Synchronizacja standardowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szczególna teoria względności
Sr1.svg
Zasada względności
Prędkość światła w próżni
Transformacja Lorentza

Synchronizacja standardowa – konwencja synchronizacji zegarów położonych w różnych miejscach za pomocą wymiany sygnałów. Używana była telegrafistów już w połowie XIX wieku, spopularyzowana została przez Henriego Poincarégo oraz Alberta Einsteina, który zastosował ją do sygnałów świetlnych i uznał jej fundamentalną rolę w szczególnej teorii względności[1]. Z tego względu nazywana jest także synchronizacją Einsteina-Poincarégo[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Einstein. Zur Elektrodynamik bewegter Körper. „Annalen der Physik”. 17 (10), s. 891–921, 1905. DOI: 10.1002/andp.19053221004. Bibcode1905AnP...322..891E (niem.). [zarchiwizowane z adresu].  (zob. tłumacz. na j. ang.
  2. S.B. Leble, Teoria Wzlędnosci i Grawitacji, Gdańsk: Politechnika Gdańska, 2006, s. 1.