Dynamo Moskwa (piłka nożna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy drużyny piłkarskiej klubu Dinamo Moskwa. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Football pictogram.svg Dinamo Moskwa
«Динамо» Москва
logo klubu
logo klubu
Pełna nazwa футбольный клуб
«Динамо» Москва
Przydomek Biało-Niebiescy
Milicjanci
Barwy          
Data założenia 18 kwietnia 1923
Liga Priemjer-Liga
Stadion Ariena Chimki
Prezes Rosja Borys Rotenberg[1]
Trener Rosja Andriej Kobielew
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Dynamo Moskwa; czasem też Dinamo[2] (Дина́мо Москва́, [wym. dʲɪˈnamə mɐˈskva]) – rosyjski klub sportowy z siedzibą w Moskwie, znany głównie z sekcji piłki nożnej i hokeja na lodzie (artykuł opisuje klub piłkarski). Obecnie drużyna piłkarzy występuje w Premier Lidze. W czasach Związku Radzieckiego klub podlegał Ministerstwu Spraw Wewnętrznych.

Jest to jeden z najstarszych klubów w Rosji i jedyny, który w całej swojej historii zawsze grał na najwyższym poziomie rozgrywkowym. Drużyna piłkarska - z 11 tytułami mistrza ZSRR, 6 pucharami ZSRR i jednym pucharem już w czasach Rosji - należy do najbardziej utytułowanych rosyjskich zespołów w tej dyscyplinie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Trudne początki (1923—1924)[edytuj | edytuj kod]

Towarzystwo sportowe "Dinamo" zostało oficjalnie założone w kwietniu 1923 roku. Zadanie sformowania drużyny piłkarskiej Dinama przypadło Fiodorowi Czulkowowi grającemu już wcześniej w piłkę nożną w zespole KFS. Czulkow włączył do drużyny głównie swoich byłych znajomych z KFS.

Prawie dwa miesiące po założeniu klubu, 17 czerwca 1923, na moskiewskim stadionie "Krasnyj", rozegrano pierwszy, historyczny mecz, a rywalem była Krasnaja Priesnia Moskwa. Był to ćwierćfinał regionalnych rozgrywek. Dinamowcy, choć nawet prowadzili, przegrali 2–3 po spornym rzucie karnym w końcówce meczu. Pierwszego gola w historii drużyny zdobył Wasyl Żytariew.

Początkowo Towarzystwo nie było w stanie nawet wyposażyć piłkarzy w koszulki i buty. Dlatego grali oni w strojach KFS-u: białych koszulkach z czarnym kołnierzem[3].

Skład na mecz z Priesnią
17 czerwca 1923
Stadion Krasnyj, Moskwa
Fiodor Czulkow
Aleksandr Pietrow
Nikołaj Ignatow
Iwan Łenczikow
Iwan Owieczkin
Siergiej Niewierow
Siergiej Szumieł
Nikołaj Troicki
Michaił Dienisow
Wasyl Żytariew
Boris Titow

Co ciekawe, w tym meczu sędziował Konstantin Kwasznin - ówczesny piłkarz Presnii, a późniejszy trener Dinama.

Pierwsze sukcesy (1925—1935)[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze zanim powstała ogólnokrajowa liga, Biało-Niebiescy odnosili lokalne sukcesy, takie jak mistrzostwo Moskwy (pierwsze w 1926) i Puchar Towarzystwa Sportowego Dinamo (1929). Swój pierwszy międzynarodowy mecz Dinamo rozegrało 6 września 1926 wygrywając aż 7–1 z reprezentacją robotników Łotwy[4].

W tym czasie tworzyły się także symbole klubu. W 1926 roku Aleksandr Borisow stworzył logo Dinama, które z drobnymi poprawkami dotrwało w tej wersji do dziś. Dwa lata później (1928) zbudowany został Centralny Stadion Dinama na którym piłkarze moskiewskiej drużyny rozgrywali swoje "domowe" mecze aż do roku 2008.

Lata sławy[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy ogólnokrajowe rozgrywki ligowe ZSRR odbyły się wiosną 1936 roku i na pierwszej pozycji zakończyła je drużyna moskiewskiego Dinama. Biało-Niebiescy wygrali wszystkie 6 meczów i z kompletem punktów wyprzedzili m.in. Kijowian. W sezonie jesiennym wyprzedził ich tylko lokalny rywal - Spartak. Rok później Dinamowcy wrócili na ligowy szczyt, a do tego zdobyli Puchar kraju wygrywając w finale z Dinamem Tbilisi 5–2.

Po 3 latach przerwy Dinamo sięgnęło po mistrzostwo po raz kolejny. Tak więc do wybuchu II wojny światowej klub z Moskwy zgromadził 3 mistrzostwa i 1 puchar kraju.

3-letnia przerwa w ogólnokrajowych rozgrywkach nie zaszkodziła Biało-Niebieskim. W 1945 roku Dinamo w trochę odmienionym składzie zdobyło mistrzostwo ZSRR rozgramiając większość rywali, a jedynym zespołem jaki zdołał ich wtedy pokonać w bezpośrednim meczu był CSKA Moskwa. W listopadzie tegoż roku jako pierwsza w historii Radziecka drużyna, piłkarze z Moskwy wybrali się na zachód, do Wielkiej Brytanii, gdzie zremisowali z Chelsea F.C. 3–3 i Glasgow Rangers 2–2, zaś wygrali z Cardiff City aż 10–1 oraz z Arsenalem 4–3.

W latach 1954—1960 drużyna moskiewskiego Dinama nie schodziła z podium, w tym aż pięciokrotnie zajmując pierwsze miejsce. W 1963 roku Lew Jaszyn (jako jedyny bramkarz w historii) został nagrodzony Złotą Piłką.

Lata 70. i 80. XX wieku[edytuj | edytuj kod]

Po okresie dominacji schedę po moskiewskim Dinamie w lidze przejęły: Spartak a potem również Dynamo Kijów. W 1972 roku miało miejsce ważne międzynarodowe wydarzenie w historii Dinama z Moskwy, które dotarło do finału Pucharu Zdobywców Pucharów przegrywając w nim 2–3 ze szkockim Rangers F.C.. Mimo końca kariery okrzykniętego później klubową legendą Lwa Jaszyna Dinamo wciąż dysponowało niezłym składem, który w 1973 i 1975 roku zajął trzecie miejsce w lidze. Wiosną 1976 roku Dinamowcy Moskwy zdobyli swoje ostatnie (11-te) mistrzostwo ZSRR. Rok później sięgnęli po krajowy puchar.

Następna dekada, już mniej udana. Słabe mecze przeplatały się z dobrymi - Dinamo kończyło sezon 1984 na odległym 16 miejscu w lidze jednocześnie zdobywając krajowy puchar, a w sierpniu następnego roku odpadło z rozgrywek pucharowych już w 1/16.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Lata dziewięćdziesiąte rozpoczęły się od wstrząsu dla całego świata - w 1991 roku rozpadł się potężny Związek Radziecki. Wraz z nim przestała istnieć radziecka liga piłkarska, co oznaczało że w każdym z nowo powstałych państw rozgrywki odbywać się będą osobno. Swój pierwszy sezon w Federacji Rosyjskiej Dinamowcy mogą zaliczyć do udanych - zajęli trzecie miejsce w lidze. Rok później powtórzyli to osiągnięcie. Sezon 1994 Dinamo zakończyło na drugim ligowym miejscu, a rok później zdobyło Puchar Rosji wygrywając w finale po karnych z Rotorem Wołgograd.

Po raz kolejny Dinamo Moskwa na ligowym podium znalazło się w sezonie 1997, wyprzedzone jedynie przez Spartak, i wołgogradzki Rotor. W finale rozgrywek pucharowych przegrali wówczas 0–2 z Lokomotiwem.

2000—2010[edytuj | edytuj kod]

Na początku XXI wieku klub pozyskiwał wielu sponsorów, co umożliwiło rozwój i kupno wielu nowych zawodników. Wyniki jednak nie przychodziły. Klub optymistycznie wchodzący w nowe tysiąclecie jako piąta drużyna Rosji, potem dołował, szczególnie w latach 2004 i 2006, kiedy to zajmował odległe dwucyfrowe miejsca. W 2007 roku sytuacja się poprawiła, a Dinamowcy ukończyli sezon jako szósta drużyna kraju, dochodząc też do ćwierćfinału rozgrywek pucharowych. Z początkiem 2008 r. nowym sponsorem klubu został Alszir Usmanow, właściciel holdingu Metalloinvest oraz kilku innych dużych podmiotów gospodarczych. Spowodowało to, że przed sezonem 2008 drużyna z Moskwy stawiana była jako kandydat do podium, a w przyszłości pewnie i do mistrzostwa. Biało-Niebiescy zakończyli ten sezon na III miejscu, co dało im możliwość gry w eliminacjach Ligi Mistrzów UEFA. Dinamowcy sensacyjnie wygrali 1–0 z Celtic FC w Glasgow po bramce Aleksandra Kokorina, jednak porażka 0–2 w rewanżu oznaczała awans szkotów do następnej rundy. Sezon 2009 Biało-Niebiescy zakończyli na przeciętnym 8. miejscu w Priemjer-Lidze.

Od 2010 roku sponsorem Dinama jest drugi co do wielkości bank w Rosji - Bank VTB.

Po roku 2010[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2011-12 był pierwszym w historii rosyjskiej piłki sezonem rozgrywanym w tzw. systemie jesień-wiosna. Dinamowcy znaleźli się tuż za podium, a w Pucharze Rosji dotarli aż do finału, gdzie minimalnie lepszy okazał się Rubin Kazań.

Sezon 2012/13, mimo fatalnego początku, Dinamo skończyło na niezłej 7-ej pozycji, a mogło być lepiej gdyby nie porażka z "outsiderem" ligi Ałaniją Władykaukaz (0–1) w przedostatniej kolejce. W następnym sezonie Biało-Niebiescy zajęli 4 miejsce po drodze pokonując późniejszych mistrzów CSKA Moskwa (2–0 na wyjeździe i 4–2 u siebie) i wicemistrzów Zenit Petersburg (4–2 na wyjeździe).

Po wygranych kwalifikacjach, w sezonie 2014/15, Dinamo zadebiutowało w rozgrywkach Ligi Europy UEFA, gdzie sensacyjnie odniosło serię zwycięstw stając się trzecią drużyną w historii tych rozgrywek, która wygrała wszystkie mecze fazy grupowej. Biało-Niebiescy odpadli dopiero w 1/8 przegrywając z SSC Napoli. Do tego powtórzyli czwarte miejsce w krajowej lidze, które dawało możliwość występowania w LE. Decyzją UEFA klub jednak nie został dopuszczony do rozgrywek europejskich sezonu 2015/16.

Rosja Bilans występów klubu piłkarskiego Dinamo w rozgrywkach ligowych Rosji
(Stan na koniec sezonu 2014/15)
Generic football.png
Poziom Liga Razy M Z R P B+ B- Pkt Sezon(y) Awansów Spadków
I Priemjer-Liga 13 sez. 404 160 108 136 535 475 od 2002— -
II Pierwsza Dywizja - -
III Druga Dywizja -
IV Trietja liga* -
V Liga Amatorska


Logo klubu[edytuj | edytuj kod]

Stroje[edytuj | edytuj kod]

1924
1937
1953
1970
1977
1984
2007
2012
2013
2015

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Trofea międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

FIFA Logo (2010).svg Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na koniec sezonu 2014/15)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
UEFA Cup (adjusted).png
Puchar UEFA/ Liga Europy
zdobywca -
finalista -
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca -
finalista 1 1972

Trofea krajowe[edytuj | edytuj kod]

Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Zdobyte trofea w rozgrywkach ZSRR
(Stan na )
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)



Mistrzostwo
I miejsce 11 1936 (w), 1937, 1940, 1945, 1949, 1954, 1955, 1957, 1959, 1963, 1976
II miejsce 11 1936 (j), 1946, 1947, 1948, 1950, 1956, 1958, 1962, 1967, 1970, 1986
III miejsce 5 1952, 1960, 1973, 1975, 1990

Puchar
zdobywca 6 1937, 1953, 1967, 1970, 1977, 1984
finalista 5 1945, 1949, 1950, 1955, 1979
Supercup.png
Superpuchar
zdobywca 1 1977
finalista 1 1984
Rosja Zdobyte trofea w rozgrywkach Rosji
(Stan na koniec sezonu 2014/15)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)



Mistrzostwo
I miejsce -
II miejsce 1 1994
III miejsce 4 1992, 1993, 1997, 2008
Simple gold cup.svg
Puchar
zdobywca 1 1995
finalista 4 1997, 1999, 2012

Aktualny skład[edytuj | edytuj kod]

aktualne na 27 lipca 2015

Skład[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Rosja Anton Szunin
2 OB Rosja Grigorij Morozow
3 OB Holandia Alexander Büttner
4 OB Kongo Christopher Samba
5 OB Holandia Douglas Franco Teixeira
6 PO Francja William Vainqueur
7 PO Węgry Balázs Dzsudzsák
9 NA Rosja Aleksandr Kokorin
11 PO Rosja Aleksiej Ionow
12 OB Rosja Jegor Daniłkin
13 PO Rosja Maksim Kuźmin
14 PO Francja Mathieu Valbuena
15 OB Słowacja Tomáš Hubočan
Nr Poz. Piłkarz
17 PO Rosja Dmitrij Żywogliadow
18 PO Rosja Jurij Żyrkow
20 OB Rosja Witalij Djakow
23 PO Rosja Anton Sosnin
25 OB Rosja Aleksiej Kozłow
27 PO Rosja Igor Dienisow
28 OB Rosja Boris Rotienberg
30 BR Rosja Władimir Gabułow
47 PO Rosja Roman Zobnin
77 OB Rosja Anatolij Katricz
88 PO Rosja Aleksandr Taszajew
90 OB Rosja Nikołaj Obolskij
? NA Rosja Pawieł Sołomatin

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]


Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]