Jan Tomasz Zamoyski
| Jan Tomasz Zamoyski | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 12 czerwca 1912 Klemensów |
| Data śmierci | 29 czerwca 2002 |
| Senator II kadencji | |
| Przynależność polityczna | Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne |
| Okres urzędowania | od 25 listopada 1991 do 31 maja 1993 |
| Prezes Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego | |
| Przynależność polityczna | Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne |
| Okres urzędowania | od 1990 do 1998 |
| Następca | Bogusław Kowalski |
| Odznaczenia | |
 |
|
Jan Tomasz Zamoyski (ur. 12 czerwca 1912 w Klemensowie, zm. 29 czerwca 2002) – polski szlachcic, ostatni ordynat Ordynacji Zamojskiej, senator II kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys [edytuj]
Pochodzi z rodu Zamoyskich herbu Jelita. Był synem Maurycego Klemensa Zamoyskiego (1871–1939), polityka, XV ordynata i Marii Róży z Sapiehów. Mąż Róży z Żółtowskich, ojciec Marcina Zamoyskiego, Gabrieli Bogusławskiej, Elżbiety Daszewskiej, Marii Ponińskiej i Agnieszki Rożnowskiej.
Z wykształcenia ekonomista, studiował w Instytucie Handlu i Ekonomii w Nancy oraz w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W latach 1939–1944 był XVI ordynatem Ordynacji Zamojskiej. W okresie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej. Podczas pacyfikacji Zamojszczyzny wraz z żoną Różą, córką Andrzeja i ks. Wandy Czetwertyńskiej, uratowali z hitlerowskiego obozu w Zwierzyńcu 460 zabranych matkom siedmio-, ośmioletnich dzieci. Dla 1500 chorych dzieci utworzył 4 szpitale, w tej sprawie interweniował u dowódcy SS na dystrykt lubelski Odila Globocnika[1].
Na skutek powojennej reformy rolnej został pozbawiony majątku, następnie w 1949 skazano go na 15 lat pozbawienia wolności. Zwolnienie uzyskał po 8 latach. Pracował następnie około 20 lat dla szwajcarskich linii lotniczych Swissair.
W 1990 objął funkcję prezesa Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, którą sprawował do 1998[2]. W wyborach parlamentarnych w 1991 został z ramienia Narodowego Komitetu Wyborczego wybrany w województwie zamojskim senatorem II kadencji[3], na pierwszym posiedzeniu pełnił funkcję marszałka seniora. Zasiadał w klubie parlamentarnym Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Pracował w Komisji Gospodarki Narodowej oraz Komisji Kultury, Środków Przekazu i Edukacji Narodowej.
W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform.
Odznaczenia i wyróżnienia [edytuj]
W 1995, w uznaniu znamienitych zasług położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej, został odznaczony przez prezydenta Lecha Wałęsę Orderem Orła Białego[4]. W 1996 został uhonorowany tytułem Honorowego Obywatela Zamościa. Jest patronem Gimnazjum nr 2 w Zamościu.
Przypisy
- ↑ Sylwetka ostatniego Ordynata. roztocze.net, 11 lipca 2002.
- ↑ Zamojszczyzna pożegnała ostatniego ordynata. wp.pl, 3 lipca 2002.
- ↑ Informacje na stronie Senatu.
- ↑ M.P. z 1995 r. Nr 33, poz. 378
