Jadwiga Emilewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jadwiga Emilewicz
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Jadwiga Katarzyna Emilewicz
Imię i nazwisko urodzenia Jadwiga Szyler
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1974
Kraków
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 9 kwietnia 2020
Przynależność polityczna Porozumienie
Minister rozwoju
Okres od 15 listopada 2019
Przynależność polityczna Porozumienie
Minister przedsiębiorczości i technologii
Okres od 9 stycznia 2018
do 15 listopada 2019
Przynależność polityczna Porozumienie
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju
Okres od 27 listopada 2015
do 9 stycznia 2018
Przynależność polityczna Polska Razem / Porozumienie
podpis

Jadwiga Katarzyna Emilewicz z domu Szyler (ur. 27 sierpnia 1974 w Krakowie[1]) – polska polityk, politolog i menedżer kultury. W latach 2015–2018 podsekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju, w latach 2018–2019 minister przedsiębiorczości i technologii w pierwszym rządzie Mateusza Morawieckiego, od 2019 minister rozwoju w jego drugim gabinecie, od 2020 wiceprezes Rady Ministrów. Posłanka na Sejm IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako córka Antoniego i Zdzisławy Szylerów[1]. W 1993 z wyróżnieniem zdała maturę w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Absolwentka i doktorantka Uniwersytetu Jagiellońskiego, wykładowczyni w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie i na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu[2]. Była dyrektorem Muzeum PRL-u w Nowej Hucie. Współzałożycielka i członkini redakcji kwartalnika „Pressje”. Stypendystka Uniwersytetu Oksfordzkiego. Była też dyrektorem zarządzającym KN Studio[3].

W pracy zawodowej zajęła się socjologią władzy, samorządem terytorialnym, historią najnowszą oraz transformacją ustrojową Polski. Jej zainteresowania naukowe skupiają się wokół zjawiska władzy w polityce, teorii sił społecznych oraz interesów społecznych. Autorka książki pt. Reformatorzy i politycy. Gra o reformę ustrojową w 1998 roku widziana oczami jej aktorów, którą napisała wraz z Arturem Wołkiem.

W latach 1998–2002 była radcą prezesa Rady Ministrów w Departamencie Spraw Zagranicznych. Koordynatorka Instytutu Teorii Polityki, członkini Oxford University European Affairs Society. W 1995 podjęła współpracę z Ośrodkiem Myśli Politycznej w Krakowie. W 2007 i 2008 zasiadała w zarządzie Klubu Jagiellońskiego, potem została członkinią rady stowarzyszenia Klub Jagielloński oraz członkiem honorowym KJ[4]. Należała do Platformy Obywatelskiej[5]. Przystąpiła do powołanej w grudniu 2013 Polski Razem Jarosława Gowina. Została też prezesem związanej z partią Fundacji Lepsza Polska. W 2014 stanęła na czele małopolskich struktur Polski Razem[6]. W tym samym roku kandydowała bez powodzenia z jej listy do Parlamentu Europejskiego (głos na nią zadeklarował wówczas Jan Rokita[7]) oraz z powodzeniem, z listy PiS (w ramach porozumienia wyborczego), do sejmiku małopolskiego. 26 kwietnia 2015 objęła funkcję wiceprezesa Polski Razem[8].

27 listopada 2015 została powołana na podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju[9]. Po przekształceniu 4 listopada 2017 Polski Razem w Porozumienie, pozostała wiceprezesem tego ugrupowania. 9 stycznia 2018 została powołana na urząd ministra przedsiębiorczości i technologii w rządzie Mateusza Morawieckiego[10] (stając na czele nowo powołanego resortu). W tym samym miesiącu złożyła mandat radnej sejmiku[11].

W wyborach w 2019 z listy Prawa i Sprawiedliwości uzyskała mandat posłanki IX kadencji, kandydując w okręgu poznańskim i otrzymując 43 958 głosów[12]. 15 listopada 2019 została ministrem rozwoju w drugim gabinecie Mateusza Morawieckiego[13]. 9 kwietnia 2020 objęła dodatkowo urząd wiceprezesa Rady Ministrów[14].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Reformatorzy i politycy. Gra o reformę ustrojową w 1998 roku widziana oczami jej aktorów, Nowy Sącz 2008 (wspólnie z Arturem Wołkiem).
  • Europejska polityka wschodnia. Wyzwanie Polaków i Niemców, Kraków 2008 (redaktor pracy zbiorowej).
  • Wyższa szkoła dyplomacji, „Nowa Europa” 2007, nr 1 (5).
  • Lekcja obywatelska, „Znak” 2003, nr 579.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dane osoby pełniącej funkcję publiczną. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-02-18].
  2. Tomasz Nyczka: Jadwiga Emilewicz ma zajęcia ze studentami UAM. W programie wykładów znalazł się plan Morawieckiego. wyborcza.pl, 9 kwietnia 2020. [dostęp 2020-04-09].
  3. Jadwiga Emilewicz. malopolska.pl. [dostęp 2018-01-09].
  4. Członkowie. kj.org.pl. [dostęp 2018-01-09].
  5. Według posła Bogusława Sonika z krakowskiej PO w wywiadzie dla wPolityce.pl (por. NASZ WYWIAD. Bogusław Sonik (PO): Rekonstrukcja to na razie zmiana estetyki, czekamy na fakty. „To taktyka złego i dobrego policjanta”. wpolityce.pl, 10 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-11].).
  6. Małopolskie. polskarazem.pl. [dostęp 2018-01-09].
  7. Rokita zagłosuje w wyborach do PE na Emilewicz. rp.pl, 12 maja 2014. [dostęp 2018-01-09].
  8. I Kongres Polski Razem Zjednoczonej Prawicy. polskarazem.pl, 27 kwietnia 2015. [dostęp 2018-01-09].
  9. Jadwiga Emilewicz wiceministrem rozwoju. radiokrakow.pl, 2 grudnia 2015. [dostęp 2018-01-09].
  10. Prezydent powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 9 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-09].
  11. Grzegorz Skowron: Minister Jadwiga Emilewicz nie jest już radną sejmiku. dziennikpolski24.pl, 29 stycznia 2018. [dostęp 2018-02-02].
  12. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-15].
  13. Prezydent powołał nowy rząd. prezydent.pl, 15 listopada 2019. [dostęp 2019-11-15].
  14. Prezydent powołał Jadwigę Emilewicz na urząd Wiceprezesa Rady Ministrów. prezydent.pl, 9 kwietnia 2020. [dostęp 2020-04-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]