Michelle Obama

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michelle Obama
Michelle Obama 2013 official portrait.jpg
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1964
Chicago
Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych
Okres od 20 stycznia 2009
Małżonek Barack Obama
Poprzedniczka Laura Bush
Michelle Obama signature.svg
Z mężem Barackiem Obamą

Michelle LaVaughn Robinson Obama (ur. 17 stycznia 1964 w Chicago) – żona 44. prezydenta Stanów Zjednoczonych Baracka Obamy, od 20 stycznia 2009 pierwsza dama Stanów Zjednoczonych. Z zawodu jest prawniczką.

Życiorys[edytuj]

Michelle La Vaughn Robinson urodziła się 17 stycznia 1964 roku w Chicago[1]. Jej ojcem był Fraser Robinson (1935–1991), natomiast matką jest Marian Shields Robinson, sekretarka (urodzona w 1937 roku)[2]. Pradziadek Michelle był niewolnikiem na plantacji w Georgetown[3]. Fraser Robinson był pracownikiem miejskich wodociągów i działaczem Partii Demokratycznej[1]. Starszy brat Michelle, Craig, był koszykarzem[1]. W 1970 roku rodzina Robinsonów przeniosła się do nieco bogatszej dzielnicy Chicago – South Shore[4]. Już od najmłodszych lat, Michelle była świadkiem segregacji rasowej[4]. Uczęszczała do szkoły Whitney M. Young Magnet High School, jednocześnie uczestnicząc w wykładach z zakresu biologii w college’u Kennedy-King[4].

Po ukończeniu szkoły średniej, rozpoczęła w 1981 roku studia na Uniwersytecie Princeton[4]. Panująca tam wówczas segregacja rasowa, sprawiła że przyszła pierwsza dama najchętniej spędzała czas z czarnoskórymi rówieśnikami, których na całej uczelni było około 10%[4][5]. W 1985 roku, ukończyła naukę w Princeton z tytułem Bachelor of Arts[2] i rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Harvarda[5]. Pod koniec edukacji w Princeton napisała pracę pt. Princeton-Educated Blacks and the Black Community[6]. Na Harvardzie należała do organizacji Black Law Students Association[5]. Dwa lata później ukończyła studia i zatrudniła się w kancelarii prawniczej Sidley Austin[5]. W tej właśnie firmie poznała swojego przyszłego męża, Baracka Obamę[5]. Wkrótce potem oboje zaczęli się spotykać, a w 1991 roku się zaręczyli[7]. Po zaręczynach pojechali do Kenii, gdzie Obama przedstawił jej swoją rodzinę[8]. Pobrali się 3 października 1992 roku, a w podróż poślubną udali się na Zachodnie Wybrzeże[8].

W 1995 roku, gdy Obama planował rozpocząć działalność polityczną jako stanowy senator, Michelle początkowo zaprotestowała przeciw temu pomysłowi[8]. Ostatecznie jednak poparła męża i aktywnie włączyła się w kampanię[8]. Pracowała wówczas jako asystentka burmistrza Chicago Richarda Daleya[8]. W 2001 roku zatrudniła się w szpitalu przy uniwersytecie chicagowskim[9]. Gdy w 2004 roku jej mąż planował kandydować do Senatu, ponownie się sprzeciwiła, jednak ostatecznie zmieniła zdanie i wzięła udział w kampanii[9]. Po zwycięskich wyborach, Barack przeniósł się do Waszyngtonu, natomiast Michelle pozostała w Chicago[9].

W 2007 roku, kiedy jej mąż ogłosił chęć kandydowania na prezydenta, przeszła na pół etatu pracy w szpitalu, by móc pomóc w kampanii wyborczej[10]. W trakcie kampanii, wymogła na mężu rzucenie nałogu palenia papierosów[10]. Po zwycięskich wyborach, wprowadziła się do Białego Domu, wraz z rodziną[11]. Szefową jej biura we Wschodnim Skrzydle została Jackie Norris, która regularnie spotykała się z szefem kancelarii prezydenta, Rahmem Emanuelem[12]. Jesienią 2009 roku agitowała na rzecz Chicago, jako kandydata do organizacji Igrzysk Olimpijskich w 2016 roku[13]. Wraz z mężem, pojechała na obrady Komitetu Olimpijskiego do Kopenhagi, jednak mimo tego, kandydatura Chicago odpadła w pierwszym głosowaniu[13]. Jak większość poprzednich pierwszym dam, zaangażowała się w działalność społeczną[14]. Zaangażowała się m.in. w propagowanie powszechnego dostępu do opieki zdrowotnej[15]. Zajmowała się także rozpowszechnianiem zdrowego stylu życia[16]. W 2010 roku rozpoczęła program walki z otyłością, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży, pod nazwą „Let’s Move” (pol. Ruszajmy się)[16]. Tym samym zaapelowała do koncernów żywnościowych, by zmieniły swoją politykę marketingową[16]. W wyniku tego, prezydent zobowiązał agencje federalne do opieki nad programem zdrowego żywienia[16]. Ponadto pierwsza dama powołała fundację Partnership for Healthy America, która miała się zająć walką z otyłością[17]. W 2011 roku zachęcała Amerykanki do jak najdłuższego karmienia piersią dzieci, powołując się na badania, które mówiły, że dłuższy okres karmienia piersią zmniejsza ryzyko nadwagi[18]. Za swoją działalność otrzymała nagrodę Big Help Award w marcu 2010 roku[17].

Pełniąc obowiązki pierwszej damy, określała trendy w modzie amerykańskiej[14]. Według prasy amerykańskiej jej stroje prezentują się nienagannie, dzięki czemu w marcu 2009 roku, zaprezentowała się na okładce „Vogue’a[12][17]. Zajmuje 50. miejsce na liście 50 najbogatszych polityków świata sporządzonej przez tygodnik „Angora” jako posiadaczka 11,8 milionów USD majątku osobistego[19].

Życie prywatne[edytuj]

Michelle Robinson wyszła za mąż za Baracka Obamę 3 października 1992 roku w Chicago[8]. Ślubu, który odbył się w Trinity United Chuch of Christ w Chicago, udzielił pastor Jeremiah Wright[8]. Obamowie mają dwie córki: Malię Ann (ur. 4 lipca 1998) oraz Nataszę „Sashę” (ur. 10 czerwca 2001) [9]. Obie córki uczęszczały do szkoły prywatnej University of Chicago Laboratory Schools[9].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 727.
  2. a b The woman behind Obama (ang.). The Sunday Times. [dostęp 2017-01-02].
  3. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 726.
  4. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 728.
  5. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 729.
  6. Michelle Obama thesis was on racial divide (ang.). politico.com. [dostęp 2017-01-02].
  7. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 730.
  8. a b c d e f g L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 731.
  9. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 732.
  10. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 733.
  11. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 735.
  12. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 736.
  13. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 738.
  14. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 734.
  15. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 737.
  16. a b c d L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 740.
  17. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 741.
  18. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 743.
  19. Paweł Łepkowski. Miliarderzy u władzy. „Tygodnik Angora”. 45 (1221), s. 18, 10 listopada 2013. ISSN 0867-8162. OCLC 68735191 (pol.). 

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]