Tomasz Arabski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tomasz Arabski
Tomasz Arabski Sejm 09.JPG
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1968
Gdańsk
Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2007
do 25 lutego 2013
Poprzednik Mariusz Błaszczak
Następca Jacek Cichocki
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 18 listopada 2011
do 25 lutego 2013
Ambasador RP w Hiszpanii
Okres od 24 maja 2013
do 18 grudnia 2015
Poprzednik Ryszard Schnepf
Następca Marzenna Adamczyk
Odznaczenia
Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908)

Tomasz Arabski (ur. 14 kwietnia 1968 w Gdańsku) – polski dziennikarz i polityk.

W latach 2007–2013 szef KPRM, w latach 2011–2013 minister-członek Rady Ministrów i przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów w rządzie Donalda Tuska, następnie do 2015 ambasador RP w Hiszpanii i Andorze.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent V Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku, w którym maturę zdał w 1987[1]. Ukończył studia na kierunku inżynieria dźwięku na Politechnice Gdańskiej. Działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. Został członkiem Krajowej Rady Katolików Świeckich, w 2001 uhonorowano go papieskim odznaczeniem Pro Ecclesia et Pontifice.

Pracował jako dziennikarz w Radiu Wolna Europa i Radiu Zet. Był dyrektorem programowym katolickiej sieci rozgłośni Plus, redaktorem naczelnym "Dziennika Bałtyckiego" i członkiem zarządu Polskiego Radia Gdańsk. W 2006 był kandydatem Platformy Obywatelskiej do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

16 listopada 2007 objął stanowisko szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w rządzie Donalda Tuska. 11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku.

W 2011 w wyborach parlamentarnych był kandydatem Platformy Obywatelskiej do Sejmu z okręgu gdańskiego (jako bezpartyjny), nie uzyskał jednak mandatu poselskiego[2].

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra-członka Rady Ministrów w drugim rządzie Donalda Tuska[3], przy czym Tomasz Arabski pozostał także szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Tego samego dnia premier Donald Tusk powołał go na stanowisko przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów. 25 lutego 2013 odszedł z rządu[4]. 23 kwietnia 2013 został mianowany na urząd ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego RP w Królestwie Hiszpanii[5] oraz w Księstwie Andory[6]. Urząd objął 24 maja 2013[7]. Wkrótce po wygranych przez PiS wyborach i powołaniu nowego rządu został, z dniem 18 grudnia 2015, odwołany z tych stanowisk[8][9].

W 2014 grupa osób najbliższych kilkunastu ofiar katastrofy Tu-154 w Smoleńsku skierowała przeciwko niemu (i grupie urzędników KPRM) subsydiarny akt oskarżenia o domniemane niedopełnienie obowiązków przy organizacji lotu prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 10 kwietnia 2010. Wcześniej prokurator prawomocnie umorzył postępowanie w tej sprawie, stwierdzając brak znamion przestępstwa. W odpowiedzi na akt oskarżenia obrońca Tomasza Arabskiego wskazywał m.in., że minister nie był odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa lotu. Proces w tej sprawie rozpoczął się w 2016[10][11].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma czworo dzieci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Absolwenci V LO. vlo.gda.pl. [dostęp 2017-12-23].
  2. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-10].
  3. Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2011-11-18].
  4. Prezydent dokonał zmian w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 2013-02-25].
  5. M.P. z 2013 r. poz. 699
  6. M.P. z 2013 r. poz. 700
  7. Ambasador. msz.gov.pl. [dostęp 2013-08-25].
  8. M.P. z 2016 r. poz. 35
  9. M.P. z 2016 r. poz. 36
  10. Ruszył proces w sprawie Smoleńska. Do sprawy włączył się prokurator. tvn24.pl, 31 marca 2016. [dostęp 2016-10-02].
  11. Arabski wśród osób prywatnie oskarżonych ws. katastrofy smoleńskiej. gazeta.pl, 5 lutego 2015. [dostęp 2016-10-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]