Wjaczesław Hrozny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wjaczesław Hrozny
GroznyiV.JPG
Imię i nazwisko Wjaczesław Wiktorowycz Hrozny
Data i miejsce
urodzenia
12 lipca 1956
Ołeniwka, obwód chmielnicki, Ukraińska SRR 
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
19??–19?? Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Podillia Kamieniec Podolski
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Kombajnobudiwnyk Tarnopol
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Nywa Brzeżany
? (?)
? (?)
? (?)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1987
1988
1989–1990
1990–1992
1994–1996
1996–1997
1998
1999–2001
2001–2004
2006
2008–2009
2010
2011–2012
2013–
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Torpedo Zaporoże (asystent)
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Metałurh Zaporoże (asystent)
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Nywa Winnica (asystent)
Ukraina Nywa Winnica
Rosja Spartak Moskwa (asystent)
Ukraina Dnipro Dniepropetrowsk
Bułgaria Lewski Sofia
Rosja Spartak Moskwa (asystent)
Ukraina Arsenał Kijów
Ukraina Metałurh Zaporoże
Rosja Tieriek Grozny
Ukraina Arsenał Kijów
Kazachstan Tobył Kostanaj
Ukraina Howerła Użhorod

Wjaczesław Wiktorowycz Hrozny, ukr. В'ячеслав Вікторович Грозний, ros. Вячеслав Викторович Грозный, Wiaczesław Wiktorowicz Grozny (ur. 12 lipca 1956 we wsi Ołeniwka w obwodzie chmielnickim, Ukraińska SRR) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji pomocnika, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską rozpoczął w miejscowym klubie Podillia Kamieniec Podolski. Jako piłkarz występował potem w zespołach Kombajnobudiwnyk Tarnopol i Nywa Brzeżany oraz amatorskich drużynach w Chmielnickim i Równem.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Instytutu Pedagogicznego w Łucku rozpoczął pracę szkoleniową. Był asystentem pierwszego trenera w klubach z Zaporoża: Torpedzie i Metałurhu.

W czerwcu 1988 razem z głównym trenerem Ołeksandrem Tomachem przeszedł do Nywy Winnica. Kiedy w sierpniu 1990 Tomach powrócił do Zaporoża, samodzielnie przez następne lata prowadził Nywę Winnica. Wywalczył z nią największy sukces w historii klubu, czyli awans do ekstraklasy w 1991 roku. Jednak podczas kolejnych rozgrywek został zwolniony już po pięciu meczach, a Nywa ostatecznie pożegnała się z ligą.

Od połowy lat 90. do 2002 roku - z krótkimi przerwami - związany był z Olegiem Romancewem, któremu jako asystent pomagał w Spartaku Moskwa. Wspólnie wywalczyli pięć tytułów mistrza Rosji.

W międzyczasie Hrozny dwukrotnie podejmował się prowadzenie zespołów w charakterze pierwszego trenera: w Dniprze Dniepropetrowsku (1996-1997) i Lewskim Sofia (1998). W obu zanotował znaczące osiągnięcia: prowadzone przez niego Dnipro dotarło do finału Pucharu Ukrainy i zajęło czwarte miejsce w lidze, a Lewski zdobył mistrzostwo Bułgarii. Sam Hrozny otrzymał tytuły najlepszego trenera na Ukrainie (1996) i w Bułgarii (1998).

Po ostatecznym rozstaniu ze Spartakiem latem 2001 roku objął stanowisko głównego trenera nowoutworzonego klubu Arsenał Kijów[1]. Z Arsenałem utrzymał status ligowego średniaka: rozgrywki 2002-2003 i 2003-2004 klub kończył odpowiednio na piątym i dziewiątym miejscu. W 2006 prowadził krótko Metałurh Zaporoże. Potem powrócił do Rosji, gdzie bez sukcesów pracował - od lipca 2008 do października 2009 - w Tierieku Grozny. Odszedł, tłumacząc się kłopotami zdrowotnymi.

30 października 2009 bułgarskie media podały, że jest faworytem do ponownego objęcia stanowiska szkoleniowca w Lewskim Sofia[2]. Ostatecznie trenerem mistrza Bułgarii został Georgi Iwanow, a Hrozny - 28 stycznia 2010 - powrócił do pracy w Arsenale Kijów[3]. Ale już 16 kwietnia 2010 po niespodziewanej domowej porażce 1:6 z Tawriją podał się do dymisji[4]. W grudniu 2011 objął stanowisko głównego trenera kazachskiego klubu Tobył Kostanaj[5], w którym pracował do końca grudnia 2012 roku[6]. 18 czerwca 2013 roku stał na czele Howerły Użhorod[7].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz Rosji: 1994, 1996, 1999, 2000 i 2001 ze Spartakiem Moskwa (jako asystent)
  • mistrz Bułgarii: 1998 z Lewskim Sofia
  • finalista Pucharu Ukrainy: 1997 z Dniprem Dniepropetrowsk

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • najlepszy trener Ukrainy: 1996, 2002
  • najlepszy trener Bułgarii: 1998

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]