Edmondo Fabbri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edmondo Fabbri
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1921
Castel Bolognese
Data i miejsce śmierci 8 lipca 1995
Castel San Pietro Terme
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1938–1939 Imola 12 (8)
1939–1940 Forlì 28 (8)
1940–1942 Atalanta BC 51 (12)
1942–1943 Ambrosiana-Inter 17 (6)
1944 Faenza 9 (3)
1945–1946 Inter Mediolan 30 (6)
1946–1947 UC Sampdoria 30 (3)
1947–1950 Atalanta BC 77 (19)
1950–1951 Brescia 26 (4)
1951–1955 Parma 93 (36)
1955–1957 Mantova 3 (0)
W sumie: 376 (105)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1942  Włochy młodz. 1 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1957–1962 Mantova
1962–1966 Włochy
1967–1969 Torino FC
1969–1972 Bologna FC
1972–1973 Cagliari Calcio
1974–1975 Torino FC
1976 Ternana
1981 Pistoiese

Edmondo Fabbri (ur. 16 listopada 1921 w Castel Bolognese - zm. 8 lipca 1995 w Castel San Pietro Terme) - włoski piłkarz i trener, występujący podczas kariery na pozycji pomocnika.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską Edmondo Fabbri rozpoczął w trzecioligowej Imoli w 1938. W 1939 przeszedł do innego trzecioligowca - Forlì. Rok później trafił do pierwszoligowej Atalanty BC. W Atalancie zadebiutował w Serie A 6 października 1940 w wygranym 2-1 meczu z Livorno. Dwa lata później został zawodnikiem Ambrosiany-Interu Mediolan. W barwach nerroazurrich zadebiutował 25 października 1942 w przegranym 1-3 spotkaniu z S.S. Lazio. Sezon 1944 zwany mistrzostwami wojennymi Fabbri spędził w Faenzy. W 1945 Fabbri powrócił do Interu. Ostatni raz w barwach czarno-niebieskich wystąpił 21 lipca 1946 w przegranym 0-1 meczu derbowym z Milanem. W Interze rozegrał 47 spotkań (1 w lidze, 2 w europejskich pucharach i 3 w Pucharze Włoch) oraz strzelił 12 bramek (4 w lidze, 2 w europejskich pucharach oraz 8 w Pucharze Włoch). Następny sezon Fabbri spędził w Sampdorii, po czym na 3 kolejne lata powrócił do Atalanty. W Atalancie pożegnał się z Serie A, w której w latach 1940–1950 w Serie A Fabbri rozegrał 205 spotkań, w których zdobył 45 bramek. W latach 1950–1951 spędził w drugoligowej Brescii, po czym na 4 lata przeszedł do trzecioligowej Parmy, z którą w 1954 awansował do Serie B. Ostatnie dwa lata kariery spędził w czwartoligowej Mantovie.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1938/39 Imolese Calcio 1919 Włochy  Serie C 12 8
1939/40 Forlì FC Włochy  Serie C 28 8
1940/41 Atalanta BC Włochy  Serie A 26 5
1941/42 Atalanta BC Włochy  Serie A 25 7
1942/43 Ambrosiana-Inter Mediolan Włochy  Serie A 17 6
1944 Faenza Calcio Włochy  Mistrzostwa wojenne 9 3
1945/46 Inter Mediolan Włochy  Serie A 30 6
1946/47 UC Sampdoria Włochy  Serie A 30 3
1947/48 Atalanta BC Włochy  Serie A 33 8
1948/49 Atalanta BC Włochy  Serie A 23 6
1949/50 Atalanta BC Włochy  Serie A 21 4
1950/51 Brescia Calcio Włochy  Serie B 26 4
1951/52 Parma F.C. Włochy  Serie C 26 20
1952/53 Parma F.C. Włochy  Serie C 26 10
1953/54 Parma F.C. Włochy  Serie C 30 6
1954/55 Parma F.C. Włochy  Serie B 8 0
1955/56 AC Mantova Włochy  IV Serie 0 0
1956/57 AC Mantova Włochy  IV Serie 3 0

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Fabbri ma za sobą jeden występ w młodzieżowej reprezentacji Włoch w 1942.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Fabbri od razu został trenerem swojego ostatniego klubu w czasie kariery piłkarskiej Mantovy. Z Mantovą w ciągu czterech lat awansował z IV Serie do Serie A. W inauguracyjnym sezonie w Serie A Mantova zajęła wysokie 9. miejsce. Sukcesy Fabbriego z Mantovą zostały zauważone przez włoską federację, która w 1962 powierzyła mu funkcję selekcjonera reprezentacji Włoch. W roli selekcjonera zadebiutował 11 listopada 1962 w wygranym towarzyskim spotkaniu z Austrią. W 1965 awansował z reprezentacją na Mistrzostwa Świata. Start prowadzonej przez niego reprezentacji zakończył się klęska, gdyż Włosi po zwycięstwie nad Chile i porażkach z ZSRR i sensacyjnie z KRLD odpadli z turnieju. Po takiej kompromitacji Fabbri zmuszony został do odejścia ze stanowiska selekcjonera. Jego bilans na tym stanowisku to 29 meczów, w tym 18 zwycięstw, 6 remisów i 5 porażek. Do pracy trenerskiej powrócił w 1967 w Torino FC. Z Torino zdobył Puchar Włoch. Taki sam sukces powtórzył z Bologną w 1970. W latach 1972–1973 trenował Cagliari Calcio, a 1974–1975 ponownie Torino. Karierę trenerską zakończył w 1981 w Pistoiese.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]