Helen Taft

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Helen Louise Herron Taft
Ilustracja
Helen Taft (1909)
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1861[1]
Cincinnati[1]
Data i miejsce śmierci 22 maja 1943
Waszyngton
Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych
Okres od 4 marca 1909
do 4 marca 1913
Poprzedniczka Edith Roosevelt
Następczyni Ellen Wilson
Faksymile

Helen Louise Herron Taft (ur. 2 czerwca 1861 w Cincinnati, zm. 22 maja 1943 w Waszyngtonie) – pierwsza dama Stanów Zjednoczonych w latach 1909–1913, jako żona prezydenta Williama Tafta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Helen Herron była czwartym dzieckiem prawnika Johna Williamsona Herrona[1]. Miała dziesięcioro rodzeństwa, a w domu rodzinnym była nazywana „Nellie”[1]. Ukończyła prywatną szkołę dla dziewcząt (Miss Nourse's School, znaną jako The Nursery), lecz nie podjęła studiów na uniwersytecie[1]. Swojego przyszłego męża Williama Tafta poznała około 1879, kiedy to wspólnie zjeżdżali na sankach na górze Mount Auburn[1]. Początkowo uważała, że nie jest on odpowiednią partą na męża, i dwukrotnie odrzuciła jego oświadczyny[2]. W 1885 Taft ponownie starał się o jej rękę i tym razem został przyjęty[2]. Ich ślub odbył się rok później[2].

Po trwającej trzy miesiące podróży poślubnej po Europie powrócili do Stanów Zjednoczonych i zamieszkali w rodzinnym Cincinnati[2]. Nellie zajmowała się tam promowaniem kultury i założyła w tym celu Cincinnati Orchestra Association[3]. W 1890 Taftowie przenieśli się do Waszyngtonu, gdzie przez kilka lat William pełnił rolę prawnika reprezentującego rząd amerykański przez Sądem Najwyższym[3]. W 1900 Taft został mianowany gubernatorem Filipin, więc wraz z żoną przeniósł się do Manili[3]. W 1903 Taft był faworytem prezydenta Roosevelta do objęcia wakatu w Sądzie Najwyższym[4]. Taft zawsze pragnął tego stanowiska, jednak sprzeciw Helen spowodował, że odrzucił ofertę[4]. Niecałe pół roku później William otrzymał propozycję objęcia funkcji sekretarza wojny i, idąc za radą żony, przyjął to stanowisko[5]. Nellie zależało na właściwym torze kariery politycznej męża, gdyż chciała, by był on naturalnym kandydatem w wyborach prezydenckich w 1908[5]. W tym także celu wydawała wystawne przyjęcia dla waszyngtońskiej elity[6]. W 1908 jej mąż otrzymał nominację Partii Republikańskiej na prezydenta[6].

Na dzień przed zaprzysiężeniem Taftowie wprowadzili się do Białego Domu[7]. Nowa pierwsza dama wprowadziła tam nowe porządki, jak wymiana personelu, zamiana salonów do spotkań publicznych na prywatne pokoje i sprowadzenie mebli i kwiatów z Filipin[7]. Większość jej zmian była krytykowana przez elitę stolicy, która twierdziła, że Helen Taft traktuje Biały Dom jak pałac w Manili[7]. Ponadto Nellie wprowadziła wieczory artystyczne i zasadziła 80 drzew wiśni nad brzegiem Potomaku[8].

Helen Taft bardzo aktywnie włączała się w sprawy państwowe i decyzje polityczne męża[9]. Prezydent twierdził, że jego żona w rzeczywistości rządzi krajem, a on jest jedynie „nominalnym prezydentem”[9].

W 1909 Helen Taft miała wylew[10]. W czasie jej niedyspozycji obowiązki pierwszej damy przejęły siostry prezydenta oraz jego córka[10]. Nellie wróciła do zdrowia rok później[10]. Porażka jej męża w wyborach w 1912 bardzo ją zasmuciła i zirytowała[11]. Opuściła Biały Dom, nie żegnając się z personelem, i nie przyjęła zaproszenia od nowo wybranego prezydenta, Woodrowa Wilsona[11]. Oboje zamieszkali w New Haven, gdzie William został profesorem na Uniwersytecie Yale’a[11]. Po śmierci męża, w 1930, nie uczestniczyła już w życiu publicznym[12]. Zmarła 22 maja 1943 i została pochowana na cmentarzu Narodowym w Arlington[12].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Helen Herron wyszła za mąż za Williama Tafta 19 czerwca 1886 w Cincinnati[2]. Para miała troje dzieci: Roberta (ur. 8 września 1889)[2], Helen (ur. 1 sierpnia 1891) i Charlesa (ur. 20 września 1897)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 327.
  2. a b c d e f L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 328.
  3. a b c d L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 329.
  4. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 330.
  5. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 331.
  6. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 332.
  7. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 333.
  8. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 334.
  9. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 335.
  10. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 336.
  11. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 337.
  12. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 338.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]