Opel Senator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Opel Senatorsamochód osobowy klasy średniej-wyższej produkowany przez amerykański koncern motoryzacyjny General Motors pod niemiecką marką Opel w latach 1978 – 1993.

Opel Senator A1[edytuj | edytuj kod]

Opel Senator A
Opel Senator A przed liftingiem
Opel Senator A przed liftingiem
Inne nazwy Chevrolet Senator
Opel Kikinda
Vauxhall Royale
Vauxhall Senator
Producent Opel
Zaprezentowany 1978[1]
Okres produkcji 1978 – 1986
Miejsce produkcji Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Rüsselsheim am Main
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kikinda
Poprzednik Opel Diplomat B
Następca Opel Senator B
Dane techniczne
Segment E
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
Skrzynia biegów 3 i 4-biegowa automatyczna
5-biegowa manualna
Rodzaj napędu tylny[1]
Długość 4810 mm
Szerokość 1722 mm
Wysokość 1415 mm
Rozstaw osi 2685 mm
Masa własna 1485 – 1640 kg
Liczba miejsc 4
Pojemność bagażnika 500 l[1]
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
Opel Monza
Pokrewne Opel Rekord E
Opel Commodore C
Konkurencja Audi 100/200
BMW E28
Citroën CX
Fiat Croma
Ford Scorpio
Honda Legend
Mazda 929
Mercedes-Benz W123
Peugeot 604
Renault 25
Saab 9000
Volvo 740

Rozwój Senatora rozpoczął się w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych. W pierwotnych założeniach nie miał to być flagowy model Opla, lecz następca Commodore B. Wobec fatalnych wyników sprzedaży w 1973 roku, dla inżynierów Opla stało się oczywiste, że prace nad następcami serii KAD (modele Kapitan, Admiral, Diplomat) nie mają dalszego sensu. Kierownictwo Opla chciało nadal posiadać reprezentanta w segmencie dużych sedanów, który miał uplasować się wyraźnie powyżej Opla Commodore, pod względem prestiżu i komfortu. Zrezygnowano również z rozwijania silników ośmiocylindrowych, głównie za sprawą gwałtownego wzrostu cen paliw. Klienci w tej klasie pojazdów oczekiwali nowoczesnego wyposażenia i luksusu, niekoniecznie zaś łamacza cen. Senator został oparty - podobnie jak Rekord E - na platformie GM V, był więc stosunkowo tani w produkcji. Na bazie Senatora powstała też sportowa Monza, o nadwoziu hatchback. Nowe modele otrzymały aerodynamiczne nadwozia, dopracowane w tunelu aerodynamicznym Pininfariny. Oba pojazdy zaprezentowano w 1977 roku[2].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

W przeciwieństwie do Rekorda, auto otrzymało niezależne tylne zawieszenie. Dzięki zastosowaniu gumowych łożysk, konstrukcja tylnej osi przyczyniła się z jednej strony do dobrej izolacji akustycznej względem nadwozia, z drugiej zaś wpływała na precyzje prowadzenia. Aerodynamiczna konstrukcja nadwozia pozytywnie wpływała na zużycie paliwa oraz osiągi.

Początkowo Senatora napędzały rzędowe silniki o sześciu cylindrach. Były to znacząco rozwinięte jednostki, znane ze starszych modeli. Wykorzystywały one typowy dla Opla wałek rozrządu w głowicy (CIH). Podstawowa silnik - 2.8 S - był najprostszą z tych konstrukcji, wykorzystywał jednak nowy gaźnik Pierburg 4A1, który był znacznie łatwiejszy do regulacji, zmniejszał też zapotrzebowanie na paliwo. Mocniejszy 3.0 E posiadał już wtrysk paliwa Bosch L-Jetronic. W sierpniu 1978 dołączył silnik 3.0 S, mający zlikwidować niszę pomiędzy dwiema istniejącymi już jednostkami. Silniki 3.0 E z pierwszych lat produkcji nie należały do trwałych, w wyniku drgań przy dużych prędkościach dochodziło do pęknięć wału korbowego. W roku modelowym 1982 silnik 2.8 S został zastąpiony mniejszym 2.5 E, który był zasilany wtryskiem L-Jetronic. Nowa jednostka posiadała też elektroniczny układ zapłonowy. Na rynek brytyjski oferowano silnik 2.5 S, znany z modelu Commodore. Mniej pewny jest fakt, że jednostkę 2.5 S oferowano również na rynku niemieckim. Wśród niektórych źródeł pojawiają się doniesienia, jakoby Senator A1 z silnikami 2.0 E, był sprzedawany we Włoszech[2].

W standardzie występowała 4-biegowa, ręczna skrzynia biegów. Na życzenie oferowano przekładnie o pięciu przełożeniach. Każdy silnik mógł też współpracować z trzystopniową przekładnią automatyczną. Niezależnie od wyposażenia, Senator posiadał hydrauliczne wspomaganie kierownicy. Układ hamulcowy Senatora opierał się na systemie z Opla Commodore B. Zastosowano hamulce tarczowe na obu osiach

W roku modelowym 1982 zmniejszono kontrastowość wnętrza. Również na zewnątrz zaszły niewielkie zmiany. Pod zderzakiem pojawił się spoiler, która poprawił współczynnik CW. Rozwiązano też problem wewnętrznie regulowanych lusterek bocznych, które miały tendencję do składania się przy większych prędkościach.

Sprzedaż w Europie[edytuj | edytuj kod]

Pojawiając się, Senator rywalizował na korzyść kupującego z Mercedesem 250/280 E, BMW 525 / 528i, Audi 200 5E / 5T oraz Fordem Granadą Ghia. W stosunku do konkurencji, posiadał także aerodynamiczną karoserię i lepsze wyposażenie standardowe[2].

Sprzedaż poza Europą[edytuj | edytuj kod]

W Wielkiej Brytanii auto sprzedawano jako Vauxhall Royale. Senator był montowany w RPA, przez tamtejszy oddział Chevroleta. Źródło napędu stanowił silnik importowany z Brazylii. Była to rzędowa, sześciocylindrowa jednostka o pojemności 250 cali sześciennych (4093 cm3)[3]. Od 1980 roku stosowano silnik 3.0 E, rozpoczynając sprzedaż pod marką Opel. W Korei Południowej Senatora sprzedawano jako Daewoo Royale Solon, był on dostępny tylko z silnikiem 2.0 S, współpracującym z przekładnią automatyczną.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Skórzana tapicerka była dostępna za dopłatą, niezależnie od wersji. Od kwietnia 1982 oferowano komputer pokładowy. Wskazał on czas, chwilowe i średnie zużycie paliwa, średnią prędkość, teoretyczny zasięg, stoper i temperaturę zewnętrzną. W tym czasie zaprzestano też stosowania imitacji drewna na panelach drzwi i desce rozdzielczej w Senatorach C i CD.

Senator[edytuj | edytuj kod]

W podstawowym Senatorze stosowano tańsze wzory tapicerskie.

Senator C[edytuj | edytuj kod]

W przypadku Senatora C i CD zastosowano wysokiej jakości tkaniny welurowe, materiały drewno-podobne na drzwiach i desce rozdzielczej. Tablica rozdzielcza posiadała obrotomierz, wskaźnik ciśnienia oleju i woltomierz. Wyposażenie obejmowało też zamek elektromagnetyczny bagażnika, 5-ramienne felgi aluminiowe, tylne światła przeciwmgielne, zestaw narzędzi, fotel kierowcy z regulacją wysokości, dodtkowe wygłuszenie oraz wewnętrznie regulowane lusterko pasażera.

Senator CD[edytuj | edytuj kod]

Senatory C oraz CD różniły się wzorami obszycia siedzeń. Senator CD posiada w standarzie zamek centralny, tempomat, szyberdach, 4 elektrycznie sterowane szyby, podgrzewane fotele kierowcy oraz pasażera, samoblokujący mechanizm różnicowy, wycieraczki reflektorów. Ten pakiet występował tylko w połączeniu z najmocniejszym silnikiem i automatyczną skrzynią biegów, 5-biegową manualną skrzynię biegów można zamówić, nie zmieniając ceny. Senator CD wyróżniał się czarnymi ramami okiennymi, srebrnymi śrubami kół aluminiowych i logo CD na klapie bagażnika, oraz nad przednimi błotnikami. Za dopłatą oferowano szyberdach z napędem elektrycznym, oraz fotel pasażera z regulacją wysokości. Od 1982 "Senator CD" został wyposażony w poręcze z naturalnego drewna, w górnej części paneli drzwiowych. Pakiet CD obejmuje wyposażenie wyżej wymienionych wersji, bez dodatkowych opłat.

Senator S (do 1982)[edytuj | edytuj kod]

Pakiet S obejmował deskę rozdzielczą z obrotomierzem, wskaźnikiem ciśnienia oleju, a woltomierzem, amortyzatory gazowe, kierownicę 4-ramienną, srebrne felgi aluminiowe, czarną atrapę chłodnicy, boczne pasy na nadwoziu, zestaw narzędzi oraz emblemat S na obu przednich błotnikach.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Model Kod silnika Moc (KM / obr/min) Moment obr.

(N•m przy obr/min)

Stopieńsprężania Zasilanie Przyśpieszenie

0 -100 km/h (s)

Prędkość maks. (km/h) Lata produkcji
Senator 2.5 E 25E 136 / 5600 185 / 4600 9,2 : 1 Bosch L-Jetronic 11,5 195 06.1981 - 12.1982
Senator 2.8 S 28S 140 / 5200 218 / 3400 9 : 1 Gaźnik Solex 4A1 10,5 190 05.1978 - 05.1981
Senator 3.0 S 30H 150 / 5200 230 / 3400 9,25: 1 Gaźnik Pierburg 4A1 10 193 08.1978 - 11.1981
Senator 3.0 E 30E 177 / 5800 248 / 4200 9,4 : 1 Bosch L-Jetronic 9 210 05.1978 - 12.1982
Odmiany eksportowe
Daewoo Royale Salon 20S 100 / 5200 156 / 3800 9 : 1 Gaźnik Stromberg 11,9 170 01.1984 - 01.1988
Vauxhall Royalle 2.5 S 25S 115 / 5200 176 / 4200 8,8 : 1 Dwa gaźniki Zenith 30/40 INAT 12,8 173 05.1978 - 12.1980
Chevrolet Senator 4.1 GM 250 3-gen 140 / 4100 196 / 2400 7 : 1 Gaźnik Solex 40/41 11,7 180 06.1979 - 06.1981
Senator A2, przetłoczenie na masce jest charakterystyczne dla silników wysokoprężnych.

Opel Senator A2[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1982 roku Opel Senator przeszedł lifting. Zmieniona została m.in. atrapa chłodnicy oraz przednie lampy. Obniżono też zwis przedni, zastosowano zderzaki z tworzywa sztucznego, odblaskowy panel między tylnymi światłami. Projekt wnętrza został całkowicie przejęty z odnowionego Senatora A1. Światła przeciwmgielne, które zostały zintegrowane z przednim zderzakiem, były teraz standardowo dostępne we wszystkich modelach. Zastosowano nowe wzory felgi aluminiowych w rozmiarach '14 i '15 cali, stalowe koła wyłącznie w rozmiarze '14. Od roku modelowego 1985 stosowano chromowane pierścienie i osłony piast na stalowych felgach. Co ciekawe, oryginalne stalowe obręcze Senatora A2 są znacznie mniej popularne, niż fabryczne felgi aluminiowe. Dostępne były również podgrzewane i regulowane elektrycznie lusterka. Chromowane listwy na panelach drzwiowych zostały zastąpione przez listwy w kolorze tapicerki. Chromowane wykończenia na framudze drzwi zastąpiono matowo-szarym aluminium. Wzrósł poziom bezpieczeństwa - centralny zamek zintegrowano z czujnikiem zderzenia, który automatycznie odblokował wszystkie drzwi w razie wypadku. W pojazdach z systemem ABS, przyspawano dodatkową płytę usztywniającą. Dla sportowego zawieszenia dostępne były amortyzatory gazowe na przedniej osi.

Silniki benzynowe[edytuj | edytuj kod]

Po zaprzestaniu produkcji Opla Commodore zaistniała znaczna luka między Rekordem a Senatorem, podobnie jak w przypadku Manty i Monzy. Senator A2 napędzany był tylko silnikami wyposażonymi we wtrysk paliwa. Znany z Rekorda, czterocylindrowy 2.0 E został dodany do palety Senatora A2 w maju 1983. Silnik wyposażony był we wtrysk Bosch LE-Jetronic. Jednostka miała też elektroniczny zapłon, połączony z funkcją odłączenia pompy paliwowej 0.15 sekundy od wyłączeniu zapłonu. Ryzyko pożaru zostało w ten sposób znacznie zmniejszone. Od lipca 1983 moc silnika wzrosła do 115 KM. Na rynek Szwajcarii i Szwecji silnik ten był wyposażony w układ recyrkulacji spalin. W grudniu 1984 r. dwulitrowa jednostka została zastąpiona nowo opracowanym silnikiem 2.2 E, który charakteryzował się nisko dostępnym momentem obrotowym. W roku modelowym silnik 2.5 E otrzymał nowy wtrysk Bosch LE-Jetronic, lepszy wał korbowy oraz większe zawory. Zaowocowało to znacznym przyrostem momentu obrotowego. Najmocniejszy 3.0 E również otrzymał nowy wał korbowy i wtrysk, a także nowy przekaźnik, który rozłączał pompę paliwową. Głowica cylindrów silnika 3.0 E otrzymała hartowane gniazda zaworowe, które miały sprzyjać pracy na benzynie bezołowiowej[4].

Silniki wysokoprężne[edytuj | edytuj kod]

W ofercie pojawiły się, znane z Rekorda, silniki wysokoprężne o pojemności 2.3 l, samochody te wyróżniały się charakterystycznym przetłoczeniem na masce. Podstawowy diesel wyposażony był w klasyczną turbosprężarkę i osiągał 86 KM. Od roku 1985 dostępny był również mocniejszy wariant tego silnika, wyposażony w sprężarkę Comprex i intercooler, legitymował się on mocą 95 KM. Wariant ten posiadał także wskaźnik ciśnienia doładowania, którego maksymalna wartość wynosiła 0.8 bara. W przeciwieństwie do turbosprężarki, sprężarka Comprex zapewniała wyższy momentem obrotowy, tuż powyżej prędkości obrotowej biegu jałowego. Senator Comprex D był bardzo elastyczny podczas jazdy, gdyż nie posiadał efektu turbodziury, zaś jago wydajność przy niskich prędkościach obrotowych pozwalała zaoszczędzić paliwo[5]. Technologia ta nie została jeszcze odpowiednio dopracowana, zaś wirnik sprężarki był co najmniej tak drogi jak cała turbosprężarka. Senator Comprex D nie był montowany w Rüsselsheim, lecz w zakładach Irmschera w Remshalden. Do końca produkcji powstało 1709 egzemplarzy. Wśród przyczyn niskiego popytu na te jednostki była za pewne ich skomplikowana budowa, oraz donośny dźwięk sprężarek. Wobec tego potencjalni klienci decydowali się na BMW 524d, bądź Mercedesa 250 D, które osiągały podobną moc, nie wykorzystując doładowania. W wielu przypadkach teoria na temat słabej sprzedaży głosiła, że Opel zaszkodził swojemu prestiżowi, wprowadzając w Senatorze silniki diesla[4].

Opel Senator Ferguson 4x4, użytkowany przez BRIXMIS.

Wersje specjalne[edytuj | edytuj kod]

Senator 4x4[edytuj | edytuj kod]

Brytyjska firma Ferguson Research wyposażyła Senatora A1 w napęd na wszystkie koła. Pojazdy te nie zyskały popularności na rynku prywatnym[6]. Od 1978 roku, brytyjska armia zamówiła Senatory, na potrzeby misji wojskowej „BRIXMIS”[7]. Pojazdy te montowano od 1979 do 1984 r; wyraźnie różniły się od egzemplarzy cywilnych. Komorę silnika i podwozie zabezpieczono stalową płytą. Zakłady Ferguson wprowadziły napęd na cztery koła. Warsztaty Brytyjskiej Misji Wojskowej wyposażyły otrzymane Senatory w specjalne urządzenia holownicze i dodatkowe oświetlenie. Masa własna wynikająca ze wzmocnienia, napędu na cztery koła i częściowego pancerza, wzrosła od 500 do 1000 kg. Podobnie jak zmodyfikowany Opel Admiral, Senator BRIXMIS posiadali również mechaniczny układ ABS. Zastosowano też kuloodporne szyby oraz okno dachowe, do obserwacji samolotów i śmigłowców. W pojazdach tych zastosowano automatyczną skrzynie biegów i 3-litrowe silniki, które przystosowano do zasilania gaźnikiem, w celu ułatwienia ewentualnych napraw. Bezstykowy zapłon miał zmniejszyć podatność na promieniowanie elektromagnetyczne. W bagażniku zainstalowano dodatkowy zbiornik paliwa, o pojemności 180 litrów. W połączeniu ze zbiornikiem fabrycznym, zasięg Senatora szacowano na 1300 km, tym samym średnie zużycie paliwa powinno mieścić się nieco poniżej 20 l / 100 km. Nadwozie pomalowano na kolor identyczny do tego kamuflażu pojazdów Układu Warszawskiego, wszystkie chromowane części zostały zamalowane, bądź usunięte. Tylne okna nie otwierały się, ponadto posiadały zasłony. We wnętrzu dominowała matowa czerń, która zapobiegała powstawaniu odbić słonecznych. Wszystkie pojazdy BRIXMIS oznakowano jasno żółtymi tablicami rejestracyjnymi. Żołnierze chwalili Senatory, które w lekkim terenie radziły sobie równie dobrze co UAZ 469, na drodze posiadajać znacznie lepsze właściwości niż Wołgi i inne samochody z bloku wschodniego.

Eksploatacja Senatorów w BRIXMIS zakończyła się wraz z wprowadzeniem Mercedesów W463. Jeden Senator BRIXMIS jest obecnie wystawiany w londyńskim Guard Museum.

20 Senatorów 4x4, w podstawowym wyposażeniu, zostało zamówionych przez szwajcarskie siły zbrojne, gdzie pełniły rolę pojazdów dowodzenia[8].

Silnik 3.9 E, opracowany przez Mantzela

Irmscher[edytuj | edytuj kod]

Tuner Opla, Irmscher oferował dla Senatora A szeroką gamę sportowego wyposażenia. Pełny pakiet stylistyczny obejmował sportowe zderzaki, spoilery, listwy boczne, sportowe felgi aluminiowe. Oferowane były także, typowe dla Irmschera, podwójne układy wydechowe. Zawieszenie mogło zostać obniżone o 25 mm. Irmscher podejmował się także modyfikacji silników. W przypadku jednostki o pojemności trzech litrów modyfikowano wał korbowy, jak również stosowano sportowy wałek rozrządu i specjalnie przystosowany wtrysk LE-Jetronic. Zmodyfikowana jednostka osiągała pojemność 3,6 litra,oraz moc 207 KM. Pierścienie tłokowe były jednak podatne na zużycie, co wymuszało na użytkowniku konieczność częstego kontrolowania poziomu oleju.

Mantzel[edytuj | edytuj kod]

Inny znany tuner znacznie poważniej zaangażował się w modyfikacje Senatora. Body-kit Mantzela miał znacznie łagodniejsze linie, w stosunku do propozycji Irmschera. W przypadku pakietu Aerodynamic zmianie ulegały zderzaki, pojawił się też spojler na tylnej klapie, oraz osłony progów z licznymi przetłoczeniami co nadawało Senatorowi sportowy wygląd, który mógłby być podkreślony przez zestaw zawieszenia firmy Koni. Mantzel proponował także ogumienie o niskim profilu - opony 225/50 R16 lub nawet 245/45 R16, które osadzano na modnych wtedy obręczach BBS-RS.[9]

Mantzel znacznie bardziej zaangażował się w modyfikowanie silników. Podstawą do modyfikacji była fabryczna jednostka Opla o pojemności trzech litrów. Silniki otrzymały zmodyfikowane głowice, zawory, wałki rozrządu. Powstała też odmiana wykorzystująca turbosprężarkę. Mantzel wprowadził do oferty jednostkę o pojemności 3.9 l, która powstała poprzez modyfikację jednostki trzylitrowej. Opracowane przez Mantzela silniki napędzały także pojazdy marki Bitter. Senator z jednostką M 3.9 E osiągał prędkości rzędu 230 km/h. Pod koniec lat osiemdziesiątych Mantzel wprowadził też jednostkę czterolitrową, która mogła znaleźć się pod maską Monzy i Senatora[10].

Lexmaul[edytuj | edytuj kod]

Tuner z Rödermark zaoferował również modyfikacje dla Senatora A. Oprócz body kitu, oferowana był także modernizacja wybranych jednostek silnikowych, która składała się z obróbki głowicy i sportowego wałka rozrządu, popychaczy mechanicznych i nowych zaworów.

Radiowóz[edytuj | edytuj kod]

Brytyjska policja używała nieznanej liczby Vauxhalli Royale, jako oficjalne radiowozy.

Opel Senator B[edytuj | edytuj kod]

Opel Senator B
Vauxhall Senator
Vauxhall Senator
Inne nazwy Vauxhall Senator
Producent Opel
Zaprezentowany 1986
Okres produkcji 1986 – 1993
Miejsce produkcji Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Rüsselsheim am Main
Poprzednik Opel Senator A
Dane techniczne
Segment E
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
Skrzynia biegów 4-biegowa automatyczna
5-biegowa manualna
Rodzaj napędu tylny
Długość 4845 mm
Szerokość 1785 mm
Wysokość 1455 mm
Rozstaw osi 2730 mm
Masa własna 1440 – 1640 kg
Poj. zbiornika paliwa 75 l
Liczba miejsc 5
Pojemność bagażnika 530/930 l
Dane dodatkowe
Pokrewne Opel Omega A
Konkurencja Alfa Romeo 164
Audi 100/200
BMW E34
Citroën XM
Ford Scorpio
Honda Legend
Mercedes-Benz W124
Peugeot 605
Renault Safrane
Saab 9000
Volvo 940

Opel Senator B został po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowany w 1986 roku.

Opel Senator B – tył
Limuzyna na bazie Opla Senatora B

Samochód został zbudowany na bazie przedłużonej płyty podłogowej Opla Omegi A[11]. Auta dostępne były z pięciobiegową manualną oraz z dwoma rodzajami czterobiegowej automatycznej skrzyni biegów z 3 trybami: sportowym, zimowym oraz zwykłym oraz zwykłą skrzynią, bez trybów[12].

W 1987 roku podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie firma nadwoziowa Keinath zaprezentowała wersję cabrio pojazdu, która nigdy nie weszła do produkcji[11].

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

  • CD

Standardowe wyposażenie pojazdu obejmowało m.in. wspomaganie kierownicy oraz radioodtwarzacz. Wersja CD dodatkowo wyposażona była m.in. w skórzaną tapicerkę, podgrzewane przednie i tylne siedzenia, radio, klimatyzację, komputer pokładowe oraz alufelgi firmy Ronal[11], a także elektryczne sterowanie szyb, dwustrefową klimatyzację automatyczną oraz cyfrowy zestaw wskaźników na desce rozdzielczej.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Wersja 2.5i 2.6i 3.0i 3.0i 24v CD 3.6i (Irmscher) 4.0i 24v CD (Irmscher)
Produkcja 1987-1989 1989-1993 1987-1993 1989-1993 1989-1990 1990-1993
Silnik Opel – 6-cylindrowy, 12 zaworowy OHC Opel – 6-cylindrowy, 24 zaworowy DOHC, Dual Ram Opel – 6-cylindrowy, 12 zaworowy OHC Opel – 6-cylindrowy, 24 zaworowy DOHC, Dual Ram
Wtrysk Wielopunktowy (Bosch LE-Jetronic) Wielopunktowy (Bosch Motronic) Wielopunktowy (Bosch Motronic 1.5)
Chłodzenie Chłodzenie cieczą (woda)
Pojemność skokowa 2490 cm³ 2969 cm³ 2985 cm³ 3615 cm³ 3983 cm³
87,0 × 69,80 mm 88,9 × 69,80 mm 98,0 × 88,00 mm 96,0 × 88,00 mm 98,0 × 88,00 mm
Moc maksymalna 103 kW (140 KM) @ 5200 rpm 110 kW (150 KM) @ 5600 rpm 115 kW (156 KM) @ 5400 rpm
130 kW (177 KM) @ 5800 rpm
150 kW (204 KM) @ 6000 rpm 145 kW (197 KM) @ 5200 rpm 200 kW (272 KM) @ 5800 rpm
Maksymalny moment obrotowy (205 Nm) @ 4200 rpm (220 Nm) @ 3600 rpm (230 Nm) @ 3900 rpm
(240 Nm) @ 4400 rpm
(270 Nm) @ 3600 rpm (285 Nm) @ 4200 rpm (395 Nm) @ 3300 rpm
Prędkość maksymalna 210 km/h 215 km/h 210 km/h
225 km/h
240 km/h 235 km/h 259 km/h
255 km/h (aut.)
Przyspieszenie (0–100 km/h) 11,0 s 10,5 s 10,5 s
9,5 s
7,8 s 7,5 s 5,9 s
6,5 s
układ hamulcowy Przednie: tarczowe-wentylowane Ø 280 mm
Tylne: tarczowe Ø 270 mm
Przednie: tarczowe-wentylowane Ø 296 mm
Tylne: tarczowe Ø 270 mm
Droga hamowania (100–0 km/h) 42,5 m 40,8 m
Nadwozie Stalowe, samonośne, napęd na tylną oś
Masa własna 1440 kg 1440 kg 1500 kg 1560 kg 1500 kg 1640 kg
Skrzynia biegów 5-biegowa manualna
4-biegowa automatyczna AW 03-71LE – Asin-Warner, AR25 i AR35 Opel.
5-biegowa manualna 5-biegowa manualna
4-biegowa automatyczna AR35 ze sterowaniem elektronicznym IRMSCHER.
Koła 205/65 R15 V 225/55 ZR16


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie
    BŁĄD PRZYPISÓW
  2. a b c Opel Senator A1, www.senatorman.de [dostęp 2018-02-22].
  3. Opel Senator A1, www.senatorman.de [dostęp 2018-02-22].
  4. a b Opel Senator A2, www.senatorman.de [dostęp 2018-02-22].
  5. Werkstatthandbuch Senator A2, www.senatorman.de [dostęp 2018-02-22].
  6. Senator 4×4 aangeboden op Ebay – Opel-forum, opel-forum.nl [dostęp 2018-02-22] (niderl.).
  7. AJ, Later Years | BRIXMIS, www.brixmis.co.uk [dostęp 2018-02-22] (ang.).
  8. Opel Senator A1, www.senatorman.de [dostęp 2018-02-22].
  9. e, opel, senator, monza, omega, senator-monza.de [dostęp 2018-02-22].
  10. e, opel, senator, monza, omega, senator-monza.de [dostęp 2018-02-22].
  11. a b c Opel Senator na stornie katalog.autokult.pl
  12. Adam Sierakowski: Nie wszystko trzeba zmieniać, Motor 27/1987. magazynauto.pl, 2013-03-20. [dostęp 2014-03-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]