Witold Trąmpczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Trąmpczyński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 października 1909
Podlesie
Data i miejsce śmierci 18 lutego 1982
Warszawa
Prezes Narodowego Banku Polskiego
Okres od 27 września 1950
do 18 grudnia 1956
Poprzednik Edward Drożniak
Następca Edward Drożniak
Minister handlu zagranicznego
Okres od 9 grudnia 1956
do 22 grudnia 1968
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Konstanty Dąbrowski
Następca Janusz Burakiewicz
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy (1951-2001)
Nagrobek Witolda Trąmpczyńskiego

Witold Trąmpczyński (ur. 22 października 1909 w Podlesiu, zm. 18 lutego 1982 w Warszawie) – polski profesor nauk ekonomicznych i polityk. Prezes Narodowego Banku Polskiego (1950–1956) i minister handlu zagranicznego (1956–1968), poseł na Sejm PRL V kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Antoniego i Jadwigi. Uczeń Gimnazjum Męskiego w Ostrowie Wielkopolskim. Absolwent i doctor honoris causa Uniwersytetu Poznańskiego, studiował również w Austrii, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego i Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (SGPiS od 1960). Kierował Katedrą, a później Instytutem Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych SGPiS. Jeden z założycieli w 1945 Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Od 1937 doktor, a następnie profesor nauk ekonomicznych.

Po studiach pracował od 1934 do 1939 na Uniwersytecie Poznańskim, w 1939 został docentem. W trakcie okupacji pracował w Banku Emisyjnym w Polsce, działał konspiracyjnie oraz w tajnym nauczaniu. Od 1945 pracował na UJ. Od 1945 zastępca naczelnego dyrektora, następnie naczelny dyrektor, a od 1950 do 1956 prezes Narodowego Banku Polskiego (równocześnie podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów).

W 1947 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 przystąpił wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1964–1971 zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR. W okresie 1956–1968 minister handlu zagranicznego, następnie do 1971 zastępca przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów (w 1971 pełniący obowiązki przewodniczącego). Sprawował mandat posła na Sejm PRL V kadencji. Od 4 września 1971 do 27 września 1977 ambasador PRL w Stanach Zjednoczonych.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]