kongresach międzynarodowych pod hasłem „Miłość nigdy nie zawodzi!” w Danii, Kanadzie, Korei Południowej, Polsce i Stanach Zjednoczonych[19].

Kongresy odbywają się w języku rosyjskim na stołecznym stadionie Traktar, a zebrania zborowe w języku: białoruskim, angielskim, chińskimi, rosyjskim i rosyjskim migowym. W Mińsku działa przeszło tysiąc głosicieli[20].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Są to zbory rosyjskojęzyczne, zbór rosyjskiego języka migowego, a także grupy języków: angielskiego, białoruskiego, chińskiego i rosyjskiego migowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy w poszczególnych krajach w roku 2018. jw.org. [dostęp 2018-12-25].
  2. Watchtower: Biuro Oddziału w Finlandii. jw.org. [dostęp 2017-01-25].
  3. Watchtower: Biuro Krajowe na Białorusi. jw.org. [dostęp 2017-01-25].
  4. C.T. Russell. Memorial Report. „Strażnica i Zwiastun Obecności Chrystusa”, s. 218, 223, 15 czerwca 1923. Towarzystwo Strażnica (ang.). 
  5. C.T. Russell. Memorial Report for 1924. „Strażnica i Zwiastun Obecności Chrystusa”, s. 218, 15 lipca 1924. Towarzystwo Strażnica (ang.). 
  6. Krzysztof Biliński, Hiobowie XX wieku, Wrocław: Wydawnictwo A Propos, 2012, s. 220–240, ISBN 978-83-63306-15-1, OCLC 839256207.
  7. Aleksandra Boczek Kroczyliśmy wąską drogą. Wspomnienia Jana i Ireny Otrębskich, s. 31, 32 Wydawnictwo A Propos, ​ISBN 978-83-63306-14-4
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2002, s. 169–171
  9. Tomasz Bugaj. Zesłani za wiarę. Świadkowie Jehowy na Syberii. „Indeks. Pismo Uniwersytetu Opolskiego”, s. 36–40, listopad–grudzień 2012. Uniwersytet Opolski. ISSN 1427-7506. [zarchiwizowane z adresu 2017-09-27]. 
  10. Rocznik Świadków Jehowy 2011, s. 29
  11. Fundacja „Polskie Kresy Wschodnie – Dziedzictwo i Pamięć”. fundacja-kresy.pl. [dostęp 2017-09-27].
  12. naviny.by: Nearly 10,000 people attending congress of Jehovah’s Witnesses in Minsk (ang.). udf.by, 2013-08-13. [dostęp 2014-05-22].
  13. US Departament of State: International Religious Freedom Report for 2014, Belarus (ang.). state.gov, 2015-12-04. [dostęp 2015].
  14. Watchtower: Ciało Kierownicze pokrzepia Świadków Jehowy w Rosji i na Ukrainie. jw.org, 2014-11-06. [dostęp 2014-12-10].
  15. Watchtower: Specjalne spotkanie Świadków Jehowy transmitowane do strefy działań wojennych na Ukrainie. jw.org, 2015-07-06. [dostęp 2015-07-13].
  16. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 178–187.
  17. Watchtower: Special Conventions 2016 (ang.). jw2016.org, 2015. [dostęp 2016-07-18].
  18. Watchtower: Kongresy specjalne 2018. jw2018.org, 2017-09-19. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-30)].
  19. Watchtower: Kongresy międzynarodowe 2019. jw2019.org, 2018-08-08. [dostęp 2019-07-30].
  20. Радыё Свабода: «Вечныя пакуты ў пекле – гэта хлусьня». svaboda.org. [dostęp 2018-01-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]