Józefina de Beauharnais-Bernadotte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy Józefiny Bernadotte. Zobacz też: Joséphine de Beauharnais (cesarzowa francuska).
Józefina de Beauharnais-Bernadotte
JosephineSwedenNorway.jpg
Królowa Szwecji i Norwegii
Okres panowania od 1844
do 1859
Żona Oskara I
Poprzedniczka Dezyderia Clary-Bernadotte
Następczyni Ludwika Orańska
Dane biograficzne
Urodzona 14 marca 1807
w Mediolanie
Zmarła 7 czerwca 1876
w Sztokholmie
Pochowana w kościele Riddarholmen
w Sztokholmie
Ojciec Eugeniusz de Beauharnais
Matka Augusta Amalia Wittelsbach
Mąż Oskar I
Dzieci Karol, Gustaw, Oskar, Eugenia, August
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Świętego Karola (Meksyk)
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Józefina de Beauharnais-Bernadotte

Józefina Bernadotte fr. Joséphine Maximilienne Eugénie Napoléone, szw. Josefina z domu de Beauharnais-Leuchtenberg (ur. 14 marca 1807 w Mediolanie, zm. 7 czerwca 1876 w Sztokholmie) – królowa-małżonka Szwecji i Norwegii, księżniczka Bolonii (1807), księżniczka Galliera (1813), księżniczka Leuchtenberg (1817), następczyni tronu Szwecji i Norwegii (1823), od marca 1844 małżonka monarchy tych państw Oskara I z dynastii Bernadotte.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Józefina urodziła się w Mediolanie jako córka wicekróla ItaliiEugeniusza de Beauharnais, księcia von Leuchtenberg, przybranego syna Napoleona, matką jej była bawarska księżniczka Augusta Amalia z rodu Wittelsbachów, córka pierwszego króla Bawarii Maksymiliana I i Augusty Wilhelminy von Hessen-Darmstadt. Imiona Józefina dostała po swej babce cesarzowej Józefinie, po dziadku królu Bawarii, po ojcu, i po ojcu chrzestnym Napoleonie (imię Napoléone skreślono jej w Szwecji po zamążpójściu).

22 maja 1823 Józefina poślubiła w pałacu Leuchtenbergów w Monachium następce tronu Szwecji i Norwegii Oskara Bernadotte, jedynego syna króla Karola XIV Jana i królowej Dezyderii. Na ślub nie przyszła królowa Bawarii Teresa, żona Ludwika I, która była legitymistką i nie uważała Oskara za osobę krwi królewskiej. Ceremonię powtórzono w Sztokholmie 19 czerwca tegoż roku. Szwedzka para królewska od dawna szukała wśród rodów panujących małżonki dla syna, ale w tych czasach Świętego Przymierza na dworach europejskich nadal widziano Bernadottów jako plebejuszy i częściowo uzurpatorów (żyli wówczas jeszcze obalony król Szwecji Gustaw IV Adolf i jego syn, były następca tronu Gustaw von Holstein-Gottorp-Vasa), a więc konsekwentnie odmawiano im wydania za Oskara księżniczki krwi z bardziej znaczących rodów i musieli się zadowolić księżniczką „drugiej kategorii”. Nie bez znaczenia było, że Józefina pochodziła ze strony matki od siostry Karola X Gustawa i przez nią od Gustawa Wazy, a więc jej dzieci z Oskarem uzyskały taki sam stopień pokrewieństwa z Wazami jak obaleni 1809 Holstein-Gottorpowie. Po przybyciu do Szwecji Józefina od początku pełniła przy boku teścia obowiązki „pierwszej damy”, gdyż skromna i nienawidząca wszelkich ceremonii Dezyderia nie chciała brać udziału w życiu publicznym.

Józefina nie odstąpiła od wiary rzymskokatolickiej; jej zasługą było wzniesienie pierwszego od czasów Reformacji kościoła rzymskokatolickiego pw. św. Eugenii w Sztokholmie i uzyskanie zezwolenia władz na stworzenie parafii katolickich w Sztokholmie i norweskiej stolicy Kristianii. Jej dzieci zostały natomiast wychowane w szwedzkiej państwowej religii protestanckiej.

Po wstąpieniu chorego introwertyka, odizolowanego od wszystkich Oskara I na tron Józefina należała do jego najbliższych doradców, głównie jej inicjatywie Szwecja zawdzięcza wiele liberalnych reform, jak polepszenie warunków bytu w więzieniach, zrównanie kobiet z mężczyznami w prawie spadkowym, zniesienie wszechwładzy cechów, sprawniejszą opiekę nad sierotami i ubogimi i wprowadzenie swobody wyznawania innych religii niż państwowa (1860, przedtem było wiele przypadków wydalania katolików i Żydów ze Szwecji, nie mogli też piastować żadnych urzędów państwowych). W sferze politycznej wielkim wkładem Józefiny było zbliżenie (nadal neutralnej) Szwecji do mocarstw zachodnich w czasie wojny krymskiej, w czym wielce pomogło jej bliskie pokrewieństwo z Napoleonem III.

Z Oskarem Józefina miała pięcioro dzieci, dwaj jej synowie, Karol XV i Oskar II zostali królami Szwecji i Norwegii. W posagu wniosła m.in. część klejnotów ze spadku ojca po cesarzowej Józefinie, które do dziś noszone są przez monarchinie Szwecji i Danii.

Ostatnie jej słowa to: „Teraz jestem szczęśliwa, wracam do domu”[potrzebne źródło].

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek de Beauharnais
 
 
 
 
 
 
 
Aleksander de Beauharnais
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Anna Henrietta Pyvart de Chastulé
 
 
 
 
 
 
 
Eugeniusz de Beauharnais
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Joseph Gaspard de Tascher
 
 
 
 
 
 
 
Józefina Tascher de la Pagerie
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Rose Claire des Vergers de Sannois
 
 
 
 
 
 
 
Józefina de Beauharnais-Bernadotte
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Fryderyk Michał Wittelsbach
 
 
 
 
 
 
 
Maksymilian I Józef Wittelsbach
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Franciszka Wittelsbach
 
 
 
 
 
 
 
Augusta Amalia Wittelsbach
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Jerzy Wilhelm von Hessen-Darmstadt
 
 
 
 
 
 
 
Augusta Wilhelmina Maria Hessen-Darmstadt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Luiza Albertina von Leiningen-Dagsburg-Falkenburg
 
 
 
 
 
 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Svenskt biografiskt lexikon, 1-32, Stockholm


Poprzednik
Dezyderia
Arms of Sweden.svg Królowa Szwecji
1844–1859 (1876)
Arms of Sweden.svg Następca
Ludwika Orańska