Jan Nowak-Jeziorański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Nowak-Jeziorański
Zdzisław Antoni Jeziorański
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

2 października 1914
Berlin

Data i miejsce śmierci

20 stycznia 2005
Warszawa

Zawód, zajęcie

polityk, politolog, działacz społeczny, dziennikarz

Alma Mater

Uniwersytet Poznański

Małżeństwo

Jadwiga Wolska
(1944–1999; jej śmierć)

Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Krzyż Walecznych (od 1941) Krzyż Armii Krajowej Królewski Medal za Odwagę w Sprawie Wolności (Wielka Brytania) Wielki Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa) Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)
Strona internetowa
Jan Nowak-Jeziorański
Zdzisław Antoni Jeziorański
Janek, Jan Nowak, Jan Zych
Ilustracja
jako podchorąży artylerii (1936)
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia

2 października 1914
Berlin

Data i miejsce śmierci

20 stycznia 2005
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Armia Krajowa Armia Krajowa

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Późniejsza praca

polityk, politolog, dziennikarz, żołnierz, działacz społeczny

Jan Nowak-Jeziorański, właśc. Zdzisław Antoni Jeziorański pseud. „Janek”, „Jan Nowak”, „Jan Zych” (ur. 2 października 1914 w Berlinie, zm. 20 stycznia 2005 w Warszawie) – polski polityk, politolog, działacz społeczny, dziennikarz, podporucznik Wojska Polskiego[1], kurier i emisariusz Komendy Głównej Armii Krajowej i Rządu RP w Londynie[2], cichociemny, wieloletni dyrektor Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i wczesna młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w nocy z 2 na 3 października 1914 w Berlinie[3] (w piśmiennictwie znaleźć można błędną informację podającą jako jego miejsce urodzenia Warszawę[3]). Był synem Wacława (1869–1918), urzędnika Towarzystwa Ubezpieczeniowego „Przezorność”, i Elżbiety z Piotrowskich (1880–1975). Jego przodek Józef Jeziorański z Buska wraz z żoną Ewą Orłowską byli żydowskimi frankistami (wyznawcami sekty Jakuba Franka) i zostali ochrzczeni w 1759 we Lwowie. Syn Józefa, Ignacy Jeziorański (1746–1846), ożenił się Marianną Lanckorońską (1768–1846) i miał z nią syna Jana Aleksandra (1796–1862; żonatego z Joanną Aleksandrą Teresą Wołowską), który był pradziadkiem Jana Nowaka[4][5].

Zdzisław Jeziorański największe zasługi i sławę zdobył jako „Jan Nowak”. Pod tym okupacyjnym pseudonimem prowadził wojenną działalność kurierską, a w latach późniejszych używał go także przed mikrofonami Radia Wolna Europa.

Lata przed II wojną światową[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do Gimnazjum Państwowego im. Adama Mickiewicza w Warszawie (był w jednej klasie z Janem Kottem i Ryszardem Matuszewskim). Był harcerzem 3 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. ks. Józefa Poniatowskiego[6]. Po ukończeniu studiów ekonomicznych w 1936 był starszym asystentem w katedrze ekonomiki Uniwersytetu w Poznaniu. 29 czerwca 1937 ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii im. Marcina Kątskiego i został skierowany do odbycia dalszej służby wojskowej w 2. Dywizjonie Artylerii Konnej im. gen. Józefa Sowińskiego. Jako bombardier podchorąży artylerii, w 1939 został wzięty do niewoli przez Niemców na Wołyniu.

Okres wojny[edytuj | edytuj kod]

Jan Nowak-Jeziorański w 1943 roku

Po ucieczce z niewoli od 1940 działał w podziemiu, od 1941 w ZWZ (przemianowanym w 1942 na Armię Krajową). Brał udział w Akcji „N” – zakonspirowanej komórce rozprowadzającej materiały propagandowe, których celem było obniżenie morale żołnierzy niemieckich. Od 1940 lub 1941 pracował także z polecenia ZWZ w administracji niemieckiej, aby uzyskać dokumenty okupanta pomocne polskim organizacjom konspiracyjnym[7]. W 1940 zadebiutował jako publicysta polityczny, drukując w podziemnym wydawnictwie „Znak” esej o Konstytucji 3 maja.

W 1943 zgłosił się, jako ochotnik, na funkcję kuriera AK do władz polskich poza krajem. Pod przybranym nazwiskiem Jan Kwiatkowski został wysłany do Poselstwa Polskiego w Sztokholmie. Po przekazaniu poczty wrócił do kraju. Po sukcesie tej wyprawy powierzono mu znacznie poważniejszą funkcję, ponieważ jako emisariusz[2] miał dotrzeć do rządu RP w Londynie. To właśnie na potrzeby tej misji przybrał pseudonim Jan Nowak. Wyruszył w 1943. W Anglii odbył rozmowy zarówno z przedstawicielami rządu polskiego, jak i władz angielskich, również z premierem Winstonem Churchillem (marzec 1944)[8].

Z Anglii został przetransportowany do Włoch. W nocy z 25 na 26 lipca 1944 leciał na pokładzie samolotu, który wyruszył z bazy lotniczej w Brindisi, i wylądował w pobliżu Tarnowa (ten sam samolot zabrał na pokład szczątki rakiety V-2 i kilku polskich polityków – akcja Most III), a następnie dotarł do Warszawy jako ostatni emisariusz przed wybuchem powstania warszawskiego[9]. W przeddzień kapitulacji, działając z rozkazu komendanta AK gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego, wyruszył do Londynu. Wywiózł setki dokumentów i zdjęć. Jako emisariusz Armii Krajowej zyskał przydomek Kurier z Warszawy. Używał wówczas fałszywych dokumentów, w których występowało nazwisko Jan Nowak oraz data urodzenia 15 maja 1913, później często błędnie podawana jako faktyczna data urodzin Zdzisława Jeziorańskiego.

Ślub podczas Powstania Warszawskiego[edytuj | edytuj kod]

Podczas powstania warszawskiego wziął ślub z Jadwigą Wolską, łączniczką „Gretą”. Ich ślub został odprawiony w przerwie między pogrzebami. Trwał zaledwie siedem minut. Jadwiga Nowak-Jeziorańska zmarła w 1999 w Stanach Zjednoczonych.

Okres emigracji po 1945[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie pozostał na Zachodzie. Mieszkał w Londynie, Monachium i Waszyngtonie. W latach 1948–1951 pracował w redakcji polskiej brytyjskiej rozgłośni BBC. Jego działalność w Wielkiej Brytanii pomogła w uświadomieniu zachodniej opinii publicznej o skali zbrodni hitlerowskich na terenie Polski. Pracował wówczas dla BBC w Sekcji Polskiej[10].

Radio Wolna Europa[edytuj | edytuj kod]

Jan Nowak-Jeziorański przemawia w Radio Wolna Europa, 3 maja 1952

Pod koniec 1951 podjął się kierowania Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa[11]. Organizował ją przez kilka miesięcy, tworząc przede wszystkim zespół pracowników. Pierwsza audycja została nadana do kraju 3 maja 1952. Rozgłośnią Polską RWE kierował nieprzerwanie do 1 stycznia 1976, kiedy to zastąpił go Zygmunt Michałowski.

Kongres Polonii Amerykańskiej[edytuj | edytuj kod]

Po odejściu z RWE przez 20 lat działał w Kongresie Polonii Amerykańskiej (dyrektor krajowy 1980–1996), był też konsultantem Narodowej Rady Bezpieczeństwa USA. Przez wiele lat był aktywny na forach polonijnych, a dzięki znaczącym wpływom w elitach władzy USA odegrał istotną rolę w przyjęciu Polski do NATO. Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1985).

Ostatnie lata życia w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy po wojnie przyjechał do Polski w sierpniu 1989 na zaproszenie Lecha Wałęsy. Potem już regularnie odwiedzał kraj, aż do stałego zamieszkania w Polsce w 2002. Przez cały okres pobytu w Polsce, podobnie jak na emigracji, był zaangażowany aktywnie w działalność polityczną.

W wyborach prezydenckich w 1995 Nowak-Jeziorański poparł Lecha Wałęsę, uważając go za gwarancję kontynuacji prozachodniej polityki zagranicznej Polski. Został przez niego zaproszony do debaty telewizyjnej z Aleksandrem Kwaśniewskim, któremu wspólnie z Jerzym Markiem Nowakowskim zadawał pytania.

W czasie kampanii wyborczej w 2000 nie popierał ponownej elekcji Aleksandra Kwaśniewskiego. Ostatecznie poparł kandydaturę Andrzeja Olechowskiego[12].

Zwycięstwo Sojuszu Lewicy Demokratycznej w wyborach parlamentarnych w 2001 uznał za ważny krok w kierunku integracji z Unią Europejską i, mimo swego sceptycznego podejścia do lewicy postkomunistycznej, w wywiadzie dla polskiego radia powiedział: Ja mogę nie lubić tego rządu, ale on został wyłoniony w wolnych wyborach i jest moim rządem, bo jest rządem polskim[13].

Powrót do Polski[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2002, po 57 latach emigracji, Jan Nowak-Jeziorański wrócił do Polski i zamieszkał na stałe w Warszawie, przy ulicy Czerniakowskiej 178A[14]. Nawiązując do tytułu książki Polska z oddali, stwierdził wówczas: Przychodzi moment, kiedy nie wolno patrzeć na kraj z oddali. Dlatego postanowiłem patrzeć na Polskę z bliska[15].

Od początku dyskusji o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej angażował się po stronie integracji i był przekonany, że nie ma alternatywy dla integracji kraju z Unią[15]. Współpracował z instytucjami naukowymi i opiniotwórczymi szerzącymi idee jedności i współpracy europejskiej (Polska Fundacja im. Roberta Schumana i Instytut Studiów Strategicznych)[16][17].

Pogrzeb „Kuriera z Warszawy” – msza w bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela, Warszawa 26 stycznia 2005

W listopadzie 2002 prezydent Litwy Valdas Adamkus w uznaniu zasług Jeziorańskiego we wspieraniu Litwy w dążeniu do NATO nadał mu tytuł honorowego obywatela Litwy.

Zabrał głos w debacie, jaka rozgorzała na tle zaangażowania się Polski po stronie USA w konflikcie irackim. Według niego samo wysłanie polskich wojsk do Iraku było błędem[18], ale kiedy już do tego doszło, Polska – jego zdaniem – powinna stanowczo domagać się od Waszyngtonu konkretnych korzyści w zamian za militarną pomoc w Iraku.

Współzałożyciel, prezes honorowy[edytuj | edytuj kod]

Był m.in. współzałożycielem i prezesem honorowym Stowarzyszenia Pracowników Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa w Warszawie oraz współzałożycielem i honorowym przewodniczącym Rady Fundacji Kolegium Europy Wschodniej we Wrocławiu. Od 2004 we Wrocławiu wręczana jest corocznie Nagroda Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Jej pierwszym laureatem został Tadeusz Mazowiecki. Przewodnim mottem nagrody jest „myślenie o państwie, jako dobrem ogólnym”. Jej laureatami było wielu międzynarodowych mężów stanu.

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Grób Jana Nowaka-Jeziorańskiego na cmentarzu Powązkowskim, zabytek wpisany do rejestru zabytków

Zmarł 20 stycznia 2005 w szpitalu im. prof. Orłowskiego w Warszawie. Uroczysty pogrzeb odbył się 26 stycznia 2005. Na dziedziniec Zamku Królewskiego w Warszawie, gdzie wystawiono trumnę, przybyli tłumnie mieszkańcy Warszawy i delegacje innych regionów kraju oraz wiele osobistości ze świata kultury i polityki, wśród nich ówczesny Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski, premier rządu RP Marek Belka, prezydent Warszawy Lech Kaczyński, marszałkowie Sejmu i SenatuWłodzimierz Cimoszewicz i Longin Pastusiak, a także Władysław Bartoszewski oraz Tadeusz Mazowiecki. Trumna, w której złożono ciało zmarłego, była pierwotnie przeznaczona dla szczątków ostatniego króla Polski, Stanisława Augusta Poniatowskiego[19]. Jan Nowak-Jeziorański został pochowany w rodzinnym grobie Jeziorańskich na Powązkach (kwatera 7-4-30)[20].

Działalność radiowa[edytuj | edytuj kod]

Polskie Radio[edytuj | edytuj kod]

Przez wiele lat Nowak-Jeziorański był związany z Polskim Radiem. Pierwszy raz wystąpił w latach 30. w audycji harcerskiej, mając 16 lat. Podczas okupacji współpracował z powstańczym radiem „Błyskawica”, przez które przekazywał warszawiakom informacje o najnowszych wydarzeniach z frontu. W 1994 rozpoczął cykl felietonów „Polska z oddali”, nadawanych w Programie I Polskiego Radia. Następnie wygłaszał cykliczne komentarze pod tytułem „Polska z bliska”.

Radio Wolna Europa[edytuj | edytuj kod]

Był niezwykle aktywnym działaczem politycznym. Autorem wielu książek, setek artykułów, angażował się w wiele jawnych i mniej jawnych akcji politycznych. Bodaj największym jednak jego osiągnięciem była praca radiowa, a szczególnie jego działalność w kierowaniu Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa. W początkowej fazie organizowania rozgłośni Radio Free Europe szefami sekcji polskiej w Nowym Jorku byli Lesław Bodeński i Stanisław Strzetelski. Po wybuchu wojny koreańskiej władze USA postanowiły reorganizować rozgłośnię RWE i zapewnić jej wysoki standard radiowo-profesjonalny. Służyć temu miało bezpośrednie ulokowanie całej rozgłośni w Monachium i zapewnienie jej należytej obsługi technicznej, finansowej i dziennikarskiej. Po konsultacjach z przedstawicielami Rady Narodowej RP funkcję szefa Rozgłośni Polskiej w Monachium powierzono w grudniu 1951 Janowi Nowakowi-Jeziorańskiemu. Jeszcze przed upływem końca miesiąca Nowak-Jeziorański powołał skład osobowy redakcji, w którym znaleźli się fachowcy z przedwojennego Polskiego Radia, korespondenci PAT, polscy dziennikarze i publicyści polityczni[21].

Nagrody, odznaki[edytuj | edytuj kod]

Po latach Polskie Radio przyznało mu nagrodę Złotego Mikrofonu i odznakę honorową Polskiego Radia. W 2002 Nowak-Jeziorański został uhonorowany Diamentowym Mikrofonem za niepowtarzalną rolę, jaką odegrał, kierując Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa oraz promując przemiany dokonujące się w Polsce, a zwłaszcza przystąpienie Polski do NATO oraz proces integracji z Unią Europejską. W tym samym roku radiowe studio S-4 otrzymało imię „Radia Wolna Europa”.

 Zobacz też: Radio Wolna Europa.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Był autorem książek o tematyce politycznej i niezliczonych audycji radiowych (w tym słynne pogadanki w RWE), jednocześnie cenionym ekspertem w sprawach politycznych, aż do śmierci aktywnym w mediach.

Swoje zbiory archiwalne Jan Nowak-Jeziorański przekazał Zakładowi Narodowemu im. Ossolińskich. Część księgozbioru znajduje się także w Bibliotece Centrum Informacji im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego mieszczącego się w tym samym budynku co jego warszawskie mieszkanie – przy ul. Czerniakowskiej 178 a w Warszawie.

Tablica upamiętniająca Jana Nowaka Jeziorańskiego, przy ulicy Władysława IV 59 w Gdyni
Różaniec z białych paciorków, dar Jana Pawła II dla Jadwigi i Jana Nowaków-Jeziorańskich (Centrum Historii Zajezdnia we Wrocławiu)

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Honorowe obywatelstwa[edytuj | edytuj kod]

Doktoraty honoris causa[edytuj | edytuj kod]

Jan Nowak-Jeziorański był doktorem honoris causa kilku uniwersytetów, w tym Uniwersytetu Jagiellońskiego, Wrocławskiego, Warszawskiego[38] oraz im. Mickiewicza w Poznaniu.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Ławeczka Jana Nowaka-Jeziorańskiego przy ul. Czerniakowskiej w Warszawie

Po śmierci został patronem LXVII Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie, Gimnazjum nr 1 w Tarnowie, Gimnazjum nr 58 w Poznaniu, XXXVIII Liceum Ogólnokształcącego w Poznaniu, Szkoły Podstawowej nr 162 w Łodzi, Zespołu Szkół Techniczno-Informatycznych w Łodzi[39], Gimnazjum w Milejewie oraz auli i czternastej promocji Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

W dzień po śmierci, 21 stycznia 2005, imię Jana Nowaka-Jeziorańskiego nadano głównej sali wykładowej w Muzeum Powstania Warszawskiego[40].

W 2006 roku na Powiślu w Warszawie został odsłonięty pomnik Ławeczka Jana Nowaka Jeziorańskiego autorstwa Wojciecha Gryniewicza[41].

Ponadto w Kielcach oraz w Warszawie na Gocławiu znajduje się ulica Jana Nowaka Jeziorańskiego, a jego imię nosi jedno z warszawskich liceów ogólnokształcących. W Poznaniu od 2005 roku jedno z rond nazwano na cześć Jana Nowaka-Jeziorańskiego[42], a dawniej istniało również gimnazjum jego imienia (nr 58). W Gliwicach i Bytomiu droga krajowa nr 88 ma nazwę Aleja Jana Nowaka-Jeziorańskiego.

Uchwałą z 12 grudnia 2013 Senat RP zdecydował o ustanowieniu roku 2014 Rokiem Jana Nowaka-Jeziorańskiego[43].

Od 2007 plac Kolejowy w Krakowie zmienił nazwę na plac Jana Nowaka-Jeziorańskiego.

W maju 2016 roku w Muzeum „Pana Tadeusza” Zakładu Narodowego im. Ossolińskich otwarto wystawę stałą Misja: Polska[44]. Na przykładzie życiorysów Jana Nowaka-Jeziorańskiego i Władysława Bartoszewskiego prezentuje losy pokolenia, które dorastało w wolnej po 123 latach zaborów ojczyźnie, ale w 1939 roku stanęło przed koniecznością walki o niepodległość, a następnie o suwerenną obecność Polski w nowoczesnej Europie. Obaj świadkowie historii przekazali Ossolineum bezcenne zbiory dokumentujące ich losy, wydarzenia, w których uczestniczyli, a także kolekcje dzieł sztuki i archiwa[45]. Autorami wystawy są Mariusz Urbanek, Małgorzata Preisner-Stokłosa i Mateusz Palka[46].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Role w filmach[edytuj | edytuj kod]

Filmy biograficzne[edytuj | edytuj kod]

  • Kurier nadziei – film biograficzny o Janie Nowaku-Jeziorańskim z 1991 roku, reżyseria: Zbigniew Kowalewski[49]
  • Świadek historii – film biograficzny o Janie Nowaku-Jeziorańskim z 2001 roku, reżyseria: Ireneusz Engler[50]

Filmy dokumentalne[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Powstańcze Biogramy – Zdzisław Jeziorański, Muzeum Powstania Warszawskiego [dostęp 2018-10-14] (ang.).
  2. a b Jarosław Kurski,Jan Nowak-Jeziorański, Warszawa 2005, s. 54: różnica między kurierem a emisariuszem polega na tym, że ten pierwszy przewozi jedynie pocztę, drugi natomiast wypowiada się także z upoważnienia stosownych władz; Nowak-Jeziorański w różnym czasie pełnił te dwie odmienne funkcje.
  3. a b Jarosław Kurski, Jan Nowak-Jeziorański, Warszawa 2005, s. 22.
  4. Neofici Polscy, T.Jeske-Choiński, s. 80, Warszawa, 1904.
  5. http://www.sejm-wielki.pl/b/sw.155427 Zdzisław Antoni 'Jan Nowak' Jeziorański M.J. Minakowski Genealogia potomków Sejmu Wielkiego
  6. Łukasz Kamiński, Kurier, redaktor i ambasador spraw polskich – trzy misje Jana Nowaka-Jeziorańskiego, 2019 [dostęp 2021-02-28].
  7. Jan Nowak-Jeziorański, Kurier z Warszawy, Kraków 2004, s. 46; Kurski, Jan Nowak-Jeziorański, s. 45-46.
  8. Jan Nowak-Jeziorański, Kurier..., s. 259-262.
  9. relacja ppłk. Stefana Bałucha.
  10. BBC.
  11. Jan Nowak-Jeziorański, Wojna w eterze, Kraków 2005, s. 38-41.
  12. Rzeczpospolita.
  13. Jan Nowak-Jeziorański, Program I Polskiego Radia, 25.11.2001.
  14. Jan Nowak Jeziorański na warszawskiej ławeczce – Wiadomości – Internetowe Imperium Książki.
  15. a b Jan Nowak-Jeziorański (1914-2005) – sylwetka.
  16. Polska Fundacja im. Roberta Schumana.
  17. Inst. Studiów Strategicznych.
  18. Roman Tokarczyk, Uniw. MCS w Lublinie, pdf, s. 12.
  19. Pogrzeb Jana Nowaka-Jeziorańskiego – Wojsko Polskie – Departament Wychowania i Promocji Obronności.
  20. Cmentarz Stare Powązki: IGNACY JEZIORAŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-12-18].
  21. Radio Wolna Europa Historia.
  22. M.P. z 1994 r. nr 35, poz. 293.
  23. a b c d Zdzisław Antoni Jeziorański. W: Powstańcze Biogramy [on-line]. 1944.pl. [dostęp 2016-04-05].
  24. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 53, Nr 4 z 20 grudnia 1990. 
  25. M.P. z 1993 r. nr 15, poz. 117.
  26. Nowak-Jezioranski, Jan "Courier from Warsaw" - TracesOfWar.com, www.tracesofwar.com [dostęp 2022-05-21].
  27. Polak w świecie. Leksykon Polonii i Polaków za granicą. Polska Agencja Informacyjna, 2001, s. 217
  28. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). prezidente.lt. [dostęp 2014-01-06]. – jako obywatelowi Stanów Zjednoczonych
  29. „Złoty Mikrofon” (za 1993), Polska Bibliografia Literacka (PBL) [dostęp 2016-01-24].
  30. Nagroda im. Ksawerego Pruszyńskiego. penclub.com.pl. [dostęp 2013-04-27].
  31. Jan Nowak-Jeziorański laureatem nagrody „Gazety Polskiej” 2001. W: wiadomosci.wp.pl [on-line]. Grupa Wirtualna Polskadata dostępu=2013-04-27.
  32. z, Laureaci, Nagroda Tischnera [dostęp 2022-06-20] (pol.).
  33. PAP, Nowak-Jeziorański odebrał Diamentowy Mikrofon, [w:] wiadomosci.wp.pl [online], Grupa Wirtualna Polska [dostęp 2016-01-24].
  34. IAR, l, k, Rok Nowaka-Jeziorańskiego. „Był sternikiem, ambasadorem, doradcą”, [w:] PolskieRadio.pl [online], Polskie Radio S.A., 28 grudnia 2013 [dostęp 2016-01-24].
  35. Honorowi i zasłużeni obywatele Miasta Poznania. [dostęp 2013-02-17].
  36. vorwerk: Honorowi obywatele Wrocławia. Wratislaviae Amici. [dostęp 2015-05-25].
  37. Honorowe Obywatelstwo Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. [dostęp 2011-02-18].
  38. Doktoraty HC, uw.edu.pl [dostęp 2011-02-21] [zarchiwizowane z adresu 2015-12-17].
  39. ZST-I Zespół Szkół Techniczno-Informatycznych im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Łodzi, ZST-I Zespół Szkół Techniczno-Informatycznych w Łodzi [dostęp 2017-09-14] (pol.).
  40. Audytorium Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Muzeum .. W: Muzeum Powstania Warszawksiego [on-line]. 1944.pl, 21 stycznia 2005. [dostęp 2014-09-07].
  41. Odsłonięcie pomnika – ławeczki Jana Nowaka Jeziorańskiego.
  42. UCHWAŁA NR LXXXIII/940/IV/2005 RADY MIASTA POZNANIA z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie nazewnictwa ulic Poznania (pol.). Biuletyn Informacji Publicznej Miasta Poznania. [dostęp 2021-12-16].
  43. Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia roku 2014 Rokiem Jana Nowaka-Jeziorańskiego (M.P. z 2013 r. poz. 1027)
  44. Sprawozdanie ZNiO za rok 2016 [dostęp: 2022-07-03]
  45. „Misja: Polska”, Muzeum Pana Tadeusza [dostęp: 2022-07-03]
  46. Zob. „Misja: Polska”. Jan Nowak-Jeziorański, Władysław Bartoszewski. Katalog wystawy stałej Muzeum Pana Tadeusza Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Ossolineum, Wrocław 2018, ISBN 978-83-65588-58-6
  47. filmpolski.pl: ZDRADA.
  48. filmpolski.pl: ŚWIAT LUNY.
  49. filmpolski.pl: KURIER NADZIEI.
  50. filmpolski.pl: ŚWIADEK HISTORII.
  51. filmpolski.pl: JAN NOWAK JEZIORAŃSKI. KURIER Z WARSZAWY. 60 LAT PÓŹNIEJ 1944 – 2004.
  52. Filmpolski.Pl: Jan Nowak Jeziorański. Kulisy Zdarzeń.
  53. Filmpolski.Pl: Warszawa Jana Nowaka-Jeziorańskiego.
  54. Kurier w bazie filmpolski.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]