To jest dobry artykuł

Loud (album Rihanny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy albumu Rihanny. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Loud
Album studyjny Rihanny
Wydany 12 listopada 2010
Nagrywany luty–sierpień 2010
Gatunek pop, dance-pop
Długość 46:38
Wydawnictwo Def Jam
Producent Antonio „L.A.” Reid (wyk.), Carl Sturken i Evan Rogers (wyk.), Alex da Kid, Polow da Don, Rihanna (wyk.), The Runners, Sandy Vee, Sham, Mel & Mus, Soundz, StarGate, C. „Tricky” Stewart
Album po albumie
Single z albumu Loud
  1. Only Girl (In the World)
    Wydany: 10 września 2010
  2. What's My Name?
    Wydany: 29 października 2010
  3. Raining Men
    Wydany: 7 grudnia 2010
  4. S&M
    Wydany: 21 stycznia 2011
  5. California King Bed
    Wydany: 13 czerwca 2011
  6. Man Down
    Wydany: 11 lipca 2011
  7. Cheers (Drink to That)
    Wydany: 2 sierpnia 2011

Loud – piąty album studyjny barbadoskiej piosenkarki R&B Rihanny. Płyta została wydana po raz pierwszy 12 listopada 2010 roku przez wytwórnię Def Jam Recordings, lecz z nieznanych przyczyn jej wydanie zostało przesunięte na 19 listopada. Album został całkowicie zmieniony, niż wydany rok wcześniej Rated R, na którym poruszane są mroczne tematy w połączeniu z hip hopem, rockiem i dubstepem. Loud skupia się na szybszym tempie muzycznym, począwszy od dance-popu aż do electro-R&B i nawiązuje do dancehallu, znanego z Music of the Sun i A Girl Like Me, jednocześnie włączając rock do „California King Bed” i reggae inspirowane karaibskim nurtem do „Man Down”.

Utwory na płytę były nagrywane od lutego, częściowo w trakcie ostatnich dni trasy koncertowej Last Girl on Earth Tour i podczas kręcenia pierwszych scen do pierwszego filmu z udziałem Rihanny, zatytułowanego Battleship: Bitwa o Ziemię (2012). Nad płytą pracowali tacy producenci jak: StarGate, The Runners, Polow da Don, Tricky Stewart i Alex da Kid. Na płycie gościnnie wokalu użyczył Drake, Nicki Minaj i Eminem, który to zaśpiewał z Rihanną „Love the Way You Lie” tyle, że na płycie w utworze „Love the Way You Lie (Part II)”, Rihanna pełni funkcję wokalu prowadzącego. Britney Spears znalazła się na remiksie do „S&M”, którego nie posiada wersja albumowa.

Loud uzyskał pozytywne recenzje, za optymistyczny materiał i wokal Rihanny. Album znalazł się na pierwszej pozycji zarówno w Kanadzie, jak i Szwajcarii. W Ameryce trafił na miejsce trzecie, ze sprzedażą 207 000 kopii, co dało rekord w liczbie kupionych egzemplarzy Rihanny w pierwszym tygodniu po wydaniu. Wielkiej Brytanii album wspiął się na szczyt notowania, a ponadto pięciokrotnie pokrył się platyną i został okrzyknięty czwartym najlepszym albumem z 2010 roku w tym kraju.

Z płyty wydano siedem singli, w tym międzynarodowy hit „Only Girl (In the World)”, „What's My Name?”, które wspięły się na szczyt UK Singles Chart oraz „S&M”, który w Wielkiej Brytanii osiągnął pozycję trzecią. Wszystkie trzy single osiągnęły pozycję pierwszą notowania Billboard Hot 100, z czego „S&M” stał się dziesiątym hitem Rihanny na tej liście, gdzie Rihanna jest najmłodszą artystką, która w najkrótszym czasie zgromadziła najwięcej singli numer jeden w Ameryce, pobijając tym samym rekord Mariah Carey. „Raining Men” i „Man Down” zostały wydane za pośrednictwem radia, z czego ten drugi wydano w Europie w formacie digital download. „California King Bed” czwarty singel z płyty, który osiągnął pozycję w pierwszej dziesiątce w trzynastu krajach świata, w tym pierwszą w Polsce oraz czwartą w Australii i Nowej Zelandii. „Man Down” trafiło na pierwsze miejsce we Francji i pięćdziesiąte dziewiąte w Ameryce, natomiast „Cheers (Drink to That)”, szósty singiel z płyty na pozycję siódmą Hot 100. „Only Girl (In the World)” otrzymało statuetkę na Grammy Awards za Najlepszy singel Dance. W celu promocji wydawnictwa Rihanna rozpoczęła swoją czwartą, a trzecią światową trasę koncertową zatytułowaną Loud Tour, podczas której dziesięć razy wystąpiła na londyńskiej arenie O2. 30 listopada 2011 roku album został nominowany do nagrody Grammy, w kategorii Album roku[1].

Tło i nagrywanie[edytuj | edytuj kod]

Bu Thiam, wiceprezydent wytwórni Def Jam, powiedział, że Loud była inspirowane Thrillerem Michaela Jacksona.

W wywiadzie dla MTV, Ne-Yo, jeden z producentów pracujących nad Rated R wyjawił, że „nie pisze tekstów dla Rihanny o Brownie[2], ale to normalne, że Rihanna chce wydać bardziej mroczny album.” Wydawnictwo okazało się sukcesem, z którego to wydano aż pięć singli, w tym międzynarodowy „Rude Boy”. Prawie po pół roku od wydania czwartego, mrocznego albumu Rated R ogłoszono, że Rihanna pracuje nad kolejnym, piątym już albumem. Piosenkarka wyjawiła, że jej nowe wydawnictwo będzie „bardziej energiczne” i znacznie będzie się różniło od poprzednich[3]. Erik Hermansen z norweskiej grupy producentów StarGate, powiedział o koncepcji albumu: 'Rihanna przyjechała do nas, zanim rozpoczęła nagranie „Only Girl (In the World)” i powiedziała: 'Czuję się świetnie. Chcę wrócić do zabawy, chcę uszczęśliwiać i nagrywać szybkie rekordy[4].' Sean Garrett porównał dźwięk nowych utworów do „Umbrelli” i „Rude Boy"[5]. w wywiadzie dla MTV, prezes Def Jam porównał nadchodzący album do Thrillera Michaela Jacksona, mówiąc:

'"Rihanna jest w wielkich przygotowaniach. Staram się ją pchać tam, gdzie każda piosenka będzie hitem od jednego do 12 lat. Mówię NIE wypełniaczom albumu. Nasz album jest Thrillerem Michaela Jacksona[5]."'

Prace nad albumem zostały rozpoczęte w lutym 2010 roku[6] i trwały przez sześć miesięcy, częściowo w trakcie ostatnich dni trasy Last Girl on Earth Tour, podczas kręcenia pierwszych scen do filmu Battleship: Bitwa o Ziemię, aż do sierpnia 2010 roku[7]. Nagrywanie odbywało się w studiu: Burst HQ w Milwaukee, w stanie Wisconsin, w Cahuenga Pass Studio, Larrabee Sound Studios, The Village, Westlake Recording Studios i East West Studios w Los Angeles, w stanie Kalifornia, w Effigy Studios, Electric Lady Recording Studios, Platinum Sound Recording Studios i w Roc the Mic Studios w Nowym Jorku, w stanie Nowy Jork, w Glenwood Studios w Burbank, w stanie Kalifornia, w No Excuses Recording Studios w Santa Monica, w stanie Kalifornia, w The Hit Factory i w We the Best Studios w Miami, w stanie Floryda, w Studio at the Palms w Las Vegas, w stanie Nevada i w The Bunker Studios w Paryżu, we Francji[8]. Nad albumem pracowało wielu producentów i artystów, m.in. Taio Cruz[9], Alex da Kid[10], Sean Garret[11], Ne-Yo[12], Rico Love[13], Timbaland[13], Shontelle[14], David Guetta[15] i Drake[16]. Rihanna i L.A. Reid zebrali grupę producentów muzycznych i kompozytorów w kilku studiach nagraniowych w Los Angeles na dwa tygodnie, żeby napisali dla niej i wykończyli około 200 utworów, z czego jedenaście z nich trafiło na album[17]. Utwór „DJ Got Us Fallin' in Love” był pierwotnie napisany dla Rihanny, ale ostatecznie wysłano go do Ushera[17]. O „What's My Name?”, Rihanna czuła, że Drake jest prawdziwą osobą, która może zrozumieć melodię piosenki i osobiście zaprosił go do pracy nad utworem[18]. Piosenka pierwotnie miała znaleźć się w wersji zremiksowanej na albumie, ale ostatecznie wybrano oryginał[19]. Podczas chatu z nią na oficjalnym stronie poświęconej fanom Rihannadaily.com, Rihanna wypowiedziała się na temat skończonego albumu:

'Jestem dumna z ery Rated R, ale nic nie równa się z tym co zrobiłam teraz!”, wyjawiła Rihanna, dodając: „Nie cofam się z moją muzyką. Zawsze bronicie mnie, więc teraz mam kilka świetnych piosenek. Nie chciałam iść w ślady Good Girl Gone Bad, chciałam kolejny krok w ewolucji Rihanny i jest idealny dla nas"[5].'

Oprócz informacji potwierdzającej zakończenie albumu na chacie, Rihanna wypowiedziała się, że album będzie nosił nazwę Loud, mówiąc: „Bądźmy wszyscy Loud, bądźmy szaleni, bądźmy podekscytowani, ponieważ jestem napompowana. Zamierzam być sobą, ponieważ to, co faceci kochają najbardziej, to właśnie sprawia, że czuję się najlepiej. To jest po prostu normalne, normalna jest dla mnie Loud! Impertynencja, zabawa, flirty, energia[5].” Podczas kręcenia scen do filmu Battleship: Bitwa o Ziemię, w wywiadzie dla Entertainment Tonight Rihanna wyjaśniła: 'Loud jest słowem, nazwą albumu z pewnością odzwierciedlającą postawę w tym, co naprawdę bezczelne i flirtujące i przykuwa uwagę i dlatego lubię to. To bardzo interesujące, więc będzie to kolorowy album[20].'

Rihanna w „S&M” podczas Loud Tour.
Rihanna w „California King Bed”.

Kompozycje[edytuj | edytuj kod]

Wpływ i dźwięk[edytuj | edytuj kod]

Muzycznie, Loud zawiera szybkie tempo, począwszy dance-popu aż do electro-R&B i nawiązuje do dancehallu[21], znanych z Music of the Sun(2005) i A Girl Like Me (2006)[22]. W wywiadzie dla MTV, Rihanna wypowiedziała się: „Chciałam utworów, które byłyby tylko Rihanny, których nikt nie może utworzyć. Nie chciałam typowej płyty pop jak Kesha, Lady Gaga, czy Katy Perry, którą mogę po prostu zrobić i nad nią pracować. Chciałam utworów lub piosenek, które byłyby tylko piosenkami Rihanny, które tylko ja mogłam zrobić, żeby miały trochę zachodnio indiańskiego klimatu, pewnego tonu, pewnego tonu i pewnej energii[23].” Rihanna podczas promocji Loud powiedziała, że „dużo muzyki rodzi się z frustracji”, dodała także „gdy idziesz do klubu i musisz słuchać złej muzyki powracasz do alkoholu wysokoprocentowego ponieważ chcesz dobrze się bawić. Nienawidzę przejść do [następnej] piosenki. Chciałam stworzyć album, który po prostu można grać[24]."

Piosenki i teksty[edytuj | edytuj kod]

"S&M” to utwór otwierający album to , piosenka z gatunku eurodance[25], wyprodukowana przez norweską grupę StarGate i Sandy Vee. Utwór przypomina „Master and Servant"[26] z 1984 roku, zespołu Depeche Mode, a lirycznie nawiązuje do sadomasochizmu[26]. Andy Kellman z Allmusic pochwalił utwór za jako jeden z najlepszych na Loud, gdzie „Rihanna jest zabawna i złowroga zarazem”, napisał też, że nie jest jednak tak dobry jak poprzedni singiel „Rude Boy"[21]. James Skinner z BBC Music skrytykował piosenkę za sadomasochizm, który nie jest synonimem zalotności, a który Rihanna próbuje stworzyć[27]. „What's My Name?” zostało wyprodukowane przez StarGate i zawiera gościnny wokal kanadyjskiego rapera o pseudonimie Drake. Singiel utrzymany jest w średnim tempie i zawiera w pływy z electro i R&B[28][29] i jest powrotem Rihanny do „Island-popu”, gatunku muzycznego za czasów początku kariery wokalistki, gdzie występuje ciężkie reggae[30]. Megan Vick z Billboard skomentowała utwór słowami: „What's My Name?” jest wspólnym wysiłkiem, gdzie Rihanna jest właścicielką utworu i dostarcza bardziej profesjonalną wersję swojej osobowości[30].” „Cheers (Drink to That)” wyprodukowała hip hopowa grupa producentów The Runners[31]. Mark Savage z BBC News okreslił piosenkę jako „zabawną w sam raz na nocny wypad za miasto”, którą Rihanna dedykuje ”...wszystkim alkoholikom na świecie[31].” Utwór zawiera sample z „I'm with YouAvril Lavigne[31]. „Only Girl (In the World)”, czyli pierwszy singiel promujący wydawnictwo, a trzeci wyprodukowany przez StarGate. Utwór jest z pogranicza dancepopu i eurodancu[32][33]. Brat Wete, reporter Entertainment Weekly określi głos Rihanny jako ”...uwodzicielski”, „silniejszy i bardziej seksowny” od jej singla z 2007 roku „Don't Stop the Music"[32]. „California King Bed” jest rockową balladą[34][35]. Ryan Dombell z Pitchfork Media porównał piosenkę do „I Don't Want to Miss a Thing” (zespołu Aerosmith stworzoną na potrzeby filmu Armageddon[36]. Utwór stworzyła grupa The Runners. „Man Down” wyprodukował Shama Joseph[37]. Jon Pareless z New York Times zauważył, że w piosence Rihanna używa zachodnio indiańskiego akcentu, a całość opowiada o zastrzeleniu przez wokalistkę mężczyzny na dworcu głównym[38]. „Raining Men” zawiera gościnny udział artystki urodzonej na Trynidadzie Nicki Minaj, którą wyprodukował Mel & Mus. Allmusic ocenił piosenkę jako najsłabszy punkt na płycie, który brzmi jak niedokończony[21]. Rihanna opisała piosenkę, słowami: „To naprawdę zabawna piosenka, nie taka jaki był oryginał. Jest śmieszna, a zarazem dziwaczna[39].” „Complicated” wyprodukowali Tricky Stewart i Ester Dean. Leah Greenblatt z Entertainment Weekly skomentował piosenkę: „Nawet kiedy mówi oporowemu człowiekowi jak trudno jest go kochać, ona [Rihanna] brzmi prawie rozpływająco, jej nowo rozwinięty wokal sięga skali wysoko-tonowej jak w housowym beacie[40].” „Love the Way You Lie (Part II)” to następna część światowego hitu „Love the Way You Lie” z gościnnym udziałem Eminema, którą wyprodukował Alex da Kid. W piosence tej Rihanna tym razem pełni funkcję głównego wokalu, a całość przedstawiona jest z kobiecej perspektywy, nie jak w oryginale z męskiej[41].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Sukces komercyjny[edytuj | edytuj kod]

Album zadebiutował na pozycji trzeciej Billboard 200, ze sprzedażą 207 tys. kopii w pierwszym tygodniu[42]. Płyta jest obecnie najlepiej sprzedającym się albumem w karierze artystki.

Loud znalazł się na pozycji w pierwszej dziesiątce na większości rynków muzycznych[43]. We Francji album znalazł się na pozycji trzeciej notowania SNEP, ze sprzedażą 17 304 kopii[44], natomiast Rated R znalazł się na pozycji 10 tej listy w poprzedzającym roku. Loud zadebiutował na pozycji pierwszej w Kanadzie ze sprzedażą 27 tys. egzemplarzy w pierwszym tygodniu, stając się najlepiej kupowanym albumem Rihanny w tym kraju[45]. W Australii płyta znalazła się na pozycji trzeciej, ze sprzedażą 11 280 kopii[46]. W notowaniu United World Chart, podsumowującym sprzedaż albumów w 2011 roku, album zajął 5. miejsce ze sprzedażą 3,4 milionów egzemplarzy[47].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Agregujące recenzje
Wydawca Ocena
Metacritic (67/100)[48]
Profesjonalne recenzje
Wydawca Ocena
Allmusic 3/5 gwiazdek[21]
Entertainment Weekly (A-)[40]
The Independent 3/5 gwiazdek[49]
Los Angeles Times 3/4 gwiazdek[50]
The New York Times (korzystna)[38]
Pitchfork Media (7.6/10)[36]
Rolling Stone 3/5 gwiazdek[51]
Slant Magazine 3/5 gwiazdek[52]
Spin (8/10)[53]
USA Today 3/4 gwiazdek[54]

Album uzyskał pozytywne recenzje od większości krytyków[48]. Metacritic przydzielił notę 67 na 100, na podstawie 22 recenzji co oznacza „ogólnie przychylne recenzje"[48]. Jon Pareles z The New York Times napisał: „piosenki, wszystkie napisane dla niej, mówią o zalotach, rozpadach w relacjach towarzyskich i przyjemnościach tylko dla dorosłych, są również umiejscowione w syntetycznym, wirtualnym świecie „radiowego popu”. Rihanna jest wyraźnie zdaje sobie sprawę z konkurencji ze strony Lady Gagi, The Black Eyed Peas oraz Ke$hy i dlatego stara się dotrzymywać im kroku. Nawet przez tzw. procesor dźwięku (syntezator), jej głos utrzymany jest w takiej pikanterii indywidualności[38].” Dziennikarz z New York Daily News Jim Farber wyraził się na temat albumu słowami: „nowa płyta Rihanny jest porywającym obaleniem jej poprzedniego albumu „Rated R”. W przypadku tej płyty, rozmyślano o mrocznych rytmach i poważnych wypowiedziach. Loud flirtuje i dumnie prezentuje radość. w każdym razie „R” brzmiało silnie i jednocześnie nieśmiało, nowy album wydaje się być prostym i dostępnym[55].” Leah Greenblatt z Entertainment Weekly stwierdził, że Rihanna pokazuje, że „jest niepokonana przez jej najgorsze okoliczności- i znajduje odkupienie w popie, która ją czyni sławną po pierwsze[40].” James Reed z The Boston Globe wydał artykuł w którym napisał, że „płyta to niepohamowany powrót Rihanny na parkiet.” Stwierdził też, że „pozwala ona uwolnić siebie od dna, dzięki niej i jej 11 utworom[56].” Stacey Anderson z magazynu Spin pochwalił Rihannę za „pełne, zdrowe prawo do jej seksualności” i napisał, że album „oferuje kobiecość na równi z najlepszymi- Beyonce i Shakirą[53]."

James Skinner z BBC Online nazwał album „błyskotliwym i rozentuzjazmowanym chwilami” oraz pochwalił śpiew Rihanny[57]. Genevieve Koski z The A.V. Club wydał pozytywną recenzję z oceną B- za zdolność Rihanny „do robienia dźwięku orzeźwionego, dostarczającego charyzmatycznie, wokalnie przedstawionego materiału, którego nie mają wszyscy[58].” August Brown z Los Angeles Times nazwał płytę „cholernie-bezczelną[50].” Thomas Conner z Chicago Sun-Times wyraził się, że „uroczysta atmosfera [na płycie] jest bardziej doświadczona, niż ponura Rated R[59].” Steve Jones z USA Today zrecenzował „podenerwowana muzyka, która jest oparta mocno w kierunku tańca i dźwięków wyspiarskich pasuje dobrze do niespełnionych romantyków, zażywających wiecznej błogości[54].” Ryan Dombal z Pitchfork Media pochwalił „musujący pop” i „jej nastawienie liberalistyczne w kierunku robienia hitów[36]."

Andy Kellman z Allmusic dał 3 gwiazdki na 5, określając album jako „niedbały” i „nierówny”, a piosenki jako „niezjednoczone ze sobą[21]”. Daniel Brockman z The Phoenix na 4 możliwe gwiazdki dał 2 twierdząc, że: „choćby z tego względu, że album jest głośny stylistycznie, to nie oznacza, że można usłyszeć więcej[60].” Chris Richards z Washington Post zrecenzował: „ten album sprawia, że zastanawiam się czy Rihanna kiedykolwiek żyła gdzieś indziej niż na scenie i przed mikrofonem. jest we wszystkim technicznie precyzyjna i potrafi użyczyć swojego sukcesu ogromnej liczbie fanów, bazując na znalezieniu nieodpartej dokładności[61].” Andy Gill z The Independent napisał, że „im więcej ciekawych utworów tym mniejsze żądania w stosunku do wrażliwości[49]”, natomiast Sal Cinquemani ze Slant Magazine: „piosenkarka nie objęła—lub nie wykorzystała, zależy jak na to spojrzeć— jej karaibskich korzeni tak bardzo odkąd zadebiutowała na scenie. Po wysłuchaniu całego albumu, jej „głośne” czerwone włosy i kwieciste wzory sukienek sprawiają, że to wszystko nabiera jeszcze większego sensu.” Reporter z The Observer wyraził się o płycie: „opisany przez barbadoską divę, jako „kolejny krok w ewolucji Rihanny”, piąty album dokładniej potwierdza dobry czas na powrót piosenkarki, po zeszłorocznym mrocznym, silnie gniewnym Rated R[62].” Melissa Maerz z Rolling Stone nazwała Rihannę „spokojną”, stwierdzając: „może dobra dziewczyna stająca się zła jest coraz lepsza[51]?"

Single[edytuj | edytuj kod]

Drake (na lewym zdjęciu) występuje gościnnie w piosence „What's My Name”, Nicki Minaj (na środkowym zdjęciu) w „Raining Men”, a Eminem (na prawym zdjęciu) w „Love the Way You Lie (Part II)”.
  • Only Girl (In the World)” – wydano jako pierwszy singiel, tzw. „prowadzący” 10 września 2010 roku[63]. Piosenka trafiła do rozgłośni radiowych w Stanach Zjednoczonych 21 września 2010 roku[64][65]. Utwór otrzymał pozytywne recenzje za refren i wciągający beat[66]. Kompozycja uplasowała się na pierwszym miejscu w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Australii, Austrii, Belgii (region waloński), Irlandii, Izraelu, we Włoszech, Nowej Zelandii, Norwegii i Słowacji, stając się do tej pory najlepiej notowanym singlem na świecie[67]. 13 lutego 2011 roku podczas Nagród Grammy w Staples Center, w Los Angeles singiel wygrał nagrodę w kategorii Najlepszy rekord dance[68].
  • What's My Name?” – został wydany jako drugi oficjalny singiel z płyty, w którym gościnnie występuje Drake, kanadyjski raper. Oficjalna premiera odbyła się 25 października 2010 roku w amerykańskim radiu[69][70]. 29 października wydano utwór w formacie digital download na niektórych rynkach w Europie, a 1 listopada 2010 roku w Stanach Zjednoczonych[71]. Krytycy pochwalili utwór za najlepszy wokal Rihanny do tej pory oraz za romantyczny charakter utworu i uwodzicielski ton głosu. Kompozycja zadebiutowała na pierwszym miejscu Billboard Hot 100, stając się ósmym numerem jeden Rihanny na Hot 100[72][73], a „Only Girl (In the World)” jako dziewiąty utwór po dwóch tygodniach od „What's My Name?” osiągnęło szczyt[74][75]. Wydarzenie to przeszło do historii, gdyż nigdy wcześniej nie zdarzyło się, żeby pierwszy singiel osiągnął numer jeden po drugim[76]. Na UK Singles Chart utwór uplasował się także na miejscu pierwszym, stając się zarazem pierwszym numerem jeden Drake'a[77].
  • S&M” – to trzeci międzynarodowy singiel, a czwarty amerykański z płyty, wydany 21 stycznia 2011 roku w amerykańskim radiu[78]. Utwór otrzymał mieszane recenzję, niektórzy negowali go za wykorzystanie seksualności w tekście, a pozostali chwali za wyróżniający się utwór na Loud[79]. Kompozycja została zremiksowana przez wielu DJ, jeden z remiksów z udziałem Britney Spears wydano 11 kwietnia 2011 roku[80]. Piosenka dotarła do miejsca pierwszego w Australii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Singiel stał się dziesiątym utworem, który uplasował się na szczycie Billboard Hot 100[81], dając Rihannie w najkrótszym czasie w historii najwięcej numerów jeden, przebijając tym samym rekord Mariah Carey[82].
  • California King Bed” – czwarty międzynarodowy singiel z płyty wydany 13 maja 2011 roku[83], a szósty amerykański. Utwór został wysłany do amerykańskiego radia Adult contemporary 16 maja 2011 roku. Krytycy pochwalili wokal Rihanny w piosence[49], a niektórzy porównali ją do piosenki zespołu Aerosmith „I Don't Want to Miss a Thing"[36]. Piosenka zadebiutowała na pozycji czwartej w Australii i Nowej Zelandii[84][85], ósmej w Wielkiej Brytanii[86] i trzydziestej dziewiątej w Stanach Zjednoczonych[87].
  • Man Down” – wydano jako piąty międzynarodowy singiel na niektórych rynkach Europy, a 3 maja wysłano utwór do rozgłośni radiowych w USA[88][89][90]. Kompozycja otrzymała pozytywne recenzje, za powrót Rihanny do karaibskich korzeni. 9 kwietnia 2011 roku przed oficjalnym wydaniem utwór zadebiutował na osiemdziesiątym czwartym miejscu Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs[91], gdzie najwyżej dotarł do pozycji dziewiątej[92]. Piosenka uplasowała się także na pięćdziesiątym dziewiątym miejscu Hot 100 oraz na pierwszym we Francji, gdzie szczyt okupowała przez pięć kolejnych tygodni[93]. 11 lipca 2011 roku utwór wydano w formacie digital download w Danii, Holandii, Szwajcarii i Francji.
  • Cheers (Drink to That)” – Rihanna ogłosiła 24 lipca, że piosenka ta będzie siódmym singlem z Loud[94]. 2 sierpnia utwór wysłano do rozgłośni radiowych mainstream i rhythmic w Stanach Zjednoczonych[95]. Kompozycja zadebiutowała na siódmej pozycji Hot 100[96] i dwunastej Billboard Top 40 Mainstream[96].

Single promocyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Raining Men”, kolaboracja z udziałem Nicki Minaj została wysłana do radia 7 grudnia 2010 roku jako trzeci singiel promujący wydawnictwo w Stanach Zjednoczonych[39]. Utwór ponownie został wydany 25 stycznia 2011 roku[78]. Kompozycja zadebiutowała na czterdziestej ósmej pozycji amerykańskiej listy Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs[97]. Kompozycja otrzymała mieszane recenzje. Utwór chwalono za chemię między Rihanną i Minaj a krytykowano za mało oryginalną[21].

Inne notowane piosenki[edytuj | edytuj kod]

  • „Love the Way You Lie (Part II)” – po wydaniu Loud utwór ten z gościnnym udziałem Eminema uplasował się na pozycji dziewiętnastej Canadian Hot 100[98]. Piosenka ta jest kontynuacją „Love the Way You Lie” tyle, że w wersji tej to Rihanna pełni funkcję głównego wokalu. Krytycy pochwalili utwór, głównie za głos Barbadoski[99]. Piosenkarka po raz pierwszy wykonała utwór jako część wspólną z „What's My Name?” i „Only Girl (In the World)” podczas 38 ceremonii rozdania nagród American Music Awards 21 listopada 2010 roku[100], a następnie na 53 gali Grammy 13 lutego 2011 roku jako część „I Need a Doctor” piosenki wykonywanej przez takich artystów jak: Eminem, Dr. Dre, Adam Levine z Maroon 5 i Skylar Grey[101].
  • „Fading” krótko po wydaniu albumu uplasowało się na sto osiemdziesiątej siódmej pozycji UK Singles Chart[102]. Krytycy chwalili utwór za produkcję i porównywali go do piosenek Aaliyah i Faith Evans[103]. Kompozycja była wykonywana na niektórych koncertach w ramach trasy Loud Tour[104].

Promocja[edytuj | edytuj kod]

Rihanna w „Man Down”.

30 października 2010 roku Rihanna wykonała po raz pierwszy „Only Girl (In the Girl)” i „What's My Name?” w Ameryce Północnej podczas Saturday Night Live. Piosenkarka zaśpiewała „Only Girl” następnego dnia podczas jednego z odcinków siódmej serii brytyjskiego X Factora, a potem 7 listopada 2010 roku podczas MTV Europe Music Awards 2010, 9 listopada 2010 roku we włoskim X Factorze, 10 listopada podczas Le Grand Journal we Francji. 11 listopada 2010 roku Rihanna dała wywiad podczas The Graham Norton Show w Wielkiej Brytanii oraz także wykonała „Only Girl”. Przed amerykańskim wydaniem Loud piosenkarka wykonała „What's My Name?” na placu Times Square, w Nowym Jorku, a następnego dnia w Late Show with David Letterman, także w Stanach. 17 listopada 2010 roku artystka wykonała dwa pierwsze single podczas Good Morning America. 21 listopada 2010 roku Rihanna otworzyła galę American Music Awards z „Love the Way You Lie (Part II)”, gdzie otrzymała statuetkę za Najlepszą wokalistkę Soul/R&B. Piosenkarka zaprezentowała także połączenie „Love the Way You Lie (Part II)”, „What's My Name?” i „Only Girl (In the World)”.

11 grudnia 2010 roku Rihanna wróciła do brytyjskiego X Factora, gdzie zaśpiewała „Unfaithful” wraz ze zwycięzcą Mattem Cardlem, oraz solo „What's My Name?”. Finał obejrzało piętnaście milionów widzów, a Rihanna została skrytykowana za zbyt uwodzicielski strój oraz zachowanie na scenie. 13 lutego 2011 roku odczas Nagród Grammy w 2011 roku wokalistka zaśpiewała razem z Drake'm „What's My Name?”. 15 lutego 2011 roku artystka zaprezentowała „S&M” po raz pierwszy na Brit Awards 2011 oraz połączenie „Only Girl (In the World)” oraz „What's My Name?”. Rihanna została zmuszona „złagodzić swój” spektakl przez producentów gali, gdzie wykonała tylko jedną zwrotkę „S&M” i refren, aby uniknąć skarg jak w przypadku występu podczas brytyjskiego X Factora. Artystka dała specjalny koncert podczas NBA All-Star Game 20 lutego 2011 roku, podczas którego zaśpiewała „Umbrella”, „Only Girl (In the World)”, „Rude Boy”, „What's My Name?” (z Drake'm) i „All of the Lights” (z Kanye Westem).

3 kwietnia 2011 roku Rihanna wspólnie z wokalistką Sugerland, Jennifer Nettles wykonała „California King Bed” na Academy of Country Music. Piosenkarka zaprezentowała „California King Bed” w Amerykańskim Idolu, gdzie była gościnną jurorką oraz w Mediolanie, Paryżu i Hamburgu podczas kampanii Nivea. 22 maja 2011 roku na Billboard Music Awards wokalistka wykonała remiks „S&M” razem z Britney Spears. Wokalistka wykonała „S&M”, „Only Girl (In the World)”, „What's My Name?” i „California King Bed” w Today (program telewizyjny NBC), programie NBC 27 maja 2011 roku.

Rihanna podczas „Only Girl (In the World)”.

Trasa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Loud Tour.

Podczas australijskiej części Last Girl on Earth Tour Rihanna wykonała „Only Girl (In the World)”, „S&M”, „Love the Way You Lie (Part II)” i „What's My Name?”. 9 lutego 2011 roku wokalistka ogłosiła, że w czerwcu rozpoczyna trasę koncertową. Trasa liczyła 101 show, 32 w Ameryce Północnej, 1 w Afryce, 4 w Południowej Ameryce i 64 w Europie. Piosenkarka wystąpiła dziesięć razy na Arenie O2 w Londynie. W wywiadzie z Ryanem Seacrestem w Amerykańskim Idolu, Rihanna wypowiedziała się na temat show: „Zaprojektowaliśmy scenę i mamy sekcję do zbudowania... gdzie fani będą mogli być rzeczywiście podczas show i na scenie i być bliżej niż kiedykolwiek wcześniej. To prawdziwe VIP.” Oryginalnie J. Cole i Cee Lo Green mieli supportować amerykańską trasę, jednak Green ostatecznie się wycofał. Drake, Jay-Z i Kanye West występowali odpowiednio w „What's My Name?”, „Run This Town”, „All of the Lights” i „Umbrella”. Trasa otrzymała pozytywne recenzję jako „najlepsza dotychczas”. Jane Stevenson z Toronto Sun napisała, że „o dwie godziny dłuższa trasa miesza w życiu”, a Jon Brean ze Star Tribune, że „Barbadoska piosenkarka jest bardziej wizualna i wokalna, niż kiedykolwiek wcześniej."

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Nr Tytuł Autorzy tekstów Producenci Czas
1. S&M Mikkel Eriksen, Tor Hermansen, Sandy Wilhelm, Ester Dean StarGate, Sandy Vee 4:04
2. What's My Name?(featuring Drake) Hermansen, Eriksen, Tracy Hale, Dean StarGate 4:23
3. Cheers (Drink to That) Andrew Harr, Jermaine Jackson, Stacey Barthe, Laura Pergolizzi, Corey Gibson, Chris Ivery, Lauren Christy, Graham Edwards, Avril Lavigne, Scott Spock The Runners 4:22
4. „Fading” Jamal Jones, Dean Polow da Don 3:20
5. Only Girl (In the World) Crystal Johnson, Eriksen, Hermansen, Wilhelm StarGate, Sandy Vee 3:55
6. California King Bed Harn, Jackson, Priscilla Renea, Alex Delicata The Runners 4:12
7. Man Down Shama Joseph, Timothy Thomas, Theron Thomas, Shontelle Layne Sham 4:27
8. Raining Men(featuring Nicki Minaj) Malvin Hough II, Rivelino Wouter, Timothy Thomas, Theron Thomas, Onika Maraj Mel & Mus 3:45
9. Complicated Christopher Stewart, Dean Tricky Stewart 4:18
10. „Skin” Kenneth Coby, Ursula Yancy Soundz 5:04
11. Love the Way You Lie (Part II)(featuring Eminem) Alexander Grant, Holly Hafermann, Marshall Mathers Alex da Kid 4:56

Wydane formaty[edytuj | edytuj kod]

Loud (Ultra Couture edition) [CD+DVD][108]

  • Okładka deluxe podpisana przez Rihannę (litografia),
  • Okładka o lepszej jakości,
  • Edycja deluxe Loud [CD+DVD],
  • „Making of Loud” (DVD),
  • 20-stronicowa pełno wymiarowa książeczka.

Loud (Couture edition) [CD+DVD][108]

  • Okładka deluxe z litografii,
  • Okładka o lepszej jakości,
  • Edycja deluxe Loud [CD+DVD],
  • „Making of Loud” (DVD),
  • 20-stronicowa pełno wymiarowa książeczka.

Loud (Deluxe edition) [CD+DVD][108]

  • 11 standardowych utworów,
  • Bonus DVD z „Making of Loud”,
  • Zapakowana w digipack, zamiast w standardowe pudełko.

Wersja iTunes[106]

  • 11 standardowych utworów,
  • „Love the Way You Lie” (Piano version) (Bonus track)
  • „Only Girl (In the World)” (Music video) (Bonus track)
  • „Only Girl (In the World)” (Mixin' Marc & Tony Svejda Mix Show Edit)” (Pre-order only) (Bonus track)
  • Komputerowa książeczka.

Personel[edytuj | edytuj kod]

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Producenci[edytuj | edytuj kod]

źródło: Allmusic[109]

Notowania i certyfikacje[edytuj | edytuj kod]

Cotygodniowe[edytuj | edytuj kod]

Listy (2010) Najwyższe
pozycje
Australia (ARIA Charts)[110] 3
Austria (IFPI)[111] 3
Belgia (Ultratop Flandria)[112] 4
Belgia (Ultratop Walonia)[113] 2
Chorwacja (HDU)[114] 14
Czechy (IFPI)[115] 12
Dania (Tracklisten)[116] 18
European Top 100 Albums[117] 1
Finlandia (Finland's Official List)[118] 7
Francja (SNEP)[119] 3
Grecja (IFPI)[120] 10
Hiszpania (PROMUSICAE)[121] 6
Holandia (MegaCharts)[122] 6
Irlandia (IRMA)[123] 1
Kanada (Canadian Albums Chart)[124] 1
Meksyk (AMPROFON)[125] 17
Niemcy (Media Control Charts)[126] 2
Norwegia (VG-Lista)[127] 8
Nowa Zelandia (RIANZ)[128] 4
Polska (OLiS)[129] 4
Portugalia (AFP)[130] 11
Stany Zjednoczone (Billboard 200)[131] 3
Stany Zjednoczone (Top R&B/Hip-Hop Albums)[132] 1
Szkocja (OCC)[133][134] 1
Szwajcaria (Schweizer Hitparade)[135] 1
Szwecja (IFPI)[136] 15
Węgry (MAHASZ)[137] 6
Wielka Brytania (UK Albums Chart)[138] 2
Wielka Brytania (UK Download Chart)[139] 2
Wielka Brytania (UK R&B Chart)[140] 1
Włochy (FIMI)[141] 11
Listy (2011) Najwyższe
pozycje
Australia (ARIA Charts)[110] 2
Austria (IFPI)[111] 7
Belgia (Ultratop Flandria)[112] 3
Belgia (Ultratop Walonia)[113] 14
Dania (Tracklisten)[116] 2
Francja (SNEP)[119] 7
Hiszpania (PROMUSICAE)[121] 6
Meksyk (AMPROFON)[125] 17
Norwegia (VG-Lista)[127] 1
Portugalia (AFP)[130] 10
Stany Zjednoczone (Billboard 200)[142] 3
Stany Zjednoczone (Top R&B/Hip-Hop Albums)[143] 2
Szwajcaria (Schweizer Hitparade)[135] 2
Szwecja (IFPI)[136] 15
Wielka Brytania (UK Albums Chart)[144] 1
Wielka Brytania (UK Download Chart)[145] 1
Wielka Brytania (UK R&B Chart)[146] 1
Włochy (FIMI)[141] 20
Listy (2012) Najwyższe
pozycje
Francja (SNEP)[119] 25
Stany Zjednoczone (Billboard 200)[147] 93
Stany Zjednoczone (Top R&B/Hip-Hop Albums)[148] 17
Szwajcaria (Schweizer Hitparade)[135] 84
Wielka Brytania (UK Albums Chart)[144] 19
Wielka Brytania (UK Download Chart)[149] 25
Wielka Brytania (UK R&B Chart)[146] 3

Notowania końcowo-roczne[edytuj | edytuj kod]

Notowania (2010) Pozycja
Francja (SNEP)[150] 33
Holandia (MegaCharts)[151] 83
Irlandia (IRMA)[152] 5
Polska (OLiS)[153] 36
Szwajcaria (Schweizer Hitparade[154] 21
Wielka Brytania (UK Albums Chart)[155] 4
Węgry (MAHASZ)[156] 62
Notowania (2011) Pozycja
Australia (ARIA)[157] 13
Austria (IFPI)[158] 33
Dania (Tracklisten)[159] 22
Francja (SNEP)[160] 33
Hiszpania (PROMUSICAE)[161] 31
Holandia (MegaCharts)[162] 31
Kanada (Canadian Albums Chart)[163] 2
Niemcy (MediaControl Charts)[164] 32
Stany Zjednoczone (Billboard 200)[165] 9
Stany Zjednoczone (Digital Albums)[166] 8
Stany Zjednoczone
(Top R&B/Hip-Hop Albums)[167]
3
Szwajcaria (Schweizer Hitparade)[168] 6
Wielka Brytania (UK Albums Chart)[169] 6
Węgry (MAHASZ)[170] 37

Certyfikacje[edytuj | edytuj kod]

Państwo Dostawca Status
Australia ARIA Podwójna platynowa płyta[171]
Austria IFPI Złota płyta[172]
Belgia IFPI Platynowa płyta[173]
Brazylia ABDP Platynowa płyta[174]
Dania IFPI Platynowa płyta[175]
Europa IFPI Potrójna platynowa płyta[176]
Francja SNEP Platynowa płyta[177]
GCC IFPI Złota płyta[178]
Hiszpania PROMUSICAE Złota płyta[161]
Irlandia IRMA Pięciokrotna platynowa płyta[179]
Indonezja ASIRI Platynowa płyta[180]
Japonia RIAJ Złota płyta[181]
Kanada Music Canada Potrójna platynowa płyta[182]
Niemcy BMVI Potrójna złota płyta[183]
Nowa Zelandia RIANZ Platynowa płyta[184]
Polska ZPAV Potrójna platynowa płyta[185]
Rosja NFPF Złota płyta[186]
Stany Zjednoczone RIAA Platynowa płyta[187]
Szwajcaria IFPI Podwójna platynowa płyta[188]
Szwecja IFPI Podwójna platynowa płyta[189]
Węgry MAHASZ Złota płyta[190]
Wielka Brytania BPI Sześciokrotna platynowa płyta[191]
Włochy FIMI Platynowa płyta[192]


Single[edytuj | edytuj kod]

Singel Rok Pozycje na listach przebojów Certyfikat Album
AUS
[193]
AUT
[194]
CAN
[195]
FRA
[196]
GER
[197]
IRL
[198]
NZ
[199]
POL SWI
[200]
UK
[201]
USA
[195]
Only Girl (In the World) 2010 1 1 1 2 2 1 1 1[202] 2 1 1
  • AUS: 5× platynowa płyta[203]
  • GER: platynowa płyta[204]
  • NZ: platynowa płyta[205]
  • SWI: 2× platynowa płyta[206]
  • UK: platynowa płyta[207]
  • USA: 3× platynowa płyta[208]
Loud
What's My Name?
(wraz z Drake'em)
18 13 5 16 12 3 3 13 1 1
  • AUS: platynowa płyta[203]
  • NZ: platynowa płyta[205]
  • SWI: złota płyta[206]
  • UK: platynowa płyta[207]
  • USA: 2× platynowa płyta[208]
S&M 2011 1 4 1 3 2 3 2 1[209] 2 3 1
  • AUS: 4× platynowa płyta[203]
  • GER: złota płyta[204]
  • NZ: platynowa płyta[205]
  • SWI: platynowa płyta[206]
  • UK: srebrna płyta[207]
  • USA: 2× platynowa płyta[208]
California King Bed 4 4 20 30 8 11 4 1[210] 10 8 37
  • AUS: 2× platynowa płyta[203]
  • NZ: złota płyta[205]
  • SWI: złota płyta[206]
Man Down 63 1 4[211] 9 54 59
Cheers (Drink to That) 6 6 64 16 5 66 15 7
  • AUS: 2× platynowa płyta[203]
  • NZ: platynowa płyta[212]
  • USA: platynowa płyta[208]
„—” oznacza, że singel nie był notowany na danej liście.

Historia wydania[edytuj | edytuj kod]

Kraj Data Format Edycja Wydawnictwo
Australia[213] 12 listopada 2010 CD, CD+DVD Standardowa, deluxe Universal Music Group
Niemcy[214]
Irlandia[215] digital download Standardowa
Holandia[216] CD
Francja[217] 15 listopada 2010 CD, CD+DVD Standardowa, deluxe
Nowa Zelandia[218]
Portugalia[219]
Filipiny[220] MCA Records
Wielka Brytania[221] CD Standardowa Mercury Records
Stany Zjednoczone[222] 16 listopada 2010 CD, CD+DVD, digital download Standardowa, deluxe Def Jam Recordings
Stany Zjednoczone[223] CD, CD+DVD Deluxe (Couture edition}
Meksyk[224] CD Standardowa Universal Music Group
Polska[225] 19 listopada 2010
Brazylia[226] 30 listopada 2010
Indonezja[227] 2 grudnia 2010
Japonia[228][229] 19 stycznia 2011

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Nominees and Winners, GRAMMY AWARDS 54th" (ang.). Grammy. [dostęp 2011-11-30].
  2. "Ne-Yo Won't Write A 'Chris Brown Bash Song' For Rihanna" (ang.). MTV. [dostęp 2011-06-22].
  3. „Rihanna Reveals New LP Will Be Entitled 'Loud'" (ang.). MTV. [dostęp 2011-09-10].
  4. "Grammy Recap: Stargate Talks Rihanna's 'Only Girl (In The World)' Winning 'Best Dance Recording" (ang.). Vibe.. [dostęp 2011-02-11].
  5. a b c d "Rihanna’s Next Album To Rival ‘Thriller’?" (ang.). MTV. [dostęp 2010-09-16].
  6. "Rihanna Working On New Album, Producer Confirms" (ang.). MTV. [dostęp 2010-03-03].
  7. "Rihanna Reveals Title of New Album" (ang.). MTV. [dostęp 2010-09-16].
  8. "Rihanna – Loud CD Album" (ang.). Muze. [dostęp 2011-07-07].
  9. „Rihanna Working With Taio Cruz On New Album" (ang.). MTV. [dostęp 2010-04-30].
  10. "Rihanna Working with Producer Alex Da Kid on New Album" (ang.). Rap-Up. [dostęp 2010-06-18].
  11. "Sean Garret Pens Rihanna's Next Album" (ang.). MTV. [dostęp 2010-03-02].
  12. "Rap-Up TV: Ne-Yo Reveals Album Details, Alter-Ego, & Writing for Rihanna" (ang.). Rap-Up. [dostęp 2010-06-10].
  13. a b "Timberland and Rico Love Working On New Rihanna Album" (ang.). Rap-Up. [dostęp 2010-09-27].
  14. "JLS to conquer USA with help of Shontelle" (ang.). Daily Star. [dostęp 2010-09-18].
  15. "Rihanna Shoots Video For Loud Track 'What's My Name?'" (ang.). MTV. [dostęp 2010-09-27].
  16. "Drake working with Rihanna" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-09-24].
  17. a b "Rihanna, Queen of Pain: Rolling Stone's 2011 Cover Story" (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2011-06-06].
  18. "Rihanna Calls Drake The 'Only Person' For 'What's My Name' Remix" (ang.). MTV. [dostęp 2010-10-08].
  19. "Rihanna Gets 'Really Flirty' With Drake On 'What's My Name?'" (ang.). MTV. [dostęp 2010-11-01].
  20. "Rihanna Unveils Loud Album Cover" (ang.). About.com. [dostęp 2010-09-29].
  21. a b c d e f "Rewiev: Loud" (ang.). Allmusic. [dostęp 2010-11-14].
  22. "Review – Music of the Sun" (ang.). Allmusic. [dostęp 2005-08-28].
  23. "Rihanna Dishes On New Album Loud, Acting In 'Battleship'" (ang.). MTV. [dostęp 2010-08-01].
  24. "Rhythm 'n booze: Rihanna Is SO saucy" (ang.). Daily Star. [dostęp 2010-10-07].
  25. "Rihanna, 'Loud' – Album First Listen" (ang.). New Musical Express. [dostęp 2010-11-03].
  26. a b "Rihanna, 'S&M'" (ang.). The Daily. [dostęp 2011-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-30)].
  27. "Music – Review of Rihanna – Loud" (ang.). BBC News. [dostęp 2010-11-15].
  28. "Rihanna Joins Drake for „What's My Name” Her Next Single" (ang.). About.com. [dostęp 2010-10-17].
  29. "Music – Singles Review – Rihanna ft. Drake: 'What's My Name?'" (ang.). Digital Spy. [dostęp 2010-12-20].
  30. a b "Music – Singles Review – Rihanna ft. Drake: 'What's My Name?'" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-11-19].
  31. a b c "Rihanna premieres fifth album, Loud, in London" (ang.). BBC News. [dostęp 2010-10-06].
  32. a b "Rihanna released new single 'Only Girl (In The World)', gets us excited about upcoming album" (ang.). Entertainment Weekly. [dostęp 2010-09-07].
  33. "Loud – Rihanna" (ang.). AOL Radio. [dostęp 2010-09-07].
  34. "Rihanna brings her 'California King Bed' to 'Idol'" (ang.). USA Today. [dostęp 2011-04-14].
  35. "Rihanna Hops Into ‘California King Bed’ on Tonight’s ‘American Idol’ (ang.). Pop Crush. [dostęp 2010-04-28].
  36. a b c d "Review: Loud" (ang.). Pitchfork Media. [dostęp 2010-11-24].
  37. "Rihanna, 'Man Down' – New Song" (ang.). AOL Radio. [dostęp 2011-04-25].
  38. a b c "Review: Loud" (ang.). New York Times. [dostęp 2010-11-15].
  39. a b "®R&R :: Going For Adds™ :: Urban" (ang.). GFA Radio and Records. [dostęp 2010-12-07].
  40. a b c "Review: Loud" (ang.). Entertainment Weekly. [dostęp 2010-11-10].
  41. "Rihanna and Eminem to make a Love the Way You Lie sequel" (ang.). The Boombox]. [dostęp 2010-10-19].
  42. Sprzedaż albumów na HipHop.
  43. Rihanna – Loud.
  44. Sprzedaż albumu Loud we Francji.
  45. sprzedaż albumu w Kanadzie.
  46. Sprzedaż albumu w Australii.
  47. Podsumowanie sprzedaży w 2011 roku
  48. a b c "Loud (2010): Reviews" (ang.). Metacritic. [dostęp 2010-11-16].
  49. a b c "Review: Loud" (ang.). The Independent. [dostęp 2010-11-10].
  50. a b "Review: Loud" (ang.). Los Angeles Times. [dostęp 2010-11-16].
  51. a b "Review: Loud" (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2010-11-30].
  52. "Review: Loud" (ang.). Slant Magazine. [dostęp 2010-11-12].
  53. a b "Review: Loud" (ang.). Spin. [dostęp 2010-11-15].
  54. a b "Review: Loud" (ang.). USA Today. [dostęp 2010-11-16].
  55. "Review: Loud" (ang.). New York Daily News. [dostęp 2010-11-16].
  56. "Review: Loud" (ang.). The Boston Globe. [dostęp 2010-11-15].
  57. "Review: Loud" (ang.). BBC Online. [dostęp 2010-11-15].
  58. "Review: Loud" (ang.). The A.V. Club. [dostęp 2010-11-22].
  59. "Review: Loud" (ang.). Chicago Sun-Times. [dostęp 2010-11-12].
  60. "Review: Loud" (ang.). The Phoenix. [dostęp 2010-11-09].
  61. "Review: Loud" (ang.). Washington Post. [dostęp 2010-11-16].
  62. "Review: Loud" (ang.). The Observer. [dostęp 2010-11-14].
  63. "'Only Girl (In the World)' Mainstream date" (ang.). GFA Radio and Records. [dostęp 2010-09-10].
  64. "'Only Girl (In the World)' Rhythmic Date" (ang.). GFA Radio and Records. [dostęp 2010-09-21].
  65. "Only Girl (In the World) by Rihanna" (ang.). iTunes. [dostęp 2010-09-21].
  66. "Rihanna – 'Only Girl (In the World)'" (ang.). About.com. [dostęp 2010-09-15].
  67. „Only Girl (In The World) chart peaks" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-10-15].
  68. "53rd Annual Grammy Awards nominees list" (ang.). Los Angeles Times. [dostęp 2010-12-02].
  69. „Top 40/Mainstream Future Releases" (ang.). AllMusic. [dostęp 2010-11-03].
  70. "Radio Industry News, Music Industry Updates, Arbitron Ratings, Music News and more!" (ang.). FMQB. [dostęp 2010-12-21].
  71. "What's My Name?: Rihanna: MP3 Downloads" (ang.). Amazon.com. [dostęp 2010-12-21].
  72. "Rihanna's 'What's My Name?' Rockets to No. 1 on Hot 100" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-11-10].
  73. "Weekly Chart Notes: Rihanna, Mariah Carey, Michael Jackson – Chart Beat" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-11-10].
  74. "Rihanna's 'Only Girl' Rebounds to No. 1 on Hot 100" (ang.). Billboard. [dostęp 2011-05-07].
  75. "Only Girl (In the World) – Rihanna" (ang.). Billboard. [dostęp 2011-05-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-30)].
  76. "Rihanna's 'Only Girl' Rebounds to No. 1 on Hot 100 (ang.). Billboard. [dostęp 2010-11-24].
  77. "Take That Marks A Year At Number One" (ang.). UK Singles Chart. [dostęp 2010-12-10].
  78. a b „Urban/UAC Future Releases" (ang.). All Access Music Group. [dostęp 2011-01-25].
  79. "'Loud' a well-deserved party for Rihanna" (ang.). Chicago Sun-Times. [dostęp 2010-11-09].
  80. "S&M (Remix) – Single" (ang.). iTunes. [dostęp 2011-04-11].
  81. „S&M – Rihanna" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-11-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-30)].
  82. "Rihanna breaks chart records with 10th No.1 single 'S&M'" (ang.). Rap-Up. [dostęp 2011-08-29].
  83. "California King Bed – Single by Rihanna" (ang.). iTunes. [dostęp 2010-05-13].
  84. "Australia's Official Music Charts" (ang.). ARIA Charts. [dostęp 2010-05-02].
  85. "Top 40 singles – Chart#1776 – Monday, June 6, 2011" (ang.). New Zealand Singles Chart.Hung Medien. [dostęp 2010-06-06].
  86. "Top 40 Official UK Singles Archive – 11th June 2011" (ang.). UK Singles Chart. [dostęp 2010-06-11].
  87. "Billboard – California King Bed" (ang.). Billboard Hot 100. [dostęp 2010-08-07].
  88. "Rihanna switches new single release dates?" (ang.). Digital Spy. [dostęp 2010-04-27].
  89. "Top 40 Rhythmic Future Releases" (ang.). All Access Music Group. [dostęp 2010-04-27].
  90. "Man Down Single Version France iTunes" (ang.). iTunes. [dostęp 2010-21-07].
  91. "Top Hip-Hop and R&B Songs & Singles Charts" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-04-02].
  92. "Rihanna Music News & Info" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-05-07].
  93. "lescharts.com – Rihanna – Man Down" (ang.). SNEP. [dostęp 2010-09-01].
  94. "Rihanna announces new single 'Cheers'" (ang.). Digital Spy. [dostęp 2010-07-25].
  95. "Future Releases" (ang.). All Access Music Group. [dostęp 2010-07-25].
  96. a b "'Cheers (Drink to That)' – Rihanna" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-07-25].
  97. "Rihanna Album & Song Chart History" (ang.). Billboard. [dostęp 2011-02-09].
  98. „Rihanna Album & Song Chart History: Canadian Hot 100" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-04-15].
  99. "Music – Review of Rihanna – Loud" (ang.). BBC Music. [dostęp 2010-11-15].
  100. "Rihanna Opens American Music Awards With Island Flavor" (ang.). MTV. [dostęp 2010-11-21].
  101. "Eminem performs at Grammys with Rihanna, Dr. Dre, and Skylar Grey" (ang.). MTV. [dostęp 2011-06-21].
  102. "Chart Log UK: Chart entries update" (ang.). Zobbel. [dostęp 2010-11-27].
  103. "Album Review: Rihanna — Loud" (ang.). Consequence of Sound. [dostęp 2010-11-22].
  104. "Rihanna is loud, sexy and larger than life" (ang.). Toronto Sun. [dostęp 2011-07-07].
  105. „Loud by Rihanna" (ang.). HMV Group. [dostęp 2011-08-08].
  106. a b "Loud by Rihanna" (ang.). iTunes. [dostęp 2011-08-08].
  107. "Loud – Deluxe Edition" (ang.). Allmusic. [dostęp 2011-08-05].
  108. a b c „Rihanna – Loud Edition(s)" (ang.). Def Jam RecordingsThe Island Def Jam Music Group. [dostęp 2011-05-06].
  109. "Loud [Clean – Credits"] (ang.). Allmusic. [dostęp 2010-10-16].
  110. a b "Top 40 Urban Albums & Singles Chart – Australian Recording Industry Association" (ang.). ARIA Charts. [dostęp 2011-10-22].
  111. a b "Rihanna – Loud" (niem.). Hung Medien. [dostęp 2012-01-10].
  112. a b "Rihanna – Loud" (niderl.). ULTRATOP & Hung Medien/hitparade.ch. [dostęp 2010-10-16].
  113. a b "Rihanna – Loud" (fr.). ULTRATOP & Hung Medien / hitparade.ch. [dostęp 2010-10-16].
  114. "Loud [Clean – Credits"] (chorw.). Croatian International Album Chart. HDU. [dostęp 2011-02-26].
  115. "ČNS IFPI" (cz.). International Federation of the Phonographic Industry.. [dostęp 2010-11-27].
  116. a b "Album Top-40" (duń.). Hitlisten. [dostęp 2011-06-03].
  117. "Rihanna Scores Euro Albums, Singles Chart Double" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-11-27].
  118. "Rihanna – Loud" (fiń.). Hung Medien. [dostęp 2011-02-26].
  119. a b c "Rihanna – Loud" (fr.). Hung Medien. [dostęp 2010-11-27].
  120. "Rihanna – Loud" (gr.). Hung Medien. [dostęp 2010-11-30].
  121. a b "Rihanna – Loud" (hiszp.). Hung Medien. [dostęp 2010-11-27].
  122. "Rihanna – Loud" (hiszp.). Hung Medien/hitparade.ch. [dostęp 2010-11-25].
  123. "Irish Music Charts Archive: Top 75 Artist Album, Week Ending 6 January 2011" (ang.). GFK Chart-Track. [dostęp 2011-01-19].
  124. "Rihanna gets 'Loud' at No. 1" (ang.). CANOE Jam!. [dostęp 2010-11-24].
  125. a b "Rihanna – Loud" (ang.). Hung Medien. [dostęp 2010-12-08].
  126. Musicline.de "Musicline.de – Chartverfolgung – Rihanna" (niem.). PHONONET GmbH.. [dostęp 2010-11-27].
  127. a b "Rihanna – Loud" (norw.). Hung Medien. [dostęp 2011-01-19].
  128. "Rihanna – Loud" (ang.). Hung Medien. [dostęp 2010-11-23].
  129. "Oficjalna lista sprzedaży :: OLIS – Official Retail Sales Chart (pol.). OLiS. [dostęp 2010-11-24].
  130. a b "Rihanna – Loud" (port.). Hung Medien. [dostęp 2011-08-08].
  131. "Rihanna Album & Song Chart History" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-11-14].
  132. „Loud – Rihanna - Billboard.com" (ang.). Billboard. [dostęp 2010-11-27].
  133. "Archive Chart" (ang.). The Official Charts Company. [dostęp 2010-10-16].
  134. Notowanie w Szkocji.
  135. a b c "Rihanna – Loud" (niem.). Hung Medien. [dostęp 2010-11-27].
  136. a b "Rihanna – Loud" (szw.). Hung Medien. [dostęp 2010-11-27].
  137. "MAHASZ – Magyar Hanglemezkiadók Szövetsége" (węg.). MAHASZ. [dostęp 2011-07-29].
  138. "All the number one albums" (ang.). The Official Charts Company. [dostęp 2011-08-08].
  139. "2010 Top 40 UK Album Downloads Archive – 25th December 2010" (ang.). The Official Charts Company. [dostęp 2010-12-25].
  140. „Chart Archive: Top 40 R&B Albums Archive”. UK R&B Chart. (ang.). The Official Charts Company. [dostęp 2010-11-20].
  141. a b "Rihanna – Loud" (ang.). Hung Medien. [dostęp 2010-11-26].
  142. „Billboard 200: Week of January 15th 2011" (ang.). Billboard. [dostęp 2011-01-15].
  143. "R&B/Hip hop Albums: Week of January 15th 2011" (ang.). Billboard. [dostęp 2011-01-15].
  144. a b "2012 Top 40 Albums Archive – 8th January 2012 (ang.). The Official Charts Company. [dostęp 2011-01-01].
  145. „2011 Top 40 UK Album Downloads Archive – 1st January 2011" (ang.). The Official Charts Company. [dostęp 2011-01-08].
  146. a b "2012 Top 40 R&B Albums Archive – 1st January 2011" (ang.). The Official Charts Company. [dostęp 2011-01-01].
  147. "Billboard 200: Week of March 3rd 2012" (ang.). Billboard. [dostęp 2012-03-03].
  148. "R&B/Hip hop Albums: Week of March 3rd 2012" (ang.). Billboard. [dostęp 2012-03-03].
  149. "2012 Top 40 UK Album Downloads Archive – 7th January 2012"" (ang.). The Official Charts Company. [dostęp 2012-01-07].
  150. "Classement Albums – année 2010" (fr.). SNEP. [dostęp 2012-08-26].
  151. „Dutch charts portal: Jaaroverzichten – Album 2010" (niderl.). MegaCharts. [dostęp 2011-01-11].
  152. "Best of 2010" (ang.). IRMA. [dostęp 2011-01-11].
  153. "Top 100 – annual chart" (pol.). OLiS. [dostęp 2011-01-01].
  154. „Swiss Year-End Charts 2010 (ang.). Schweizer Hitparade. [dostęp 2011-01-19].
  155. "Cardle at No 1 again – Eminem/Rihanna & Take That scoop 2010 crowns" (ang.). OCC. [dostęp 2011-01-01].
  156. „Best selling albums in 2010 of Hungary" (ang.). Mahasz. [dostęp 2011-01-01].
  157. "ARIA End Of Year Chart 2011" (ang.). ARIA. [dostęp 2012-01-01].
  158. „Ö3 Austria Top 40 – Longplay Charts 2011" (ang.). IFPI. [dostęp 2012-01-01].
  159. "Album-Top 100" (ang.). IFPI. [dostęp 2012-01-01].
  160. „Classement Albums – année 2011" (fr.). SNEP. [dostęp 2012-01-01].
  161. a b „TOP 50 ALBUMES 2011" (ang.). promusicae.com. [dostęp 2012-06-18].
  162. „Dutch charts portal: Jaaroverzichten – Album 2011" (niderl.). MegaCharts. [dostęp 2012-01-01].
  163. „Year End Charts: Top Canadian Albums" (ang.). Billboard. [dostęp 2012-01-01].
  164. „Album Jahrescharts 2011" (niem.). MTV. [dostęp 2012-01-01].
  165. „Billboard 200 Year-End 2011" (ang.). Billboard. [dostęp 2012-01-01].
  166. "Billboard Digital Albums Year-End 2011 (ang.). Billboard. [dostęp 2012-01-01].
  167. „Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums Year-End 2011" (ang.). Billboard. [dostęp 2012-01-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-24)].
  168. „Swiss Year-End Charts 2011" (ang.). swisscharts.com. [dostęp 2012-01-01].
  169. "The Top 20 biggest selling albums of 2011 revealed!" (ang.). Official Chart Company. [dostęp 2012-01-01].
  170. „Best selling albums in 2011 of Hungary" (ang.). MAHASZ. [dostęp 2012-01-01].
  171. "ARIA Charts – Accreditations – 2011 Albums (ang.). ARIA. [dostęp 2012-01-01].
  172. "IFPI Austria – Gold & Platin Datenbank" (niem.). IFPI. [dostęp 2011-02-20].
  173. "Gold & Platinum – 2010" (ang.). ultratop fl/wal. [dostęp 2011-07-22].
  174. "Associação Brasileira dos Produtores de Discos" (bret.). ABDP. [dostęp 2011-08-06].
  175. "Albums Top 40" (duń.). IFPI. [dostęp 2011-06-17].
  176. „IFPI Platinum Europe Awards – Q1 2011" (ang.). IFPI. [dostęp 2011-04-26].
  177. „Disques : Mylène Farmer toujours en tete, les pretes et Nolwenn en Hausse (Records: Mylène Farmer still leads, Priests and Nolwenn up)” (fr.). Music Canada. [dostęp 2011-07-20].
  178. "IFPI Middle East Awards – H2 2010" (ang.). IFPI. [dostęp 2011-04-26].
  179. „IRMA – Multi Platinum – Ireland" (ang.). IRMA. [dostęp 2011-05-30].
  180. „Rihanna mendapat 1 kali platinum di INDONESIA" (indonez.). ASIRI. [dostęp 2011-12-26].
  181. „ゴールド等認定作品一覧 2011年4月 Works receiving gold or other certifications, April 2011" (jap.). RIAJ. [dostęp 2011-08-08].
  182. „Canadian Recording Industry Association (CRIA): Gold & Platinum – January 2011" (ang.). Music Canada. [dostęp 2011-07-22].
  183. "Gold-/Platin-Datenbank (Rihanna; 'Loud')" (niem.). BMVI. [dostęp 2011-04-19].
  184. „The Official New Zealand Music Chart" (ang.). RIANZ. [dostęp 2011-07-23].
  185. „Listy bestsellerow, wyroznienia :: Zwiazek Producentow Audio-Video" (pol.). ZPAV. [dostęp 2011-01-17].
  186. „Lenta.ru: Музыка: Два в одном" (ros.). ZPAV. [dostęp 2011-07-23].
  187. „RIAA – Gold & Platinum: Rihanna" (ang.). RIAA. [dostęp 2011-05-18].
  188. „Search for Rihanna" (ang.). IFPI. [dostęp 2011-04-19].
  189. „Sveriges Officiella Topplista: Veckolista Album – Vecka 42, 21 oktober 2011" (szw.). IFPI. [dostęp 2011-10-21].
  190. „Adatbázis – Arany- és platinalemezek – 2011" (węg.). MAHASZ. [dostęp 2011-07-23].
  191. „BPI – Certified Awards Search" (ang.). BPI. [dostęp 2011-03-06].
  192. "FIMI Certifications Week 1011" (wł.). FIMI. [dostęp 2011-05-07].
  193. Rihanna Discography (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2011-08-08].
  194. Discographie Rihanna (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2012-03-10].
  195. a b Rihanna Album & Song Chart History (ang.). Billboard. [dostęp 2011-08-07].
  196. Rihanna Discographie (fr.). lescharts.com. [dostęp 2011-08-08].
  197. Rihanna Singles (niem.). musicline.de. [dostęp 2011-08-08].
  198. Rihanna Discography (ang.). irish-charts.com. [dostęp 2011-08-08].
  199. Rihanna Discography (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2011-08-08].
  200. Discographie Rihanna (niem.). swisscharts.com. [dostęp 2011-08-08].
  201. Certified Awards Search (ang.). British Phonographic Industry. [dostęp 2011-08-08].
  202. "Top 5 airplay" (pol.). OLiS. [dostęp 2010-12-11].
  203. a b c d e ARIA Charts – Accreditations – 2011 Singles (ang.). Australian Recording Industry Association. [dostęp 2011-08-13].
  204. a b Gold-/Platin-Datenbank (niem.). musikindustrie.de. [dostęp 2011-08-08].
  205. a b c d Latest Gold / Platinum Singles (ang.). radioscope.net.nz. [dostęp 2012-05-16].
  206. a b c d e Rihanna Awards (ang.). swisscharts.com. [dostęp 2011-08-08].
  207. a b c Certified Awards Search (ang.). British Phonographic Industry. [dostęp 2011-08-08].
  208. a b c d RIAA Serchable Database (ang.). Recording Industry Association of America. [dostęp 2011-08-07].
  209. "Top 5 airplay" (pol.). OLiS. [dostęp 2011-04-23].
  210. "Top 5 airplay" (pol.). OLiS. [dostęp 2011-08-13].
  211. "Top 5 airplay" (pol.). OLiS. [dostęp 2011-10-08].
  212. Top 40 Singles (ang.). rianz.org.nz. [dostęp 2011-10-19].
  213. "Rihanna – Loud" (ang.). JB HI-FI. [dostęp 2011-11-12].
  214. "Rihanna – Loud" (niem.). Amazon. [dostęp 2011-11-12].
  215. "Rihanna – Loud" (ang.). iTunes. [dostęp 2011-11-12].
  216. "Rihanna – Loud" (niderl.). iTunes. [dostęp 2011-11-12].
  217. "Rihanna – Loud" (fr.). Amazon. [dostęp 2011-11-15].
  218. "Rihanna – Loud" (ang.). CD WOW. [dostęp 2011-11-15].
  219. "Rihanna – Loud" (port.). CDGO. [dostęp 2011-11-15].
  220. "Rihanna – Loud" (ang.). iTunes. [dostęp 2011-11-15].
  221. "Rihanna – Loud" (ang.). discogs.com. [dostęp 2011-11-15].
  222. "Rihanna – Loud" (ang.). Amazon. [dostęp 2011-11-16].
  223. "Rihanna – Loud (CD+DVD)" (ang.). Amazon. [dostęp 2011-11-16].
  224. "Rihanna – Loud" (hiszp.). mixup.com. [dostęp 2011-11-16].
  225. "Rihanna – Loud" (pol.). Universal Music Group. [dostęp 2011-11-19].
  226. "Rihanna – Loud" (port.). livrariacultura.com. [dostęp 2011-11-19].
  227. "Rihanna – Loud" (indonez.). disctarra.com. [dostęp 2011-11-19].
  228. "Rihanna – Loud" (jap.). CD Japan. [dostęp 2011-11-19].
  229. "Rihanna – Loud (CD+DVD)" (jap.). CD Japan. [dostęp 2011-11-19].