John Quincy Adams

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
John Quincy Adams
John Q. Adams.jpg
John Quincy Adams signature.png
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1767
Braintree, Massachusetts
Data i miejsce śmierci 23 lutego 1848
Waszyngton
6. prezydent Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Demokratyczno-Republikańska
Okres urzędowania od 4 marca 1825
do 3 marca 1829
Poprzednik James Monroe
Następca Andrew Jackson
8. sekretarz stanu USA
Okres urzędowania od 5 marca 1817
do 3 marca 1825
Poprzednik James Monroe
Następca Henry Clay
Członek Izby Reprezentantów ze stanu Massachusetts
Okres urzędowania od 4 marca 1831
do 23 lutego 1848
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

John Quincy Adams (ur. 11 lipca 1767 w Braintree, Massachusetts, zm. 23 lutego 1848 w Waszyngtonie) – amerykański prawnik, dyplomata i polityk; ambasador do kilku krajów europejskich, senator, sekretarz stanu, szósty prezydent USA (1825-1829), a także członek Izby Reprezentantów USA.

Uchodzi za najmłodszego i z najdłuższym stażem urzędnika państwowego spośród wszystkich prezydentów Stanów Zjednoczonych. Już w wieku 14 lat został sekretarzem ambasadora USA w Rosji w 1781. Następnie sprawował wiele funkcji państwowych: ambasador w kilku europejskich krajach, senator stanowy i federalny, sekretarz stanu, prezydent i członek Izby Reprezentantów, którego członkiem był aż do śmierci. Tylko Adams i James Monroe mieli taką różnorodną karierę publiczną nim objęli urząd Prezydenta Stanów Zjednoczonych.

John Q. Adams miał słabość do astronomii, a podczas pracy w Moskwie potrafił wstać w środku nocy i obserwować gwiazdy. W 1843 wygłosił przemówienie podczas wmurowania kamienia węgielnego pod budowę pierwszego amerykańskiego obserwatorium astronomicznego w Cincinnati, które na jego cześć nazwano później Mount Adams. Z jego inicjatywy stworzono ośrodek naukowy Smithsonian Institution.

Był także miłośnikiem flory. W stolicy założył ogród botaniczny, a oficerom Marynarki Wojennej polecił przywożenie zza granicy nasion roślin i warzyw, które potem kongresmeni rozprowadzali w swoich okręgach wyborczych.

Lata młodości[edytuj | edytuj kod]

Miejsce narodzin 6. prezydenta USA

John Quincy Adams urodził się 11 lipca 1767 w Braintree (obecnie Quincy w stanie Massachusetts, a imiona nadano mu dla uczczenia jego dziadka. Jego rodzicami byli John, Jr. (1735-1826) i Abigail, z.d. Smith (1744-1818). John Quincy był drugim dzieckiem państwa Adams.

W wieku 11 lat towarzyszył ojcu w misji dyplomatycznej do Francji. Uczył się w szkołach w Paryżu (1778-1779), Amsterdamie (1780-1782) i na Uniwersytecie w Lejdzie. Nim ukończył 12 rok życia, wielokrotnie przepłynął Atlantyk, co jak na owe czasy było rzadkim osiągnięciem podróżniczym.

W wieku 14 lat (1781) został zatrudniony jako sekretarz ambasadora Francisa Dany (żyjącego w latach 1743-1811) w Petersburgu w Rosji.

Mając 18 lat (1785) przebywał wraz z ojcem w Londynie, gdzie postanowił ukończyć studia. Władał wówczas trzema językami nowożytnymi i dwoma martwymi. Znał dobrze angielską i francuską filozofię, historię Rzymu oraz matematykę. Odbiegał intelektem od rówieśników i nie potrafił nawiązywać z nimi kontaktów towarzyskich. Uważano go za zbyt poważnego i nazywano „najstarszym młodym człowiekiem”. Któregoś dnia studenci zorganizowali piknik z okazji wybudowania mostu w Brunker Hill, gdzie w 1775 odbyła sie bitwa z Brytyjczykami. Adams odmówił wzięcia udziału w pikniku, uznając go za profanację historycznego miejsca.

W 1787 skończył prawo na późniejszym Uniwersytecie Harvarda w rekordowym czasie dwóch lat; co ciekawe został sklasyfikowany z drugim wynikiem wśród studentów tamtego rocznika. Rozpoczął pracę w kancelarii prawniczej. Zajął się publicystyką; pisał sporo artykułów w obronie polityki George’a Washingtona.

Ambasador w Amsterdamie i Berlinie[edytuj | edytuj kod]

Po nominacji prezydenta Washingtona objął w 1794 urząd ambasadora Stanów Zjednoczonych w Holandii (United States Minister to the Netherlands). John Q. Adams, mając 27 lat, dwukrotnie musiał udać się do Londynu, by wspomóc Johna Jaya w rozmowach z Anglikami. W czasie jednej z tych wizyt poznał – o 8 lat młodszą i urodzoną w Londynie – pannę Louisę Catherine Johnson, córkę konsula amerykańskiego i Brytyjki. Młodzi pobrali się 26 lipca 1797.

Kilka miesięcy przed ślubem jego ojciec objął urząd prezydenta i chciał, aby syn został ambasadorem w Prusach (United States Minister to Prussia), w nowo utworzonej placówce. Obawiał się jednak, że zostanie oskarżony o nepotyzm. Prezydent Washington w liście do Johna Adamsa napisał, że jego syn jest jednym z najzdolniejszych amerykańskich dyplomatów. 1 czerwca 1797 John Q. Adams został mianowany ambasadorem.

Kiedy państwo Adams udawali się do Berlina objąć urząd w ambasadzie, na granicy zatrzymała ich straż graniczna i nie chciała wpuścić na teren Prus. Adams w prywatnych zapiskach napisał, że porucznik nigdy nie słyszał o Stanach Zjednoczonych i dopiero gdy inny strażnik przyznał, że kraj taki rzeczywiście istnieje, przepuścił ambasadora.

W tych też latach wiele podróżował, m.in. po Śląsku i ziemi kłodzkiej. Ze swej podróży po Śląsku (lato 1800) pisał do swojego młodszego brata. Listy te bez jego zgody i wiedzy zostały opublikowane w Europie i USA. Są dziś jednym z cenniejszych źródeł historycznych z przełomu XVIII i XIX w. dotyczącym tych regionów.

Kiedy w 1801 jego ojciec przegrał reelekcję, postanowił odwołać syna z funkcji ambasadora w obawie, że zrobi to zaraz po objęciu urzędu – skłócony z Adamsem – Thomas Jefferson. List odwołujący swojego syna polecił wysłać pięcioma różnymi drogami, tak by dotarł do adresata jak najszybciej. John Quincy otrzymał list 26 kwietnia 1801, kiedy jego ojciec nie był już prezydentem. Do Filadelfii przybył dopiero 4 września.

Członek organów legislacyjnych[edytuj | edytuj kod]

Po powrocie do kraju rozpoczął działalność prawniczą, jednak już rok później (1802) został wybrany stanowym senatorem w Massachusetts. W tym samym roku jako kandydat Partii Federalistycznej bez powodzenia ubiegał się o miejsce w Izbie Reprezentantów USA.

Niedługo później został wybrany senatorem USA 1. klasy z Massachusetts. Urząd sprawował od 4 marca 1803. Nie lubił gdy narzucano mu wolę i głosowania według uznania partii. Brak lojalności partyjnej przypłacił, kiedy w 1808 – na dziesięć miesięcy przed upływem kadencji – na jego miejsce wybrano Jamesa Lloyda. Adams, dotknięty tym faktem, ostentacyjnie zrezygnował z mandatu senatorskiego 8 czerwca 1808, by objąć profesurę na Uniwersytecie Harvarda. Choć jego wykłady cieszyły się sporym zainteresowaniem marzył o karierze politycznej, choć pozbawiony partyjnego zaplecza stawała się ona nieosiągalna.

Ambasador w Moskwie i Londynie[edytuj | edytuj kod]

Los mu sprzyjał i kiedy w 1809 urząd prezydenta objął James Madison zaproponował mu urząd ambasadora w Moskwie (United States Minister to Russia). Senat nie zatwierdził tej nominacji argumentując, że Stany Zjednoczone nie mają żadnego interesu by utrzymywać placówkę w Rosji. Prezydent Madison upierał się i ostatecznie nominacja Adamsa została zatwierdzona.

Co ciekawe, kiedy w 1810 zmarł William Cushing, sędzia Sądu Najwyższego USA, 21 lutego 1811 została zgłoszona jego nominacja na zajęcie opróżnionego miejsca (po nieudanych dwóch kandydaturach). Adams – profesor prawa – odmówił kandydowania i już następnego dnia wycofano jego nominację.

Choć Adams utrzymywał prywatne stosunki z carem Aleksandrem I, poprosił prezydenta o odwołanie z placówki. Obawiał się, że zostanie zmarginalizowany i nie będzie brał czynnego udziału w najważniejszych decyzjach państwa. James Madison w 1814 mianował go jednym z negocjatorów traktatu pokojowego z Anglią; negocjacje odbywały się w Gandawie. Jednym z negocjatorów był również Henry Clay. Panowie nie znosili się nawzajem. Kiedy Adams wstawał o 5 rano słyszał, że w pokoju Claya grają jeszcze w pokera.

Następnie pomiędzy w latach 1815-1817 był ambasadorem w Londynie (United States Minister to Great Britain). Adams – podobnie jak jego ojciec – nie lubił Anglików za ich styl życia. Tym bardziej historycy krytycznie odnoszą się do tej nominacji, bowiem Adams został ambasadorem w kraju, z którym USA zawarły dopiero traktat pokojowy po wojnie. Co ciekawe, jego ojciec został ambasadorem w Londynie w podobnych okolicznościach – po wojnie o niepodległość.

Nim John Q. Adams opuścił Londyn, szef protokołu angielskiego zaciągnął opinii u niego w sprawie prezentu, jaki rząd brytyjski ofiarowuje ustępującym dyplomatom. Adams poinformował pana Chestera, że Konstytucja zabrania urzędnikom państwowym przyjmowania prezentów.

Sekretarz stanu[edytuj | edytuj kod]

W 1817 powrócił do Stanów, aby 5 marca objąć stanowisko sekretarza stanu USA w gabinecie Jamesa Monroe’a. Był jedną z najbardziej zasłużonych postaci na tym stanowisku.

Adams skutecznie zabiegał o odzyskanie fortu i punktu handlu skórami Astoria, który został przejęty przez Brytyjczyków w 1813. W 1818 zawarł porozumienie z Wielką Brytanią w sprawie wspólnej okupacji Oregonu, co w ówczesnej sytuacji politycznej było sukcesem. Po zawarciu układu z Luisem de Onísem (Adams-Onís Treaty), ministrem spraw zagranicznych Hiszpanii, Stany Zjednoczone kupiły w 1819 Florydę. John Q. Adams postulował stworzenie „naturalnego dominium w północnej Ameryce”, którym miały być Stany składające się z wszystkich południowych terytoriów należących do Hiszpanów i północnych należących do Brytyjczyków. Pogląd ten został wyrażony w tzw. doktrynie Monroe’a, którego sekretarz Adams był współautorem.

John Q. Adams wprowadził zwyczaj przekazywania dwóch listów nowym ambasadorom, wybierającym się na placówkę. Pierwszy (tzw. ogólny) był jednakowy dla wszystkich ambasadorów i zawierał m.in. sposób kierowania ambasadą, obowiązki szefa placówki, zasady łączności z krajem czy kontakt z krajem, w którym został akredytowany. Drugi list (osobisty) dotyczył stosunków USA z danym krajem, cele polityczne i sposób w jaki sposób je osiągnąć.

Choć Adams był przeciwny niewolnictwu, musiał liczyć się ze zdaniem wpływowych grup korzystających z niewolników. Pomimo iż w 1808 zakazano handlu niewolnikami, nigdy tego zakazu nie przestrzegano. Anglia, która zakazała handlu rok później prowadziła kampanię na rzecz zakazania niewolnictwa, m.in. poprzez kontrolę statków podejrzanych o handel niewolnikami. Sekretarz Adams – zapytany przez ambasadora brytyjskiego w USA, czy może sobie wyobrazić coś gorszego od niewolnictwa – odparł: „Tak. Prawo do przeszukiwania przez cudzoziemców naszych statków na pełnym morzu w okresie pokoju. Oznacza to bowiem traktowanie nas jak niewolników”. Choć inne kraje zgadzały się na kontrolę, używały amerykańskiej flagi, aby jej uniknąć. W ten oto sposób flaga USA – symbol wolności – stała się narzędziem w obronie niewolnictwa.

Prezydent USA[edytuj | edytuj kod]

Wybory 1824[edytuj | edytuj kod]

Stany zaznaczone na różowo poparły J.Q. Adamsa w Izbie Reprezentantów
Jego ojciec John Adams również był prezydentem
Wiceprezydentem w jego Gabinecie był John C. Calhoun

W ówczesnych czasach na amerykańskiej scenie politycznej liczyła się praktycznie jedynie Partia Demokratyczno-Republikańska (Democratic-Republican Party). Klub parlamentarny Demokratycznych-Republikanów (frakcja) mianował swoim kandydatem Williama H. Crawforda, urzędującego sekretarza skarbu. Crawford nie uzyskał jednak poparcia „partyjnych dołów” i poszczególne stany wysuwały innych kandydatów. Ostatecznie o urząd prezydenta ubiegało się czworo kandydatów tej partii: Crawford, Adams, Henry Clay (spiker Izby Reprezentantów) oraz Andrew Jackson (senator z Tennessee). To rozdrobienie było przyczyną, że po raz ostatni frakcja partii wybierała kandydata.

John Q. Adams nie robił większego wrażenia na współczesnych: był niski, łysy i nie przywiązywał wagi do ubioru. Nie znosił amerykańskiego stylu wyborczego: bratania się z tłumem, poklepywania po ramieniu, czy całowania dzieci.

W głosowaniu powszechnym John Q. Adams otrzymał 113 122 głosów, co stanowiło 30,9%; wygrał senator Jackson uzyskując 41,3%. Głosowanie w Kolegium Elektorów nie przyniosło rozwiązania, bowiem żaden z kandydatów nie otrzymał bezwzględnej większości: wygrał Jackson z 99 głosami, a Adams zajął 2 miejsce z 84 głosami. Do zwycięstwa potrzebne były 131 głosy. Zgodnie z 12. poprawką do Konstytucji USA, gdy głosowanie w Kolegium nie jest rozstrzygające, prawo do wyboru prezydenta przechodzi na Izby Reprezentantów, tyle że głosuje się stanami. By kandydat został obrany, musiało go poprzeć 13 stanów (wówczas do Unii należały 24 stany). Izba wybierała prezydenta spośród trzech kandydatów, którzy w Kolegium otrzymali najwięcej głosów, a więc poza Jacksonem i Adamsem był również sekretarz Crawford (41 głosów elektorskich). 37 elektorów zagłosowało na spikera Claya.

Do głosowania doszło 9 lutego 1825, a decydujący głos miał zostać oddany przez delegację Nowego Jorku. Reprezentanci z tego stanu byli jednak podzieleni, a kluczową rolę odegrał w niej generał Stephen Van Rensselaer. Popierał on Crawforda, jednak kiedy stało się jasne, że popiera go zbyt mała ilość stanu zdecydował się poprzeć rywala Jacksona. Spiker Izby Henry Clay, który odpadł w głosowaniu elektorów zawarł porozumienie z Adamsem: wyraził poparcie dla niego, w zamian za przyszłą nominację na sekretarza stanu. Gen. Van Rensselaer ostatecznie zagłosował za Adamsem i głos Nowego Jorku przypadł Adamsowi. W ten właśnie sposób John Quincy Adams został obrany na 6. prezydenta Stanów Zjednoczonych. Jacksona poparło 7 stanów, a Crawforda 4.

Ówcześni oponenci Adamsa szydzili z niego, mówiąc, że fuksem został prezydentem. John Q. Adams był bowiem pierwszym prezydentem, który przegrał w głosowaniu powszechnym, a także w Kolegium Elektorów.

Na urząd wiceprezydenta został obrany John C. Calhoun, który otrzymał 182 głosy elektorskie. Był on popierany zarówno przez Adamsa, jak i Jacksona. Co ciekawe Kolegium oddało kilkanaście głosów na Jacksona i Claya w głosowaniu na wiceprezydenta.

John Q. Adams został pierwszym prezydentem, którego ojciec również sprawował ten urząd. Jego „wyczyn” powtórzył George W. Bush, który został prezydentem 176 lat później. Należy jednak zauważyć, że Bush został wybrany na drugą kadencję, co nie udało się Adamsowi. Przy tej okazji warto przypomnieć dwóch innych prezydentów: Williama (1841) oraz Benjamina (1889-1893) Harrisonów, jedynego dziadka i wnuka na stanowisku prezydenta USA.

Prezydentura[edytuj | edytuj kod]

Gabinet Johna Quincy Adamsa (1825-1829)
Urząd Nazwisko Kadencja
Prezydent John Quincy Adams 1825-1829
Wiceprezydent John C. Calhoun 1825-1829
Sekretarz stanu Henry Clay 1825-1829
Sekretarz skarbu Richard Rush 1825-1829
Sekretarz wojny James Barbour 1825-1828
Peter B. Porter 1828-1829
Prokurator generalny William Wirt 1825-1829
Poczmistrz generalny John McLean 1825-1829
Sekretarz Marynarki Wojennej Samuel L. Southard 1825-1829

John Q. Adams został zaprzysiężony na urząd w południe 4 marca 1825 w jednej z sal Izby Reprezentantów. Zaprzysiężenia dokonał prezes Sądu Najwyższego John Marshall, dla którego była to już siódma przysięga prezydencka. W chwili zaprzysiężenia żyło czworo poprzednich prezydentów (z wyjątkiem Washingtona). Po zaprzysiężeniu Adams powrócił do swojej rezydencji, gdzie odbyło się przyjęcie. Do Białego Domu przeniósł się później.

John Q. Adams był jednym z najbardziej pracowitych prezydentów: wstawał między czwartą a szóstą rano (w zależności od pory roku). Następnie czytał dwa lub trzy rozdziały Biblii (w trakcie roku czytał ją całą). W nocy lub po południu spacerował dla zdrowia. Przed śniadaniem – które zwykł jeść między 9:00 a 10:00 – czytał poranną prasę i przeglądał rządowe dokumenty, a także pisał. Następnie – do około szesnastej – przyjmował petentów. Do 19:00 był już po kolacji i zwykle aż do 23:00 grał w bilard lub podpisywał mniej ważne dokumenty.

Przez całą kadencję musiał borykać się z wrogością zwolenników Jacksona. Adams rozpoczął projekt oplatania kraju siecią dróg i kanałów. Chciał, by Stany Zjednoczone przewodziły w rozwoju sztuki i nauki. Starał się o utworzenie narodowego uniwersytetu, wysyłanie ekspedycji badawczych i ufundowanie obserwatorium astronomicznego.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Pieczęć Prezydenta

Prezydent Adams i sekretarz stanu Clay zabiegali o przejęcie od Meksyku jej prowincji Teksasu. Szef amerykańskiej dyplomacji w 1827 napisał list do ambasadora USA w Meksyku Joela R. Poinsetta, w którym upoważnił go do złożenia oferty rządowi meksykańskiemu: przesunięcia granicy na Rio Grande w zamian za milion dolarów lub na rzekę Kolorado za połowę tej kwoty. Poinsett nie miał jednak odwagi i wcześniej zaciągnął opinii u parlamentarzystów meksykańskich. Meksyk nie przyjął oferty i 12 stycznia 1828 USA i Meksyk podpisały układ potwierdzający ustalenia amerykańsko-hiszpańskie z 1819. Senat USA wyraził zgodę poprzez ratyfikację, jednak umowa weszła w życie dopiero w 1832, bowiem Meksyk ociągał się z ratyfikacją umowy.

Kiedy później Adams był członkiem Izby Reprezentantów sprzeciwił się przyjęciu Republiki Teksasu do Unii stosując tzw. filibuster, który pozwala na przemawianie członkom Izby bez limitu czasowego. Adams przemawiał codziennie, a kiedy po trzech tygodniach zamknięto sesję, uskarżał się, że nie pozwolono mu skończyć przemówienia. Ostatecznie Republika Teksasu została przyjęta do Unii za prezydentury Johna Tylera w 1845, jako 28. stan.

Wybory 1828[edytuj | edytuj kod]

John Q. Adams wystartował do wyborów jako kandydat Narodowej Partii Republikańskiej (National Republican Party) wraz z urzędującym sekretarzem skarbu Richardem Rushem jako kandydatem na wiceprezydenta. Rywalem Adamsa był ponownie Andrew Jackson z Partii Demokratyczno-Republikańskiej.

Kampania wyborcza z 1828 r. była dla Adamsa bardzo ciężka. Zwolennicy Jacksona oskarżali go o korupcję i splądrowanie kraju.

Ostatecznie w głosowaniu powszechnym Adams otrzymał 500 897 głosów, co stanowiło 43,6%. W Kolegium Elektorów otrzymał 83 głosy, ale do zwycięstwa było potrzebne poparcie 131 elektorów. Bezwzględną większość (178) otrzymał Jackson i został wybrany na 7. prezydenta. Wiceprezydentem został ponownie John C. Calhoun (171 głosy).

Ustępujący prezydent – podobnie jak jego ojciec – zbojkotował uroczystość zaprzysiężenia swojego następcy. Podczas zaprzysiężenia następcy nie był obecny również Andrew Johnson. Po ustąpieniu z urzędu przeżył jeszcze 18 lat i 356 dni aktywnego życia.

Nominacje do Sądu Najwyższego[edytuj | edytuj kod]

John Q. Adams nie pozostawił w składzie Sądu Najwyższego „swojego” sędziego. Podczas jego prezydentury zmarł sędzia Thomas Todd. Na jego miejsce Adams wyznaczył Roberta Trimble, którego Senat zatwierdził. Trimble zmarł jednak dwa lata później, jeszcze podczas prezydentury Adamsa. Adams zgłosił kandydaturę Johna J. Crittendena, byłego senatora. W obliczu zbliżania się końca kadencji Adamsa, Senat – niespełna miesiąc przed ustąpieniem Adamsa z urzędu – odroczył na później zatwierdzenie nominacji. Ostatecznie nowy prezydent wyznaczył innego kandydata, który otrzymał zgodę Senatu.

John Q. Adams nominował jednego sędziego Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych:

Emerytura[edytuj | edytuj kod]

Adams był członkiem Izby Reprezentantów aż do śmierci

Po opuszczeniu Białego Domu powrócił do rodzinnej posiadłości w Braintree, jednak nie było mu dane życie na emeryturze.

W 1830 roku został wybrany do Izby Reprezentantów. Do końca życia był jednym z najbardziej wpływowych jej członków.

Adams nie znosił swojego następcy w fotelu prezydenta i sprzeciwił się, kiedy Uniwersytet Harvarda w 1833 chciał przyznać Jacksonowi tytuł doktora honoris causa. Rektorowi Harvarda powiedział, że jako absolwent tej uczelni „nie chce być świadkiem hańby, jaką jest fakt nadania najwyższego tytułu naukowego barbarzyńcy, który nie jest w stanie poprawnie napisać jednego zdania, ani nawet napisać poprawnie swojego nazwiska”. Choć rektor Quincy był takiego samego zdania, nie chciał przerwać tradycji nadawania tego tytułu wszystkim amerykańskim prezydentom.

W 1834 bez powodzenia ubiegał się o urząd gubernatora Massachusetts, jako kandydat Partii Anty-Masońskiej (Anti-Masonic Party), ale przegrał z Johnym Davisem.

Kiedy 8 czerwca 1845 zmarł Andrew Jackson został najstarszym wiekiem żyjącym prezydentem.

Miejsce spoczynku prezydentów Adamsów z żonami w Quincy

W listopadzie 1846 John Q. Adams doznał ataku paraliżu na ulicy w Bostonie i przez wiele tygodni nie mógł wstać z łóżka. Po kilku miesiącach jego stan zdrowia poprawił się i – z pomocą – mógł wrócić na salę obrad. Kiedy – podtrzymywany przez dwóch innych członków Izby Reprezentantów – wszedł na salę obrad, wszyscy wstali okazując uznanie dla jego osoby i zasług. Od tego wydarzenia tylko raz zabrał głos.

21 lutego 1848 próbując wstać z fotela, upadł. Wpierw położono go na kanapie, potem przeniesiono do Rotundy, a następnie do gabinetu spikera Izby Reprezentantów. Zmarł tam dwa dni później, tylko raz odzyskawszy przytomność, by powiedzieć: „Podziękujcie personelowi Izby Reprezentantów. To już koniec. Jestem zadowolony”. Miał wówczas 80 lat.

Jest pochowany w kościele United First Parish Church w Quincy wraz z ojcem Johnem Adamsem, 2. prezydentem USA oraz ich żonami. Jednym z uczestników pogrzebu był Abraham Lincoln, wówczas 39-letni członek Izby Reprezentantów z Illinois.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Louisa Adams – żona i synowa prezydentów

Jeszcze jako chłopiec zakochał się w rówieśnicy, aktorce. W prywatnym dzienniku pisał, że należała ona do dziecięcego zespołu, który dawał przedstawienia w Lasku Bulońskim w pobliżu Passy, gdzie młody Adams mieszkał z ojcem. „Pozostaje ona w mojej pamięci jako najbardziej urocza aktorka, jaką kiedykolwiek widziałem” – pisał. Przyznał, że nigdy z nią nie rozmawiał, a od 14 roku życia nigdy jej nie widział. „Ogromnie tęskniłem, aby powiedzieć jej, jak bardzo ją podziwiam i cierpiałem z tego powodu, że nie mogłem jej tego powiedzieć. Dwa lata dręczyła mnie wewnętrzna rozterka, by jej to powiedzieć, ale nie mogłem się na to zdobyć”. Dorastający młodzieniec śnił o niej przez następne 7 lat.

John Q. Adams, będąc od maja 1794 (miał 27 lat) ambasadorem w Holandii dwukrotnie musiał udać się do Londynu, aby wspomóc Johna Jaya w rozmowach z Anglikami. W czasie jednej z tych wizyt poznał – o 8 lat młodszą i urodzoną w Londynie – pannę Louisę Catherine Johnson, córkę konsula amerykańskiego i Brytyjki. Panna Johnson była przez ówczesnych uważana za nie tylko ładną, ale także inteligentną i wykształconą. John i Louisa szybko się zakochali.

Młodzi pobrali się 26 lipca 1797 w londyńskim kościele Church of All-Hallows. John Quincy miał wówczas 30 lat, a jego ociec od niespełna 5 miesięcy był prezydentem Stanów Zjednoczonych. Państwo Adams mieli czworo dzieci: trzech synów i jedną córkę (która zmarła w niespełna rok po narodzinach):

  • George Washington Adams (1801-1829), członek Izby Reprezentantów stanu Massachusetts;
  • Charles Francis, Sr. (1807-1886), członek Izby Reprezentantów i ambasador;
  • córka (1811-1811);
  • John (brak danych).

Najstarszy syn, George Washington Adams, zmarł 30 kwietnia 1829 w tajemniczych, nigdy nie wyjaśnionych okolicznościach. Podczas podróży parowcem prawdopodobnie za bardzo wychylił się za burtę i wypadł. Niektórzy podejrzewali samobójstwo, a hipoteza ta znajduje potwierdzenie w odnalezionej przez Charlesa Francisa kartce, w której zmarły napisał, że jego długi „powinny zostać uregulowane, a co pozostanie, należy dać małej dziewczynce, którą uwiódł”.

Syn Adamsa, również John, przysparzał ojcu wiele problemów. John III obraził niegdyś redaktora waszyngtońskiej gazety, Russela Jarvisa. Ten, podczas balu, publicznie spoliczkował prezydenckiego syna. Prezydent Adams wystosował specjalny list do Kongresu w obronie syna, jednak dochodzenie parlamentu nie przyniosło żadnych rezultatów. John III kiepsko się uczył na Harvardzie i jego ojciec zabronił mu przyjazdu na ferie, pisząc: „Nie będę miał przyjemności widzenia się z tobą. Ogarniać mnie będzie smutek i wstyd w twojej obecności, póki nie zrobisz postępu i nie wydobędziesz się z tej kompromitującej sytuacji”. Wkrótce prezydencki syn awansował na 24. miejsce najlepszych studentów, ale usunięto go z uczelni za udział w zajściach studenckich.

Louisa Adams zmarła 14 maja 1852 4 lata po śmierci męża, mając 77 lat.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adams A. Q., Listy o Śląsku, Wrocław-Warszawa 1992.
  • Pastusiak L., Fuksem został prezydentem [w:] Anegdoty prezydenckie, Warszawa 1991, s. 83-97.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
William Carmichael
Flag of the Kingdom of Prussia (1750-1801).svg Minister pełnomocny USA w Królestwie Prus
1797-1801
Flag of the Kingdom of Prussia (1750-1801).svg Następca
Henry Wheaton
Poprzednik
Jonathan Russel
Królestwo Wielkiej Brytanii Minister pełnomocny USA w Wielkiej Brytanii
1815-1817
Królestwo Wielkiej Brytanii Następca
Richard Rush