Julia Tyler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Julia Gardiner Tyler
Julia Tyler.jpg
Portret Julii Tyler, autorstwa Francesca Anellego
Data i miejsce urodzenia 4 maja albo 23 lipca 1820
East Hampton
Data i miejsce śmierci 10 lipca 1889
Richmond
Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych
Okres od 26 czerwca 1844
do 4 marca 1845
Poprzedniczka Letitia Christian Tyler
Następczyni Sarah Polk
Julia Tyler Signature.svg

Julia Gardiner Tyler (ur. 4 maja albo 23 lipca 1820 w East Hampton, zm. 10 lipca 1889 w Richmond) – druga żona dziesiątego prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna Tylera oraz Pierwsza Dama Stanów Zjednoczonych od 26 czerwca 1844 do 4 marca 1845.

Biografia[edytuj]

Julia Gardiner urodziła się 4 maja albo 23 lipca 1820 roku w stanie Nowy Jork, jako córka senatora Davida Gardinera i jego żony Juliany McLachlan[1]. Miała dwóch starszych braci: Davida i Alexandra oraz młodszą siostrę Margaret[1]. Mieszkając na Long Island początkowo pobierała wraz z siostrą nauki w domu, by potem zacząć chodzić do szkoły Madame Chagaray[2].

Po zakończeniu edukacji powróciła do domu, jednak ze względu na burzliwe życie towarzyskie, jakie prowadziła, rodzice postanowili wyjechać z córkami do Europy[3]. W 1840 roku wypłynęli do Anglii, a następnie odwiedzili też m.in. Francję[3]. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych, zamieszkali w Waszyngtonie[3]. Na początku 1842 roku, uczestnicząc w przyjęciu w Białym Domu poznała prezydenta Johna Tylera[4]. Pięć miesięcy po śmierci pierwszej żony, Tyler oświadczył się Julii, lecz ta nie dała mu wówczas odpowiedzi[4]. Opuściła Waszyngton, prowadząc jednak z Tylerem korespondencję listowną[4]. Powróciła do stolicy w 1844 roku i została zaproszona na rejs po Potomaku[4]. Podczas rejsu wydarzył się wypadek, w wyniku którego zginęło kilku członków gabinetu oraz ojciec Julii[5]. Prezydent zatroszczył się wówczas o nią i w kwietniu 1844 napisał list do jej matki, prosząc o rękę dziewczyny[5]. Dwa miesiące później para pobrała się w całkowitej tajemnicy w Howards Hotel w Nowym Jorku[5].

Wprowadzając się do Białego Domu, Julia aktywnie włączyła się w życie towarzyskie: organizowała przyjęcia, wprowadziła nowe porządki i zwyczaje[6]. Jednym z nowych zwyczajów było to, aby obok portretów prezydentów, znajdowały się także portrety ich żon oraz to by widać głowę państwa melodią „Hail to the Chief[6]. Jej sposób bycia nie przysparzał sympatii innych kobiet, zwłaszcza córek Tylera z pierwszego małżeństwa[7]. Niechętni byli jej także członkowie Partii Republikańskiej[7]. Julia nie wpływała na decyzje polityczne męża, z którymi zgadzała się w całości[7].

Rok po opuszczeniu Białego Domu, w prasie pojawiła się plotka, głosząca że Julia planuje się rozwieść z mężem[8]. Rodzina byłej Pierwszej Damy podjęła częściowo skuteczne próby sprostowania tej informacji[8]. Tylerowie nadal aktywnie uczestniczyli w życiu politycznym, popierając ekspansjonistyczną politykę wobec Meksyku, a następnie prokonfederacką stronę podczas wojny secesyjnej[9]. Na początku 1862 roku przebywali w Richmond na obradach legislatury stanowej[9]. 18 stycznia John Tyler doznał wylewu i zmarł[10]. Julia osiedliła się wówczas na Staten Island[10]. Podczas wojny secesyjnej jej posiadłość została zdewastowana, przez co Julia domagała się potem odszkodowania od rządu federalnego[10]. W 1881 roku otrzymała od Kongresu pensję jako była Pierwsza Dama, w wysokości pięciu tysięcy dolarów rocznie[11]. Znacznie poprawiło to jej sytuację finansową[11].

10 lipca 1889 roku doznała wylewu[11]. Zmarła tego samego dnia w Richmond[11].

Życie prywatne[edytuj]

Julia Gardiner poślubiła Johna Tylera 26 czerwca 1844 w Kościele episkopalnym w Nowym Jorku[12]. Mieli razem siedmioro dzieci[9]. W 1872 roku Julia przeszła na katolicyzm[11].

Przypisy

  1. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 142.
  2. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 143.
  3. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 144.
  4. a b c d L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 145.
  5. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 146.
  6. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 148.
  7. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 149.
  8. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 150.
  9. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 151.
  10. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 152.
  11. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 153.
  12. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 147.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]