Sylwia Spurek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sylwia Spurek
Sylwia Iwona Spurek
Ilustracja
Sylwia Spurek podczas wyborów w 2019
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1976
Skarżysko-Kamienna
Zawód, zajęcie radca prawny
Narodowość polska
Tytuł naukowy dr nauk prawnych
(prawo karne)
Edukacja City University of New York
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Uczelnia Uniwersytet Łódzki
Wydział Wydziału Prawa i Administracji
Stanowisko zastępczyni Rzecznika Praw Obywatelskich ds. równego traktowania (2015–2019), posłanka do Parlamentu Europejskiego IX kadencji (od 2019)
Partia Wiosna (2019)
Partner Marcin Anaszewicz
(od 2001)
Strona internetowa

Sylwia Iwona Spurek (ur. 29 stycznia 1976 w Skarżysku-Kamiennej) – polska polityk, europosłanka[1], prawniczka[2], doktor nauk prawnych[3], radczyni prawna[3][4], legislator[3] oraz feministka[5]. Specjalizuje się w prawie karnym, administracyjnym, międzynarodowym i konstytucyjnym. Od 1999 angażuje się w działania na rzecz praw człowieka. W latach 2015–2019 zastępczyni[6] Rzecznika Praw Obywatelskich, następnie od 2019 posłanka do Parlamentu Europejskiego IX kadencji. Obrończyni praw zwierząt, weganka[7].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Od 2002 do 2005 w Sekretariacie Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn, gdzie zajmowała się m.in. rządowym projektem ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. W latach 2008–2015 była członkinią Zespołu do spraw Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 2010–2012 była przedstawicielką Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w Komitecie Ochrony Praw. Do 2014 była radcą Prezesa Rady Ministrów w Departamencie Prawnym Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Następnie, do czerwca 2015 była wiceszefową Biura Pełnomocniczki Rządu do Spraw Równego Traktowania i odpowiadała między innymi za koordynację prac rządowych nad ratyfikacją Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej[8]. 22 września 2015 została zastępczynią Rzecznika Praw Obywatelskich ds. równego traktowania[9]. Złożyła rezygnację z tej funkcji z dniem 28 lutego 2019[10], po czym zaangażowała się w politykę[7].

Kariera naukowa i działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego (2000)[11]. W 2000 stypendystka Legal Fellowship Program, uczestniczka zajęć International Women’s Human Rights Clinic na City University of New York. W 2004 ukończyła aplikację legislacyjną. Była wykładowczynią na Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Polskiej Akademii Nauk na studiach podyplomowych Gender Mainstreamingu. Wykładała także przedmioty prawnicze na Uczelni Łazarskiego i Uniwersytecie SWPS[potrzebny przypis]. Jest autorką publikacji z zakresu problemu przemocy w rodzinie, równego traktowania i dyskryminacji. W 2012 obroniła rozprawę doktorską na temat prawnych aspektów przeciwdziałania przemocy w rodzinie, ze skupieniem na izolacji sprawcy od ofiary (promotorka: Eleonora Zielińska)[11][12].

Specjalistka w zakresie prawa organizacji pozarządowych, działalności lobbingowej w procesie stanowienia prawa i dostępie do informacji publicznej.

Jest członkinią Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego oraz Polskiego Towarzystwa Legislacyjnego. Posiada certyfikat specjalistki w zakresie pomocy ofiarom przemocy Ogólnopolskiego Pogotowia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” IPZ PTP[8].

Do 2019 członkini honorowa Rady Programowej Funduszu Feministycznego Femfund, zbierającego fundusze i przyznającego granty organizacjom feministycznym.

Ekspertka European Institute for Gender Equality (UE)[13], Gender Equality Unit (CoE)[14] i United Nations Population Fund (UNDP)[15]. W latach 2017–2019 członkini zarządu Equinet[16].

W marcu 2019 wraz z partnerem (od 2001) Marcinem Anaszewiczem wydała książkę Związek Partnerski, rozmowy o Polsce, a cały zysk ze sprzedaży książki przekazywany jest na rzecz fundacji Międzynarodowy Ruch na Rzecz Zwierząt Viva![potrzebny przypis].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Z początkiem marca 2019 zaangażowała się w polityczny projekt Roberta Biedronia – partię Wiosna[17]. Z listy tej partii w wyborach w tym samym roku uzyskała mandat posłanki do Parlamentu Europejskiego w okręgu wielkopolskim[18], zasiadając we frakcji Postępowy Sojusz Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim. W październiku 2019 zrezygnowała z członkostwa w Wiośnie[19].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Sylwia Spurek jest krytykowana za wypowiedzi o „męskiej płci przemocy” – sugerujące, że kobiety nie dopuszczają się przemocy domowej[20][21][22].

Feminatywy[edytuj | edytuj kod]

Sylwia Spurek określa siebie używając żeńskich końcówek w zawodach, które wykonuje[3]. Jest przeciwniczką męskiej dominacji językowej, która w języku polskim obserwowalna jest szczególnie wyraźnie[23][24][25]. Jest to kwestia budząca wiele kontrowersji[26], zwłaszcza w środowiskach konserwatywnych[27][28][29], która stała się przedmiotem debaty publicznej po wyborach w 2019[27]. 27 listopada 2019 Rada Języka Polskiego wydała oświadczenie, w którym potwierdziła, że żeńskie końcówki są poprawne, a większość argumentów przeciwko ich tworzeniu nie ma racji bytu[5].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Izolacja sprawcy od ofiary. Instrumenty przeciwdziałania przemocy w rodzinie (2013) rozprawa doktorska[30].
  • Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Komentarz (2016) współautorka[31].
  • Drogi ku płodności. Wszystko o diagnostyce, leczeniu i metodach wsparcia w niepłodności. (2011) praca zbiorowa[32].
  • MERITUM Pomoc społeczna. Wsparcie socjalne. Poradnik (2016), praca zbiorowa[33].
  • Związek Partnerski, rozmowy o Polsce (2019), wraz z partnerem Marcinem Anaszewiczem[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. poseł – Słownik języka polskiego PWN, sjp.pwn.pl [dostęp 2019-11-28] (pol.).
  2. prawo – Słownik języka polskiego PWN, sjp.pwn.pl [dostęp 2019-11-28] (pol.).
  3. a b c d Sylwia Spurek, Rzecznik Praw Obywatelskich, 11 lipca 2017 [dostęp 2019-11-28] (pol.).
  4. radca – Słownik języka polskiego PWN, sjp.pwn.pl [dostęp 2019-11-28] (pol.).
  5. a b Beata Czuma (oprac.), Doktorka i chirurżka. Rada Języka Polskiego wydała opinię ws. żeńskich końcówek, wiadomosci.wp.pl, 27 listopada 2019 [dostęp 2019-11-28] (pol.).
  6. zastępca – Słownik języka polskiego PWN, sjp.pwn.pl [dostęp 2019-11-28] (pol.).
  7. a b Sylwia Spurek: Kobiety, które padają ofiarą przemocy w rodzinie, wcześniej często zgłaszały przemoc wobec zwierząt. wysokieobcasy.pl, 2018-10-04. [dostęp 2019-06-18].
  8. a b dr Sylwia Spurek. rpo.gov.pl, 2017-07-11. [dostęp 2019-03-02].
  9. Dr Sylwia Spurek Zastępczynią RPO ds. Równego Traktowania. rpo.gov.pl, 2015-09-25. [dostęp 2018-05-18].
  10. Sylwia Spurek złożyła rezygnację z funkcji zastępczyni RPO. rpo.gov.pl, 2019-02-21. [dostęp 2019-02-21].
  11. a b Sylwia Spurek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  12. Sylwia Spurek. genderstudies.pl. [dostęp 2018-05-18].
  13. An analysis of the Victims’ Rights Directive from a gender perspective (ang.). eige.europa.eu. [dostęp 2018-06-04].
  14. Regional Conference in Chisinau (ang.). coe.int. [dostęp 2018-06-04].
  15. Polityka równości płci. Polska 2007 – Raport. rownosc.info. [dostęp 2018-06-04].
  16. Zastępczyni RPO w Zarządzie Equinet. rpo.gov.pl, 2017-10-11. [dostęp 2018-05-18].
  17. Była zastępczyni RPO w szeregach Wiosny Biedronia. radiozet.pl, 2019-03-01. [dostęp 2019-03-02].
  18. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-27].
  19. Sylwia Spurek opuszcza Wiosnę Biedronia. rp.pl, 2019-10-28. [dostęp 2019-11-07].
  20. Dr Sylwia Spurek: przemoc ma płeć, czy tego chcemy, czy nie. onet.pl, 2017-03-07. [dostęp 2019-02-03].
  21. Magdalena Raducha: Samozwańczy Rzecznik Praw Mężczyzn atakuje Sylwię Spurek. Chce jej odwołania. wp.pl, 2019-01-06. [dostęp 2019-02-03].
  22. Bartosz Godziński: Kim jest samozwańczy Rzecznik Praw Mężczyzn? Twierdzi, że „kobiety specjalizują się w przemocy psychicznej”. natemat.pl, 2019-01-11. [dostęp 2019-02-03].
  23. Katarzyna Bojarska, Influence of Androcentric and Gender-Inclusive Lexical Constructions on Gender-Associational Responses, „Studia Psychologiczne”, 49 (2), 2011, DOI10.2478/v10167-011-0010-y, ISSN 0081-685X [dostęp 2019-11-28].
  24. Katarzyna Bojarska, Responding to Lexical Stimuli With Gender Associations: A Cognitive–Cultural Model, „Journal of Language and Social Psychology”, 32 (1), 2013, s. 46–61, DOI10.1177/0261927X12463008, ISSN 0261-927X [dostęp 2019-11-28] (ang.).
  25. Ester Michejdová, Etykieta językowa w polskim i czeskim dyskursie, październik 2018 (cz.).
  26. Centrum Badań nad Uprzedzeniami - Żeńskie końcówki - badania Karoliny Hansen, cbu.psychologia.pl [dostęp 2019-11-28].
  27. a b Jedno selfie i fala krytyki. Posłanka Lewicy tłumaczy chronologię zdarzeń, Konkret24 [dostęp 2019-11-28] (pol.).
  28. Agata Szczerbiak, Posłanki już nie chcą być posłami. Spór o żeńskie końcówki, www.polityka.pl, 2019 [dostęp 2019-11-28] (pol.).
  29. Spór o feminatywy trwa od ponad stu lat. Jest stanowisko Rady Języka Polskiego, edukacja.dziennik.pl [dostęp 2019-11-28].
  30. Izolacja sprawcy od ofiary. Instrumenty przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Wolters Kluwer Polska, 2013-03-19. [dostęp 2018-05-18].
  31. Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2016. [dostęp 2018-05-18].
  32. Drogi ku płodności. Wszystko o diagnostyce, leczeniu i metodach wsparcia w niepłodności 2011, naukowa.pl [dostęp 2019-06-17].
  33. MERITUM Pomoc społeczna. Wsparcie socjalne. profinfo.pl. [dostęp 2019-06-17].