Michelle Obama

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michelle Obama
Michelle Obama 2013 official portrait.jpg
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1964
Chicago
Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych
Okres od 20 stycznia 2009
do 20 stycznia 2017
Małżonek Barack Obama
Poprzedniczka Laura Bush
Następczyni Melania Trump
Michelle Obama signature.svg
Z mężem Barackiem Obamą

Michelle LaVaughn Robinson Obama (ur. 17 stycznia 1964 w Chicago) – żona 44. prezydenta Stanów Zjednoczonych Baracka Obamy, w latach 2009-2017 pierwsza dama Stanów Zjednoczonych. Z zawodu jest prawniczką.

Życiorys[edytuj]

Michelle La Vaughn Robinson urodziła się 17 stycznia 1964 w Chicago[1]. Jej ojcem był Fraser Robinson (1935–1991), natomiast matką jest Marian Shields Robinson, sekretarka (urodzona w 1937)[2]. Pradziadek Michelle był niewolnikiem na plantacji w Georgetown[3]. Fraser Robinson był pracownikiem miejskich wodociągów i działaczem Partii Demokratycznej[1]. Starszy brat Michelle, Craig, był koszykarzem[1]. W 1970 rodzina Robinsonów przeniosła się do nieco bogatszej dzielnicy Chicago – South Shore[4]. Już od najmłodszych lat, Michelle była świadkiem segregacji rasowej[4]. Uczęszczała do szkoły Whitney M. Young Magnet High School, jednocześnie uczestnicząc w wykładach z zakresu biologii w college’u Kennedy-King[4].

Po ukończeniu szkoły średniej, rozpoczęła w 1981 studia na Uniwersytecie Princeton[4]. Panująca tam wówczas segregacja rasowa, sprawiła że przyszła pierwsza dama najchętniej spędzała czas z czarnoskórymi rówieśnikami, których na całej uczelni było około 10%[4][5]. W 1985 ukończyła naukę w Princeton z tytułem Bachelor of Arts[2] i rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Harvarda[5]. Pod koniec edukacji w Princeton napisała pracę pt. Princeton-Educated Blacks and the Black Community[6]. Na Harvardzie należała do organizacji Black Law Students Association[5]. Dwa lata później ukończyła studia i zatrudniła się w kancelarii prawniczej Sidley Austin[5]. W tej właśnie firmie poznała swojego przyszłego męża, Baracka Obamę[5]. Wkrótce potem oboje zaczęli się spotykać, a w 1991 się zaręczyli[7]. Po zaręczynach pojechali do Kenii, gdzie Obama przedstawił jej swoją rodzinę[8]. Pobrali się 3 października 1992, a w podróż poślubną udali się na Zachodnie Wybrzeże[8].

W 1995, gdy Obama planował rozpocząć działalność polityczną jako stanowy senator, Michelle początkowo zaprotestowała przeciw temu pomysłowi[8]. Ostatecznie jednak poparła męża i aktywnie włączyła się w kampanię[8]. Pracowała wówczas jako asystentka burmistrza Chicago Richarda Daleya[8]. W 2001 zatrudniła się w szpitalu przy uniwersytecie chicagowskim[9]. Gdy w 2004 jej mąż planował kandydować do Senatu, ponownie się sprzeciwiła, jednak ostatecznie zmieniła zdanie i wzięła udział w kampanii[9]. Po zwycięskich wyborach, Barack przeniósł się do Waszyngtonu, natomiast Michelle pozostała w Chicago[9].

W 2007, kiedy jej mąż ogłosił chęć kandydowania na prezydenta, przeszła na pół etatu pracy w szpitalu, by móc pomóc w kampanii wyborczej[10]. W trakcie kampanii, wymogła na mężu rzucenie nałogu palenia papierosów[10]. Po zwycięskich wyborach, wprowadziła się do Białego Domu, wraz z rodziną[11]. Szefową jej biura we Wschodnim Skrzydle została Jackie Norris, która regularnie spotykała się z szefem kancelarii prezydenta, Rahmem Emanuelem[12]. Jesienią 2009 agitowała na rzecz Chicago, jako kandydata do organizacji Igrzysk Olimpijskich w 2016 roku[13]. Wraz z mężem, pojechała na obrady Komitetu Olimpijskiego do Kopenhagi, jednak mimo tego, kandydatura Chicago odpadła w pierwszym głosowaniu[13]. Jak większość poprzednich pierwszym dam, zaangażowała się w działalność społeczną[14]. Zaangażowała się m.in. w propagowanie powszechnego dostępu do opieki zdrowotnej[15]. Zajmowała się także rozpowszechnianiem zdrowego stylu życia[16]. W 2010 rozpoczęła program walki z otyłością, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży, pod nazwą „Let’s Move” (pol. Ruszajmy się)[16]. Tym samym zaapelowała do koncernów żywnościowych, by zmieniły swoją politykę marketingową[16]. W wyniku tego, prezydent zobowiązał agencje federalne do opieki nad programem zdrowego żywienia[16]. Ponadto pierwsza dama powołała fundację Partnership for Healthy America, która miała się zająć walką z otyłością[17]. W 2011 zachęcała Amerykanki do jak najdłuższego karmienia piersią dzieci, powołując się na badania, które mówiły, że dłuższy okres karmienia piersią zmniejsza ryzyko nadwagi[18]. Za swoją działalność otrzymała nagrodę Big Help Award w marcu 2010 roku[17].

Pełniąc obowiązki pierwszej damy, określała trendy w modzie amerykańskiej[14]. Według prasy amerykańskiej jej stroje prezentują się nienagannie, dzięki czemu w marcu 2009, zaprezentowała się na okładce „Vogue’a[12][17]. Zajmuje 50. miejsce na liście 50 najbogatszych polityków świata sporządzonej przez tygodnik „Angora” jako posiadaczka 11,8 milionów USD majątku osobistego[19].

Życie prywatne[edytuj]

Wyszła za mąż za Baracka Obamę 3 października 1992 w Chicago[8]. Ślubu, który odbył się w Trinity United Church of Christ w Chicago, udzielił pastor Jeremiah Wright[8]. Obamowie mają dwie córki: Malię Ann (ur. 4 lipca 1998) oraz Nataszę „Sashę” (ur. 10 czerwca 2001) [9]. Obie córki uczęszczały do szkoły prywatnej University of Chicago Laboratory Schools[9].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 727.
  2. a b The woman behind Obama (ang.). The Sunday Times. [dostęp 2017-01-02].
  3. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 726.
  4. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 728.
  5. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 729.
  6. Michelle Obama thesis was on racial divide (ang.). politico.com. [dostęp 2017-01-02].
  7. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 730.
  8. a b c d e f g L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 731.
  9. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 732.
  10. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 733.
  11. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 735.
  12. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 736.
  13. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 738.
  14. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 734.
  15. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 737.
  16. a b c d L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 740.
  17. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 741.
  18. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 743.
  19. Paweł Łepkowski. Miliarderzy u władzy. „Tygodnik Angora”. 45 (1221), s. 18, 10 listopada 2013. ISSN 0867-8162. OCLC 68735191 (pol.). 

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]