Aleksandr Jegorow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wojskowego. Zobacz też: Aleksandr Jegorow (polityk).
Aleksandr Iljicz Jegorow
Александр Ильич Егоров
Aleksandr Iljicz Jegorow
Marszałek Związku Radzieckiego Marszałek Związku Radzieckiego
Data i miejsce urodzenia 22 października 1883
Buzułuk, Imperium Rosyjskie,
Data i miejsce śmierci 22 lutego 1939
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19011938
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska
Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Medal "20 lat Radzieckich Sił Zbrojnych"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Aleksandr Iljicz Jegorow, ros. Александр Ильич Егоров (ur. 22 października 1883 w Buzułuku w guberni samarskiej, zm. 23 lutego 1939 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, Marszałek Związku Radzieckiego, jeden z pierwszych pięciu marszałków ZSRR (1935).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny mieszczańskiej. W 1901 wstąpił do wojska jako ochotnik. Ukończył Kazańską Szkołę Junkrów w 1905. Uczestnik I wojny światowej. W czasie wojny walczył jako dowódca kompanii i batalionu w 132. Benderskiego Pułku Piechoty w stopniu podpułkownika. W listopadzie 1917 pułkownik armii carskiej. W czasie wojny pięciokrotnie ranny.

Od 1917 związany z lewicowymi eserowcami, z którymi zerwał w lecie 1918. Od 1918 w Armii Czerwonej. W 1918 przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej Jeńców, komisarz Ogólnorosyjskiego Sztabu Głównego i przewodniczący weryfikacji oficerów do Armii czerwonej. Od sierpnia 1918 dowodził odcinkiem Bałaszow - Kamyszyn (od października 9. Armia). Od grudnia 1918 dowódca 10 Armii broniącej Carycyna.

Od lipca 1919 dowódca 14. Armii, a od października 1919 dowódca Frontu Południowego w walkach z armią Denikina. Od stycznia - grudnia 1920 dowódca Frontu Południowo-Zachodniego w czasie wojny polsko-bolszewickiej (12. Armia, 13. Armia, 14. Armia) z komisarzem frontu Józefem Stalinem, którego zastępcą był Jan Berzin.

W sierpniu 1920 dotarł pod Lwów. Od grudnia 1920 dowódca Kijowskiego, a od kwietnia 1921– Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego. Od lutego 1922 dowodził Armią Kaukaską, a od maja 1924 – Wojskami Ukrainy i Krymu. W latach 1925–1926 attache wojskowy w Chinach. Od 1927 dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Od 1931 szef Sztabu Robotniczo Chłopskiej Armii Czerwonej, a od 1935 szef Sztabu Generalnego. W latach 1937–1938 I zastępca komisarza obrony.

Aresztowany i zamordowany w końcowym etapie wielkiej czystki. Zrehabilitowany po XX Zjeździe KPZR.

Wydał książkę o wojnie 1920 pt. Lwów – Warszawa 1920, oraz Wzaimodiejstwie frontow (1929) i Razgrom Denikina 1919 (1931).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • B. Potyrała, H. Szczegóła – Czerwoni marszałkowie. Elita Armii Radzieckiej 1935-1991, Wyd. WSP im. Tadeusza Kotarbińskiego, Zielona Góra 1997, ISBN 83-86832-23-1
  • Mała encyklopedia wojskowa, T. 1, red. J. Bordziłowski, Warszawa 1967.
  • (ros.) В. А. Егоршин, Фельдмаршалы и маршалы, Москва 2000.
  • (ros.) К. Залесский, Империя Сталина. Биографический словарь, Москва 2000.
  • (ros.) Советская военная энциклопедия в 8-ми томах, T. 3.
  • (ros.) Егоров Александр Ильич, w: Wielka Encyklopedia Radziecka.
  • (ros.) Военный энциклопедический словарь, Москва 1986
  • Norman Davies: Orzeł biały, czerwona gwiazda. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920. Warszawa: Przedświt, 1988. ISBN 83-7006-741-7.