Tomasz Arabski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomasz Arabski
Tomasz Arabski Sejm 09.JPG
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1968
Gdańsk
Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2007
do 25 lutego 2013
Poprzednik Mariusz Błaszczak
Następca Jacek Cichocki
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 18 listopada 2011
do 25 lutego 2013
Ambasador RP w Królestwie Hiszpanii i Księstwie Andory
Okres od 24 maja 2013
do 18 grudnia 2015
Poprzednik Ryszard Schnepf
Następca Marzenna Adamczyk
Odznaczenia
Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908)

Tomasz Arabski (ur. 14 kwietnia 1968 w Gdańsku) – polski dziennikarz i polityk.

W latach 2007–2013 szef KPRM, w latach 2011–2013 minister-członek Rady Ministrów i przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów w rządzie Donalda Tuska, następnie do 2015 ambasador RP w Hiszpanii i Andorze.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent V Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku, w którym maturę zdał w 1987[1]. Ukończył studia na kierunku inżynieria dźwięku na Politechnice Gdańskiej. Działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. Został członkiem Krajowej Rady Katolików Świeckich, w 2001 uhonorowano go papieskim odznaczeniem Pro Ecclesia et Pontifice.

Pracował jako dziennikarz w Radiu Wolna Europa i Radiu Zet. Był dyrektorem programowym katolickiej sieci rozgłośni Plus, redaktorem naczelnym "Dziennika Bałtyckiego" i członkiem zarządu Polskiego Radia Gdańsk. W 2006 był kandydatem Platformy Obywatelskiej do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

16 listopada 2007 objął stanowisko szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w rządzie Donalda Tuska. 11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku.

W 2011 w wyborach parlamentarnych był kandydatem Platformy Obywatelskiej do Sejmu z okręgu gdańskiego (jako bezpartyjny), nie uzyskał jednak mandatu poselskiego[2].

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra-członka Rady Ministrów w drugim rządzie Donalda Tuska[3], przy czym Tomasz Arabski pozostał także szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Tego samego dnia premier Donald Tusk powołał go na stanowisko przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów. 25 lutego 2013 odszedł z rządu[4]. 23 kwietnia 2013 został mianowany na urząd ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego RP w Królestwie Hiszpanii[5] oraz w Księstwie Andory[6]. Urząd objął 24 maja 2013[7]. Wkrótce po wygranych przez PiS wyborach i powołaniu nowego rządu został, z dniem 18 grudnia 2015, odwołany z tych stanowisk[8][9].

W 2014 grupa osób najbliższych kilkunastu ofiar katastrofy Tu-154 w Smoleńsku skierowała przeciwko niemu (i grupie urzędników KPRM) subsydiarny akt oskarżenia o domniemane niedopełnienie obowiązków przy organizacji lotu prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 10 kwietnia 2010. Wcześniej prokurator prawomocnie umorzył postępowanie w tej sprawie, stwierdzając brak znamion przestępstwa. W odpowiedzi na akt oskarżenia obrońca Tomasza Arabskiego wskazywał m.in., że minister nie był odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa lotu. Proces w tej sprawie rozpoczął się w 2016[10][11].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma czworo dzieci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Absolwenci V LO. vlo.gda.pl. [dostęp 2017-12-23].
  2. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-10].
  3. Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2011-11-18].
  4. Prezydent dokonał zmian w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 2013-02-25].
  5. M.P. z 2013 r. poz. 699
  6. M.P. z 2013 r. poz. 700
  7. Ambasador. msz.gov.pl. [dostęp 2013-08-25].
  8. M.P. z 2016 r. poz. 35
  9. M.P. z 2016 r. poz. 36
  10. Ruszył proces w sprawie Smoleńska. Do sprawy włączył się prokurator. tvn24.pl, 31 marca 2016. [dostęp 2016-10-02].
  11. Arabski wśród osób prywatnie oskarżonych ws. katastrofy smoleńskiej. gazeta.pl, 5 lutego 2015. [dostęp 2016-10-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]