Mariah Carey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mariah Carey
Ilustracja
Mariah Carey (2014)
Data i miejsce urodzenia 27 marca 1970
Huntington, stan Nowy Jork
Instrumenty fortepian
Typ głosu sopran
Gatunki pop, R&B, hip-hop, soul
Zawód piosenkarka, producent muzyczny, aktorka, kompozytorka
Aktywność od 1988
Wydawnictwo Columbia, Virgin, Island/Def Jam
Powiązania Jay-Z, Boyz II Men, Jermaine Dupri, Whitney Houston, T.I., Busta Rhymes, Snoop Dogg, Ne-Yo, Nicki Minaj, The-Dream, Miguel, Nick Cannon
Podpis Mariah Carey
Strona internetowa

Mariah Carey (ur. 27 marca 1970 w Huntington na wyspie Long Island w stanie Nowy Jork[1]) – amerykańska piosenkarka, kompozytorka, producentka, autorka tekstów piosenek i filantropka. Jest obdarzona skalą głosu wynoszącą pięć oktaw[2]. Podczas koncertów jej głos osiąga najwyższe tony rejestru gwizdkowego. Jest drugą po Madonnie artystką z największą liczbą sprzedanych wydawnictw muzycznych w historii, według Księgi rekordów Guinnessa. Nakład ze sprzedaży wszystkich płyt piosenkarki sięgnął 200 milionów egzemplarzy na całym świecie[3]. Jest również artystką zagraniczną z największą liczbą sprzedanych wydawnictw muzycznych w Japonii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

1970-1987: Dzieciństwo i wczesne lata działalności muzycznej[edytuj | edytuj kod]

Mariah Carey urodziła się w Huntington w stanie Nowy Jork[4][5]. Jej ojciec, Alfred Roy Carey posiada afroamerykańskie i afro-wenezuelskie pochodzenie, podczas gdy matka, Patricia (née Hickey) ma irlandzkie korzenie. Nazwisko Carey zostało przyjęte przez jej wenezuelskiego dziadka, Francisco Núñeza, kiedy ten wyemigrował do Nowego Jorku[6]. Patricia była sporadyczną śpiewaczką operową i trenerem wokalnym, zanim poznała Alfreda w 1960 roku[5]. Jak zaczął zarabiać na życie jako inżynier aeronautyki, para wzięła ślub później w tym samym roku i przeniosła się do małej dzielnicy w Nowym Jorku. Rodzina Patricii opuściła ją ze względu na poślubienie mężczyzny o czarnym kolorze skóry. Mariah Carey wyjaśniła w późniejszych czasach, że podczas ​​dorastania, poczuła zaniedbanie ze strony rodziny matki, co miało na nią znaczący wpływ. W latach między urodzeniem starszej siostry Carey, Alison i jej samej, rodzina Carey walczyła ze sobą ze względu na ich pochodzenie etniczne[6]. Imię Carey pochodzi od piosenki „They Call the Wind Maria” z 1951 roku, wystawianej na broadway'owskim musicalu Paint Your Wagon[7]. Kiedy Mariah miała trzy lata, jej rodzice rozwiedli się[8].

Po ich separacji, Alison przeniosła się z ojcem do innego domostwa, a pozostałe dwoje dzieci, Mariah i jej brat, Morgan, pozostali z matką. Mariah rozdzieliła się z ojcem, lecz potem przestała go widzieć zupełnie[8][9]. W szkole podstawowej, obrała kierunek zainteresowań, który najbardziej ją fascynował – muzykę, literaturę i sztukę, nie odnajdując się przy tym, w innych dziedzinach życia. Po kilku latach walki finansowej, matka Carey zarobiła wystarczająco dużo pieniędzy na przeniesienie rodziny do stabilnego i zamożnego sektora w Nowym Jorku[10]. Carey zaczęła pisać wiersze i komponować do nich melodie, rozpoczynając w ten sposób karierę jako piosenkarka, podczas uczęszczania do szkoły Harborfields High School w Greenlawn w stanie Nowy Jork[11], którą ukończyła w 1987 roku[12]. Choć matka Carey, wprowadziła córkę do świata klasycznej opery, nigdy nie naciskała, aby kontynuowała karierę, jako że nigdy nie była tym zainteresowana[11][13].

W szkole średniej, Carey zaczęła pisać piosenki z Gavinem Christopherem[12][13], ze wzgledu na to, iż potrzebowała asystenta, który mógłby grać na klawiaturze[13]. Carey i Christopher zaczęli pisać i tworzyć piosenki w piwnicy sklepu jego ojca podczas ostatniego roku nauki Carey. Po skomponowaniu ich pierwszej piosenki „Here We Go' Round Again”, kontynuowali pisanie materiałów na demo w pełnym wymiarze. Wkrótce potem, Carey zamieszkała w jednopokojowym mieszkaniu na Manhattanie, który dzieliła z czterema innymi studentkami[14][15]. Carey pracowała jako kelnerka w różnych restauracjach. Pomimo obowiązku opłacania czynszu, nadal miała ambicje muzyczne, nadal pracując późno w nocy z nadzieją na ukończenie demo[16]. Po ukończeniu taśmy demonstracyjnej z czterema utworami, Carey próbowała przekazać ją do wytwórni muzycznych, jednakże za każdym razem spotykała się z odmową[17]. Wkrótce potem, zaprzyjaźniła się z piosenkarką muzyki pop, Brendą K. Starr[17][18].

1988-1992: Mariah Carey i Emotions[edytuj | edytuj kod]

Mariah Carey, 1990

Kiedy przyjaźń Carey ze Starr rosła, zainterosowanie Brendą, pomagało Mariah w branży muzycznej. W grudniu 1988 roku, Carey towarzyszyła Starr w drodze do sali nagraniowej, gdzie wręczyła taśmę demo szefowi Columbia Records, Tommy'iemu Mottoli, który przesłuchał ją w drodze powrotnej do domu[19][20].

Po przesłuchaniu pierwszych dwóch utworów, zainteresował się nią; później, po poszukiwaniach Carey przez dwa tygodnie, natychmiast podpisał z nią kontrakt płytowy i zaczął odwzorowywać jej debiut komercyjny. Podczas gdy, Carey utrzymywała, że chce kontynuować pracę z Benem Marguliesem, Mottola zwerbował do projektu ówczesnych największych producentów muzycznych w branży, Ric'a Wake'a , Naradę Michaela Waldena i Rhetta Lawrence'a[19]. Mottola i pracownicy Columbia planowali wprowadzić na rynek Carey jako główną artystkę popową, rywalizującą z Whitney Houston i Madonną[21]. Po ukończeniu debiutanckiego albumu piosenkarki o tytule Mariah Carey, Columbia Records wydała ponad milion dolarów na jego promocję[22]. Mimo słabego początku, album ostatecznie osiągnął szczyt listy Billboard 200, po ekspozycji piosenkarki, w czasie trwania 33. ceremonii rozdania nagród Grammy[23]. Mariah Carey zatrzymała się na szczycie list przebojów przez jedenaście kolejnych tygodni[24] i zdobyła dwie nagrody Grammy w kategorii Najlepszy nowy artysta i Najlepsze popowo-wokalny występ za singiel „Vision of Love[25]. Oprócz „Vision of Love”, na albumie znalazły się jeszcze trzy inne sukcesywne single, które osiągnęły wysokie pozycje na liście Billboard Hot 100: „Love Takes Time”, „Someday” i „I Don't Wanna Cry”[26]. Carey stała się przy tym, pierwszym artystą od czasów The Jackson 5, który miał pierwsze cztery single osiągające pierwszą pozycję na amerykańskiej liście przebojów[27]. Wydawnictwo Mariah Carey stało się najlepiej sprzedającym się albumem w Stanach Zjednoczonych w 1991 roku[28], przy łącznej sprzedaży ponad 15 milionów egzemplarzy[29][30].

Carey zaczęła nagrywać swój drugi album studyjny, zatytułowany Emotions w 1991 roku[31][32]. Opisała to jako hołd dla gatunku Motown soul. Stwierdziła, że czuła potrzebę, aby oddać hołd rodzaju muzyki, które wpłynął na nią jako dziecko[32]. W projekcie, Carey współpracowała z Walterem Afanasieff'em, a także Robertem Clivillés i Davidem Cole, z tanecznej grupy C + C Music Factory[33]. Relacja Carey z Marguliesem pogorszyła się w stosunku do kontraktu osobistego, który podpisał z Mariah przed podpisaniem umowy z wytwórnią. Zgodził się wówczas na podzielenie połowy zarobków. Gdy jednak nadszedł czas, aby napisać muzykę do Emotions, urzędnicy Sony wyraźnie wskazali, iż wynagrodzenie otrzymają jedynie współtwórcy albumu. Margulies później złożył pozew przeciwko Sony, który ostatecznie doprowadził do ich rozstania[32]. Album Emotions został wydany w dniu 17 września 1991 roku i został przyjęty przez krytyków jako bardziej dojrzały album, niż jego poprzednik[34]. Chociaż uznano, że ulepszono piosenki, produkcję i nowy dźwięk głosu Carey, płyta została krytykowana za materiał, słabszy niż jej debiut[35]. Album sprzedał się w nakładzie ponad 8 milionów egzemplarzy[30].

Po debiucie dwóch pierwszych płyt, krytycy muzyczni dopytywali się, czy Carey ma w planach wyruszyć w międzynarodową trasę koncertową, promującą jej materiał[36]. Artystka wyjaśniła wówczas, iż była niezdolna do doskonałego słuchu i pięciooktawowej skali głosu, z której była znana szerszej publiczności[2]. W nadziei, że spoczną wszelkie spekulacje, czy Mariah jest prawdziwą artystką, Carey i Walter Afanasieff postanowili zarezerwować występ w MTV Unplugged, programie telewizyjnym nadawanym przez stację MTV[37]. Pomimo faktu, że Carey faworyzowała swoje bardziej pełne duszy i potężne piosenki, zdecydowano, że zostanie włączony jej najbardziej popularny utwór. Na kilka dni przed nagraniem w programie, Carey i Afanasieff pomyśleli o dodaniu coverowej wersji starszego utworu, aby zapewnić coś innego i nieoczekiwanego[38]. Wybrali „I'll Be There, piosenkę popularyzowaną przez The Jackson 5 w 1970 roku. 16 marca 1992 Carey nagrali siedmioosobowy występ w Kaufman Astoria Studios w Queens, w stanie Nowy Jork[39]. Spotkał się z krytycznym uznaniem, co doprowadziło do emisji ponad trzy razy częściej niż przeciętny odcinek[40]. Sukces skłonił urzędników Sony do jego wprowadzenia na rynek[41]. Wytwórnia Sony Music Entertainment postanowiła wydać występ w postaci minialbumu, wycenionego na niskim poziomie, ze względu na to, iż był to krótki materiał. Album zatytułowano jako MTV Unplugged. Materiał EP okazał się dużym sukcesem komercyjnym, co bardzo kontrastowało ze spekulacjami krytyków muzycznych, iż Carey jest tylko artystką studyjną[42]. Minialbum otrzymał certyfikat poczwórnej platynowej płyty przez stowarzyszenie amerykańskich wydawców fonografii, Recording Industry Association of America do grudnia 1994 roku[43] oraz na przestrzeni lat, kilka certyfikatów złotych i platynowych płyt na europejskich rynkach muzycznych[41].

1993-1996: Music Box, Merry Christmas i Daydream[edytuj | edytuj kod]

Mariah wykonująca utwór „One Sweet Day w Madison Square Garden w 1995 roku. Obok niej muzycy z Boyz II Men.

Na początku 1993 roku, Carey rozpoczęła pracę nad nad swoim trzecim studyjnym albumem, który został zatytułowany Music Box. Po tym, jak album Emotions nie osiągnął komercyjnego poziomu debiutanckiego albumu, Carey i wytwórnia Columbia Records doszli do porozumienia, że ​​następny album będzie zawierał więcej wpływów brzmień muzyki pop, aby przyciągnąć szerszą publiczność[44]. Podczas sesji pisania tekstów piosenek na kolejną płytę, Carey zaczęła pracować głównie z Afanasieff'em, z którym współtworzyła i wyprodukowała większość materiału Music Box[45]. Kiedy Mariah ukończyła prace nad swoim trzecim albumem studyjnym, został on wydany 31 sierpnia 1993 roku na całym świecie, debiutując na pierwszym miejscu na liście Billboard 200[46]. Wydawnictwo okazało się najlepiej sprzedającą się płytą w karierze piosenkarki. Zakupiło ją ponad 32 miliony nabywców[30]. Album muzyczny spotkał się z mieszanym przyjęciem ze strony krytyków muzycznych; podczas gdy wielu pochwalało popowy wpływ albumu i mocne treści, inni uważali z kolei, że Carey w mniejszym stopniu wykorzystała swój uznany zakres wokalny[47]. Ron Wynn z serwisu AllMusic opisał różne formy śpiewania Carey na albumie: „Dobrze, by było, aby Carey prezentowała inne elementy swojego podejścia, ale czasami nadmiar ducha jest lepszy od braku pasji[48]. Drugi singiel z albumu „Hero ostatecznie stał się jednym z najbardziej popularnych i inspirujących utworów Carey w jej karierze. Piosenka stała się ósmą top piosenką Carey w Stanach Zjednoczonych[49] i zaczęła rozwijać popularność Carey w całej Europie. Wraz z wydaniem trzeciego singla albumu, Carey osiągnęła kilka etapów kariery. Jej cover utworu „Without You Badfingera stał się jej pierwszym singlem numer jeden min. w Niemczech[50] i w Szwecji[51]. Wydawnictwo Music Box spędziło dłuższe okresy na pierwszym miejscu listy albumów w kilku krajach[52] i ostatecznie stało się jednym z najlepiej sprzedających się albumów wszech czasów. Wkrótce po sukcesach na terytorium europejskim, Carey zgodziła się wyruszyć w trasę koncertową pod nazwą Music Box Tour. Obejmująca tylko sześć miejsc w Ameryce Północnej[53], krótka, ale udana trasa była dużym krokiem dla Carey, która obawiała się kłopotów z koncertowaniem[54].

Po Music Box, Carey odeszła stosunkowo długo od mediów publicznych i rozpoczęła pracę nad nieznanym projektem w 1994 roku. W październiku 1994 roku magazyn „Billboard” ogłosił, że Carey wyda album świąteczny jeszcze w tymże roku[55]. W 1994 roku Carey nagrała duet z Lutherem Vandrossem, cover utworu Lionela Richie i Diany RossEndless Love[56]. Album Carey zatytułowany Merry Christmas został wydany 1 listopada 1994 roku, w tym samym dniu, w którym ukazał się pierwszy singiel albumu „All I Want for Christmas Is You[57]. Album stał się najlepiej sprzedającym się wydawnictwem świątecznym w historii i unormował sprzedaż globalną na poziomie 15 milionów kopii[58]. Ponadto „All I Want for Christmas Is You” był singlem krytycznie chwalonym i jest uważany za „jeden z niewielu godnych nowoczesnych dodatków do świątecznego kanonu”[59]. Czasopismo „Rolling Stone” opisało singiel jako „standard świąt” i umiejscowiło go na czwartym miejscu na liście Największych rock and roll'owych piosenek świątecznych[60]. Komercyjnie singiel stał się najlepiej sprzedającym się świątecznym dzwonkiem wszech czasów[61], a także najlepiej sprzedającym się singlem w Japonii przez nieazjatyckiego artystę[62], sprzedając się w nakładzie ponad 1 miliona kopii, zgodnie z oficjalnymi danymi japońskiego zrzeszenia wydawców fonografii, Recording Industry Association of Japan[63].

W 1995 Carey wydała album zatytułowany Daydream, który sprzedał się w nakładzie 25 milionów kopii. Główny singiel z płyty, „One Sweet Day okazał się najdłużej przebywającym singlem na pozycji numer jeden na amerykańskiej liście przebojów w historii przemysłu muzycznego. Mariah wyjawiła, że był on inspirowany śmiercią jej siostry, Alison, która umarła na AIDS[30].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Mariah Carey.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Nagrody Mariah Carey.

Trasy koncentrowe[edytuj | edytuj kod]

  • 1993: Music Box Tour
  • 1996: Daydream World Tour
  • 1998: Butterfly World Tour
  • 2000: Rainbow World Tour
  • 2003–2004: Charmbracelet World Tour: An Intimate Evening with Mariah Carey
  • 2006: The Adventures of Mimi: The Voice, The Hits, The Tour
  • 2009–2010: The Angels Advocate Tour
  • 2014: The Elusive Chanteuse Show Tour
  • 2016: The Sweet Sweet Fantasy Tour

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne
  • 2013: Kamerdyner (The Butler) jako Hattie Pearl
  • 2009: Hej, skarbie (Precious) jako Pani Weiss
  • 2008: Tennessee jako Krystal Evans
  • 2005: State Property 2 jako Kobieta
  • 2002: Kłopoty na zamówienie (WiseGirls) jako Raychel
  • 2001: Glitter jako Billie Frank
  • 1999: Kawaler (The Bachelor) jako Ilana
Komedie
Seriale telewizyjne

Przypisy

  1. Jason Ankeny, Mariah Carey Biography, AllMusic [dostęp 2017-10-02] (ang.).
  2. a b Marc Shapiro, Mariah Carey, Kanada: ECW Press, 1 czerwca 2001, s. 69, ISBN 1550224441 (ang.).
  3. Best-selling female recording artist [w:] Księga rekordów Guinnessa [online] [dostęp 2016-12-12] (ang.).
  4. Glenn Gamboa, LI Music Hall of Fame recognizes local talent, „Newsday”, Long Island, Stany Zjednoczone , 22 października 2008 [dostęp 2017-10-01] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-14] (ang.).
  5. a b Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 8, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  6. a b Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 7, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  7. Margaret Rose, Baby Names For Dummies, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: John Wiley & Sons, 27 kwietnia 2011, ISBN 1118069005 (ang.).
  8. a b Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 9, ISBN 978-0-312-19512-0.
  9. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 10-11, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  10. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 13, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  11. a b Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 16, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  12. a b Steve Dougherty, How Sweet It Is, „People”, Stany Zjednoczone: Time Inc., 22 listopada 1993, ISSN 0093-7673 [dostęp 2017-10-01] (ang.).
  13. a b c Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 17, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  14. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 19, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  15. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 20, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  16. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 21, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  17. a b Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 22, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  18. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 61, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  19. a b Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 25, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  20. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 26, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  21. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 28-29, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  22. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 33, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  23. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 45, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  24. David Landis, Bathgate' Wait, „USA Today”, Gannett Company, 13 maja 1991, ISSN 0734-7456 (ang.).
  25. Mariah Carey, grammy.com [dostęp 2017-10-01] (ang.).
  26. Mariah Carey (Chart History), billboard.com [dostęp 2017-10-01] (ang.).
  27. Jan DeKnock, Year Ends Well for Countries Hottest Stars, „Chicago Tribune”, 27 grudnia 1991 [dostęp 2017-10-01] (ang.).
  28. Richard Harrington, 1991's Chart-Toppers: Garth, Mariah & CC, „The Washington Post”, Waszyngton, Stany Zjednoczone: The Washington Post Company, 1992, ISSN 0190-8286 [dostęp 2017-10-01] (ang.).
  29. Clay Clane, Mariah Celebrates Twenty Years, Black Entertainment Television, 11 czerwca 2010 [dostęp 2017-10-01] (ang.).
  30. a b c d Michael Hur, Shadows of the Music Industry, Stany Zjednoczone: Lulu Press, Inc, 25 lipca 2014, s. 281-282, ISBN 131230605X (ang.).
  31. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 50-51, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  32. a b c Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  33. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  34. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 58, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  35. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 59, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  36. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 68, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  37. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  38. Marc Shapiro, Mariah Carey, Kanada: ECW Press, 1 czerwca 2001, s. 70, ISBN 1550224441 (ang.).
  39. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 72, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  40. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 77-78, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  41. a b Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 79, ISBN 978-0-312-19512-0 (ang.).
  42. Chirs Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 80, ISBN 9780312195120 (ang.).
  43. Mariah Carey (Gold & Platinum), Recording Industry Association of America [dostęp 2017-11-28] (ang.).
  44. Marc Shapiro, Mariah Carey, Kanada: ECW Press, 1 czerwca 2001, s. 72-73, ISBN 1550224441 (ang.).
  45. Chris Williams, Mariah Carey’s Music Box LP (1993) revisited with co-writer Walter Afanasieff, soulculture.com, 3 lipca 2011 [dostęp 2017-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2014-07-25] (ang.).
  46. Marc Shapiro, Mariah Carey, Kanada: ECW Press, 1 czerwca 2001, s. 77, ISBN 1550224441 (ang.).
  47. Marc Shapiro, Mariah Carey, Kanada: ECW Press, 1 czerwca 2001, s. 78, ISBN 1550224441 (ang.).
  48. Ron Wynn, Mariah Carey – Music Box, AllMusic [dostęp 2017-11-28] (ang.).
  49. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 102, ISBN 9780312195120 (ang.).
  50. Chartverfolgung – Mariah Carey, Without You, musicline.de, 21 stycznia 2010 [dostęp 2017-11-28] (niem.).
  51. Mariah Carey – Without You, Ö3 Austria Top 40 [dostęp 2017-11-28] (niem.).
  52. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 112, ISBN 9780312195120 (ang.).
  53. Marc Shapiro, Mariah Carey, Kanada: ECW Press, 1 czerwca 2001, s. 81, ISBN 1550224441 (ang.).
  54. Marc Shapiro, Mariah Carey, Kanada: ECW Press, 1 czerwca 2001, s. 82, ISBN 1550224441.
  55. Marc Shapiro, Mariah Carey, Kanada: ECW Press, 1 czerwca 2001, s. 86-87 (ang.).
  56. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 132, ISBN 9780312195120 (ang.).
  57. Chris Nickson, Mariah Carey revisited, Nowy Jork, Stany Zjednoczone: St. Martin's Griffin, 1998, s. 133, ISBN 9780312195120 (ang.).
  58. Erin Strecker, Mariah Carey's 'Merry Christmas' 20th Anniversary: Find Out What Went Into Making a Modern Christmas Classic, „Billboard”, billboard.com, 30 października 2014 [dostęp 2017-11-28] (ang.).
  59. Sasha Frere-Jones, Mariah Carey’s record-breaking career., „The New Yorker”, newyorker.com, 3 kwietnia 2006 [dostęp 2017-11-28] (ang.).
  60. Andy Greene, The Greatest Rock and Roll Christmas Songs, „Rolling Stone”, rollingstone.com, 10 grudnia 2010 [dostęp 2017-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2010-12-22] (ang.).
  61. Mariah Carey's 'All I Want For Christmas Is You' Is World's First Double Platinum Holiday Ringtone, prnewswire.com, 17 grudnia 2009 [dostęp 2017-11-28] (ang.).
  62. Steve McClure, The World's Number-Two Music Market Is No Afterthought, „Billboard”, 107 (31), Stany Zjednoczone: Nielsen Business Media, Inc., 5 sierpnia 1995, s. 57, ISSN 0006-2510 (ang.).
  63. 統計情報, W tytule pracy wpisać po japońsku nazwę singla 恋人たちのクリスマス, zaś w w polu artysty w języku japońskim マライア・キャリー, Recording Industry Association of Japan [dostęp 2017-11-28] (jap.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]