Wjaczesław Hrozny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wjaczesław Hrozny
В'ячеслав Грозний
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Wjaczesław Wiktorowycz Hrozny
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1956
Ołeniwka
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
19??–19?? Podillia Kamieniec Podolski ? (?)
Kombajnobudiwnyk Tarnopol ? (?)
Nywa Brzeżany ? (?)
Kariera trenerska
Lata Klub
1987 Torpedo Zaporoże (asystent)
1988 Metałurh Zaporoże (asystent)
1989–1990 Nywa Winnica (asystent)
1990–1992 Nywa Winnica
1994–1996 Spartak Moskwa (asystent)
1996–1997 Dnipro Dniepropetrowsk
1998 Lewski Sofia
1999–2001 Spartak Moskwa (asystent)
2001–2004 Arsenał Kijów
2006 Metałurh Zaporoże
2008–2009 Terek Grozny
2010 Arsenał Kijów
2011–2012 Tobył Kostanaj
2013–2016 Howerła Użhorod
2016–2017 Dinamo Tbilisi
2017 Irtysz Pawłodar
2018 Arsenał Kijów

Wjaczesław Wiktorowycz Hrozny, ukr. В'ячеслав Вікторович Грозний, ros. Вячеслав Викторович Грозный, Wiaczesław Wiktorowicz Grozny (ur. 12 lipca 1956 we wsi Ołeniwka w obwodzie chmielnickim) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji pomocnika, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską rozpoczął w miejscowym klubie Podillia Kamieniec Podolski. Jako piłkarz występował potem w zespołach Kombajnobudiwnyk Tarnopol i Nywa Brzeżany oraz amatorskich drużynach w Chmielnickim i Równem.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Instytutu Pedagogicznego w Łucku rozpoczął pracę szkoleniową. Był asystentem pierwszego trenera w klubach z Zaporoża: Torpedzie i Metałurhu.

W czerwcu 1988 razem z głównym trenerem Ołeksandrem Tomachem przeszedł do Nywy Winnica. Kiedy w sierpniu 1990 Tomach powrócił do Zaporoża, samodzielnie przez następne lata prowadził Nywę Winnica. Wywalczył z nią największy sukces w historii klubu, czyli awans do ekstraklasy w 1991 roku. Jednak podczas kolejnych rozgrywek został zwolniony już po pięciu meczach, a Nywa ostatecznie pożegnała się z ligą.

Od połowy lat 90. do 2002 roku - z krótkimi przerwami - związany był z Olegiem Romancewem, któremu jako asystent pomagał w Spartaku Moskwa. Wspólnie wywalczyli pięć tytułów mistrza Rosji.

W międzyczasie Hrozny dwukrotnie podejmował się prowadzenie zespołów w charakterze pierwszego trenera: w Dniprze Dniepropetrowsku (1996-1997) i Lewskim Sofia (1998). W obu zanotował znaczące osiągnięcia: prowadzone przez niego Dnipro dotarło do finału Pucharu Ukrainy i zajęło czwarte miejsce w lidze, a Lewski zdobył mistrzostwo Bułgarii. Sam Hrozny otrzymał tytuły najlepszego trenera na Ukrainie (1996) i w Bułgarii (1998).

Po ostatecznym rozstaniu ze Spartakiem latem 2001 roku objął stanowisko głównego trenera nowo utworzonego klubu Arsenał Kijów[1]. Z Arsenałem utrzymał status ligowego średniaka: rozgrywki 2002-2003 i 2003-2004 klub kończył odpowiednio na piątym i dziewiątym miejscu. W 2006 prowadził krótko Metałurh Zaporoże. Potem powrócił do Rosji, gdzie bez sukcesów pracował - od lipca 2008 do października 2009 - w Tereku Grozny. Odszedł, tłumacząc się kłopotami zdrowotnymi.

30 października 2009 bułgarskie media podały, że jest faworytem do ponownego objęcia stanowiska szkoleniowca w Lewskim Sofia[2]. Ostatecznie trenerem mistrza Bułgarii został Georgi Iwanow, a Hrozny - 28 stycznia 2010 - powrócił do pracy w Arsenale Kijów[3]. Ale już 16 kwietnia 2010 po niespodziewanej domowej porażce 1:6 z Tawriją podał się do dymisji[4]. W grudniu 2011 objął stanowisko głównego trenera kazachskiego klubu Tobył Kostanaj[5], w którym pracował do końca grudnia 2012 roku[6]. 18 czerwca 2013 roku stał na czele Howerły Użhorod[7]. Po zakończeniu sezonu 2015/16 klub z Użhoroda został rozwiązany i trener pozostał bez pracy, ale już 25 października 2016 objął prowadzenie gruzińskiego Dinama Tbilisi[8]. 13 lutego 2017 z powodu problemów rodzinnych zrezygnował z pracy w gruzińskim klubie[9]. 16 sierpnia 2017 został mianowany na stanowisko głównego trenera kazachskiego Irtyszu Pawłodar[10], z którym pracował do końca sezonu[11]. 1 października 2018 ponownie stał na czele Arsenału Kijów[12]. 9 stycznia 2019 opuścił kijowski klub[13].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz Rosji: 1994, 1996, 1999, 2000 i 2001 ze Spartakiem Moskwa (jako asystent)
  • mistrz Bułgarii: 1998 z Lewskim Sofia
  • finalista Pucharu Ukrainy: 1997 z Dniprem Dniepropetrowsk

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • najlepszy trener Ukrainy: 1996, 2002
  • najlepszy trener Bułgarii: 1998

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]