Janusz Olejniczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Olejniczak
Janusz Olejniczak, Chicago 2009
Janusz Olejniczak, Chicago 2009
Data
i miejsce urodzenia
2 października 1952
Wrocław
Zawód pianista
pedagog
aktor
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Janusz Olejniczak (ur. 2 października 1952 we Wrocławiu) – polski pianista, pedagog i aktor. Rozpoznawany na świecie i ceniony głównie jako wirtuozerski interpretator muzyki Fryderyka Chopina.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Naukę gry na fortepianie rozpoczął mając 6 lat. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. W Warszawie (dokąd przeniesiono go z Łodzi), skończył podstawową i średnią szkołę muzyczną. Na początku lat 70. studiował indywidualnie pianistykę w Paryżu. Studia podyplomowe odbył w Warszawie i Essen.

O graniu Chopina mówi:

(Pierwsze kontakty z jego muzyką...) Były pełne spontaniczności, zachwytu nad wieloma frazami, świeżości spojrzenia. Życie zniszczyło potem wiele z tej bezpośredniości, przyszła refleksja, były przemyślenia. Szuka się pomysłów na tę czy inną frazę, myśli o pojedynczych motywach - i gubi się to pierwsze, naturalne podejście. Często stosuje się 'chwyty', które wydają się ciekawymi muzycznymi propozycjami, a są tylko powierzchownymi zagrywkami, jakimiś grepsami. A Chopin nie znosi rutyny, trzeba go odczuwać wciąż na nowo, łączyć dojrzałe przeżycie ze spontaniczną emocją. Dlatego muzyka Chopina jest bardzo trudna do grania, ale kiedy znajdzie się odpowiedni klucz do niej, nie ma większej satysfakcji, niż granie Chopina[1].

Wielokrotnie współpracował przy nagrywaniu muzyki do filmów, w Polsce i na świecie (m.in. ścieżka dźwiękowa do filmu Pianista (2002) w jego wykonaniu osiągnęła w Polsce status Złotej Płyty, nagrał również większość partii fortepianowych do filmu "Chopin. Pragnienie miłości". Jako aktor wystąpił w roli Chopina w filmie Andrzeja Żuławskiego Błękitna nuta (1991).

Był mężem aktorki Sławomiry Łozińskiej.[2]

Wyróżnienia indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kultura polska: Janusz Olejniczak
  2. Katarzyna Troszczyńska: Niech wreszcie spokój trwa. Styl.pl, IX 2010. [dostęp 2013-05-26].
  3. M.P. z 2000 r. Nr 5, poz. 99

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons