Jadwiga Emilewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jadwiga Emilewicz
Jadwiga Emilewicz.JPG
Jadwiga Emilewicz (2017)
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1974
Kraków
Minister przedsiębiorczości i technologii
Okres od 9 stycznia 2018
Przynależność polityczna Porozumienie
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju
Okres od 27 listopada 2015
do 9 stycznia 2018
Przynależność polityczna Polska Razem / Porozumienie

Jadwiga Katarzyna Emilewicz (ur. 27 sierpnia 1974 w Krakowie) – polska politolog i menedżer kultury. W latach 2015–2018 podsekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju, od 2018 minister przedsiębiorczości i technologii w rządzie Mateusza Morawieckiego. Od 2015 wiceprezes kolejno Polski Razem i Porozumienia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1993 z wyróżnieniem zdała maturę w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Absolwentka i doktorantka Uniwersytetu Jagiellońskiego, wykładowczyni w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie oraz dyrektor Muzeum PRL-u w Nowej Hucie. Współzałożycielka, a obecnie członkini redakcji kwartalnika „Pressje”. Stypendystka Uniwersytetu Oksfordzkiego. Była też przedsiębiorcą, dyrektorem zarządzającym KN Studio[1].

Zajmuje się socjologią władzy, samorządem terytorialnym, historią najnowszą oraz transformacją ustrojową Polski. Jej zainteresowania naukowe skupiają się wokół zjawiska władzy w polityce, teorii sił społecznych oraz interesów społecznych. Autorka książki pt. Reformatorzy i politycy. Gra o reformę ustrojową w 1998 roku widziana oczami jej aktorów, którą napisała wraz z Arturem Wołkiem.

W latach 1998–2002 była radcą prezesa Rady Ministrów w Departamencie Spraw Zagranicznych. Koordynatorka Instytutu Teorii Polityki, członkini Oxford University European Affairs Society. Od 1995 współpracuje z Ośrodkiem Myśli Politycznej w Krakowie. W 2007 i 2008 zasiadała w zarządzie Klubu Jagiellońskiego, potem członkini rady stowarzyszenia Klub Jagielloński oraz członek honorowy KJ[2]. Należała do Platformy Obywatelskiej[3]. Przystąpiła do powołanej w grudniu 2013 Polski Razem Jarosława Gowina. Została też prezesem związanej z partią fundacji Lepsza Polska. W 2014 stanęła na czele małopolskich struktur Polski Razem[4]. W tym samym roku kandydowała bez powodzenia z jej listy do Parlamentu Europejskiego (głos na nią zadeklarował wówczas Jan Rokita[5]) oraz z powodzeniem, z listy PiS (w ramach porozumienia wyborczego), do sejmiku małopolskiego. 26 kwietnia 2015 objęła funkcję wiceprezesa Polski Razem[6].

27 listopada 2015 została powołana na podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju[7]. Po przekształceniu 4 listopada 2017 Polski Razem w Porozumienie, pozostała wiceprezesem tego ugrupowania. 9 stycznia 2018 została powołana na urząd ministra przedsiębiorczości i technologii w rządzie Mateusza Morawieckiego[8] (stając na czele nowo powołanego resortu).

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Reformatorzy i politycy. Gra o reformę ustrojową w 1998 roku widziana oczami jej aktorów, Nowy Sącz 2008 (wspólnie z Arturem Wołkiem).
  • Europejska polityka wschodnia. Wyzwanie Polaków i Niemców, Kraków 2008 (redaktor pracy zbiorowej).
  • Wyższa szkoła dyplomacji, „Nowa Europa” 2007, nr 1 (5).
  • Lekcja obywatelska, „Znak” 2003, nr 579.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jadwiga Emilewicz. malopolska.pl. [dostęp 2018-01-09].
  2. Członkowie. kj.org.pl. [dostęp 2018-01-09].
  3. Według słów posła Bogusława Sonika z krakowskiej PO w wywiadzie dla wPolityce.pl (por. NASZ WYWIAD. Bogusław Sonik (PO): Rekonstrukcja to na razie zmiana estetyki, czekamy na fakty. „To taktyka złego i dobrego policjanta”. wpolityce.pl, 10 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-11].).
  4. Małopolskie. polskarazem.pl. [dostęp 2018-01-09].
  5. Rokita zagłosuje w wyborach do PE na Emilewicz. rp.pl, 12 maja 2014. [dostęp 2018-01-09].
  6. I Kongres Polski Razem Zjednoczonej Prawicy. polskarazem.pl, 27 kwietnia 2015. [dostęp 2018-01-09].
  7. Jadwiga Emilewicz wiceministrem rozwoju. radiokrakow.pl, 2 grudnia 2015. [dostęp 2018-01-09].
  8. Prezydent powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 9 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]