Ida McKinley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ida Saxton McKinley
Ida McKinley
ISMcKinley.jpg
Ida McKinley w 1900 roku
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1847
Canton
Data i miejsce śmierci 26 maja 1907
Canton
Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych
Okres od 4 czerwca 1897
do 14 września 1901
Poprzedniczka Frances Cleveland
Następczyni Edith Roosevelt
Ida Mckinley Signature.svg

Ida Saxton McKinley (ur. 8 czerwca 1847 w Canton, zm. 26 maja 1907 tamże) – pierwsza dama Stanów Zjednoczonych Ameryki w latach 1897-1901 jako żona prezydenta Williama McKinleya.

Życiorys[edytuj]

Ida Saxton urodziła się 8 czerwca 1847 roku w Canton, jako córka bankiera Jamesa Saxtona[1]. Miała siostrę Mary i brata George’a[1]. Uczyła się w Brook Hill Seminary w Media, a po ukończeniu szkoły, wraz z siostrą wyjechała w podróż do Europy[2]. W 1869 roku rozpoczęła pracę w banku swojego ojca[2]. W tym okresie poznała swojego przyszłego męża, Williama McKinleya[2]. Ich ślub odbył się dwa lata później[3].

Około 1874 roku Ida zachorowała i w ramach terapii przyjmowała brom, co odbiło się na jej zachowaniu i wyglądzie[3]. Cierpiała na epilepsję[1]. Stała się wówczas zależna od męża, co było częstym powodem odrywania go od spraw politycznych, także w czasie prezydentury[3]. Wiosną 1877 oboje przenieśli się do Waszyngtonu, gdyż William został kongresmanem[3]. W tym okresie McKinleyowie byli częstymi gośćmi ówczesnego prezydenta, Rutherforda Hayesa i jego żony Lucy[4]. Ida często zajmowała się wówczas szydełkowaniem i czyszczeniem biżuterii[4]. W 1892 roku przeprowadziła się do Columbus, gdzie jej mąż sprawował funkcję gubernatora Ohio[5].

Gdy w 1896 roku William McKinley był rozważanym kandydatem Partii Republikańskiej na prezydenta, Ida wyprawiła przyjęcie dla prominentnych polityków, by ułatwić mężowi uzyskanie nominacji[5]. By nie nadwyrężać zdrowia żony, w czasie kampanii William nie odbywał podróży, tylko przyjmował wyborców w domu[5]. Stworzyło to podejrzenia, które przerodziły się w ataki, że Ida miała być rzekomo brytyjskim szpiegiem, osoba chorą psychicznie lub ofiarą przemocy domowej[5].

Po zwycięstwie wyborczym McKinleyowie wprowadzili się do Białego Domu[6]. Nowa Pierwsza Dama nie mogła sprostać nowym obowiązkom i często doznawała ataków epilepsji w czasie oficjalnych imprez[6]. Pomimo, że wśród elity waszyngtońskiej słabe zdrowie Idy był tajemnicą poliszynela, prasa amerykańska zachowywała w tej sprawie dyskrecję[6]. Często wymagała także dodatkowych kuracji, m.in. w rodzinnym Canton czy w Buffalo w 1901 roku[7].

6 września 1901 roku, William McKinley został postrzelony przez Leona Czolgosza i zmarł 8 dni później[7]. Po jego śmierci, Ida wpadła w głęboką depresję i nie udzielała się towarzysko[8]. Zmarła 26 maja 1907 roku i została pochowana obok męża i córek[8].

Życie prywatne[edytuj]

Ida Saxton poślubiła Williama McKinleya 25 stycznia 1871 roku[3]. Mieli dwie córki: Katie (ur. w 1871, zm. w 1875) oraz Idę (ur. i zm. w 1875)[9][1]. Należała do Kościoła prezbiteriańskiego[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 301.
  2. a b c d L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 302.
  3. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 303.
  4. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 304.
  5. a b c d L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 305.
  6. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 306.
  7. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 308.
  8. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 309.
  9. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 300.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]