Wjaczesław Hrozny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wjaczesław Hrozny
Ilustracja
Imię i nazwisko Wjaczesław Wiktorowycz Hrozny
Data i miejsce
urodzenia
12 lipca 1956
Ołeniwka, obwód chmielnicki, Ukraińska SRR 
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
19??–19?? Podillia Kamieniec Podolski
Kombajnobudiwnyk Tarnopol
Nywa Brzeżany
? (?)
? (?)
? (?)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1987
1988
1989–1990
1990–1992
1994–1996
1996–1997
1998
1999–2001
2001–2004
2006
2008–2009
2010
2011–2012
2013–2016
2016–
Torpedo Zaporoże (asystent)
Metałurh Zaporoże (asystent)
Nywa Winnica (asystent)
Nywa Winnica
Spartak Moskwa (asystent)
Dnipro Dniepropetrowsk
Lewski Sofia
Spartak Moskwa (asystent)
Arsenał Kijów
Metałurh Zaporoże
Terek Grozny
Arsenał Kijów
Tobył Kostanaj
Howerła Użhorod
Dinamo Tbilisi

Wjaczesław Wiktorowycz Hrozny, ukr. В'ячеслав Вікторович Грозний, ros. Вячеслав Викторович Грозный, Wiaczesław Wiktorowicz Grozny (ur. 12 lipca 1956 we wsi Ołeniwka w obwodzie chmielnickim, Ukraińska SRR) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji pomocnika, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj]

Karierę piłkarską rozpoczął w miejscowym klubie Podillia Kamieniec Podolski. Jako piłkarz występował potem w zespołach Kombajnobudiwnyk Tarnopol i Nywa Brzeżany oraz amatorskich drużynach w Chmielnickim i Równem.

Kariera szkoleniowa[edytuj]

Po ukończeniu Instytutu Pedagogicznego w Łucku rozpoczął pracę szkoleniową. Był asystentem pierwszego trenera w klubach z Zaporoża: Torpedzie i Metałurhu.

W czerwcu 1988 razem z głównym trenerem Ołeksandrem Tomachem przeszedł do Nywy Winnica. Kiedy w sierpniu 1990 Tomach powrócił do Zaporoża, samodzielnie przez następne lata prowadził Nywę Winnica. Wywalczył z nią największy sukces w historii klubu, czyli awans do ekstraklasy w 1991 roku. Jednak podczas kolejnych rozgrywek został zwolniony już po pięciu meczach, a Nywa ostatecznie pożegnała się z ligą.

Od połowy lat 90. do 2002 roku - z krótkimi przerwami - związany był z Olegiem Romancewem, któremu jako asystent pomagał w Spartaku Moskwa. Wspólnie wywalczyli pięć tytułów mistrza Rosji.

W międzyczasie Hrozny dwukrotnie podejmował się prowadzenie zespołów w charakterze pierwszego trenera: w Dniprze Dniepropetrowsku (1996-1997) i Lewskim Sofia (1998). W obu zanotował znaczące osiągnięcia: prowadzone przez niego Dnipro dotarło do finału Pucharu Ukrainy i zajęło czwarte miejsce w lidze, a Lewski zdobył mistrzostwo Bułgarii. Sam Hrozny otrzymał tytuły najlepszego trenera na Ukrainie (1996) i w Bułgarii (1998).

Po ostatecznym rozstaniu ze Spartakiem latem 2001 roku objął stanowisko głównego trenera nowo utworzonego klubu Arsenał Kijów[1]. Z Arsenałem utrzymał status ligowego średniaka: rozgrywki 2002-2003 i 2003-2004 klub kończył odpowiednio na piątym i dziewiątym miejscu. W 2006 prowadził krótko Metałurh Zaporoże. Potem powrócił do Rosji, gdzie bez sukcesów pracował - od lipca 2008 do października 2009 - w Tereku Grozny. Odszedł, tłumacząc się kłopotami zdrowotnymi.

30 października 2009 bułgarskie media podały, że jest faworytem do ponownego objęcia stanowiska szkoleniowca w Lewskim Sofia[2]. Ostatecznie trenerem mistrza Bułgarii został Georgi Iwanow, a Hrozny - 28 stycznia 2010 - powrócił do pracy w Arsenale Kijów[3]. Ale już 16 kwietnia 2010 po niespodziewanej domowej porażce 1:6 z Tawriją podał się do dymisji[4]. W grudniu 2011 objął stanowisko głównego trenera kazachskiego klubu Tobył Kostanaj[5], w którym pracował do końca grudnia 2012 roku[6]. 18 czerwca 2013 roku stał na czele Howerły Użhorod[7]. Po zakończeniu sezonu 2015/16 klub z Użhoroda został rozwiązany i trener pozostał bez pracy, ale już 25 października 2016 objął prowadzenie gruzińskiego Dinama Tbilisi[8].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj]

Sukcesy piłkarskie[edytuj]

Sukcesy szkoleniowe[edytuj]

  • mistrz Rosji: 1994, 1996, 1999, 2000 i 2001 ze Spartakiem Moskwa (jako asystent)
  • mistrz Bułgarii: 1998 z Lewskim Sofia
  • finalista Pucharu Ukrainy: 1997 z Dniprem Dniepropetrowsk

Sukcesy indywidualne[edytuj]

  • najlepszy trener Ukrainy: 1996, 2002
  • najlepszy trener Bułgarii: 1998

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]