John Adams

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 2. prezydenta Stanów Zjednoczonych. Zobacz też: jego syna J.Q. Adamsa, 6. prezydenta USA oraz inne osoby o tym nazwisku.
John Adams
Johnadamsvp.flipped.jpg
John Adams signature.png
Data i miejsce urodzenia 30 października 1735
Braintree, Massachusetts
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1826
Quincy, Massachusetts
2. prezydent Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Federalistyczna
Okres urzędowania od 4 marca 1797
do 4 marca 1801
Wiceprezydent Thomas Jefferson
Poprzednik George Washington
Następca Thomas Jefferson
1. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych
Okres urzędowania od 21 kwietnia 1789
do 4 marca 1797
Następca Thomas Jefferson
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Rodzinny dom Adamsa

John Adams, Jr. (ur. 30 października 1735 w Braintree, Massachusetts, zm. 4 lipca 1826 w Quincy, Massachusetts) – amerykański politolog, dyplomata i polityk. 1. wiceprezydent USA (1789-1797), a następnie 2. prezydent USA (1797-1801). Ojciec Johna Quincy’ego Adamsa, 6. prezydenta USA (1825-1829).

Lata młodości i edukacja[edytuj | edytuj kod]

John Adams, Jr. urodził się 30 października 1735 w Braintree (obecnie Quincy w stanie Massachusetts) w średnio zamożnej rodzinie farmera. Był najstarszym dzieckiem Johna, Sr. (1690-1761) i Susanny Boylston Adams. Do Stanów Zjednoczonych przybył jego pradziadek Henry Adams (1583-1646) wraz z żoną Edith i dziewięciorgiem dzieci; emigrowali z Barton St David w angielskim hrabstwie Somerset.

Rodzice Adamsa chcieli dać mu wykształcenie, aby John Jr. został pastorem. Chłopiec jednak – w wieku 14 lat – oświadczył ojcu, że chce zostać farmerem; zmienił jednak zdanie po kilku dniach spędzonych na polu. Nauka sprawiała mu jednak problemy. Podczas przygotowań do college’u miał trudności z opanowaniem materiału z gramatyki łacińskiej. Poprosił ojca, by ten zwolnił go z obowiązków przygotowywania się do studiów: (...) możesz zacząć kopać rowy na łące, które są pilnie potrzebne. John Adams tylko przez dwa dni pracował na farmie ojca; jak sam wspominał później: Kopanie rowów jest trudniejsze niż łacina i pierwsze przedpołudnie, które spędziłem na polu było najdłuższe w moim życiu. Tego dnia poznałem smak pracy fizycznej i cieszyłem się, gdy nadszedł wieczór. Po dwóch dniach pracy poprosił ojca o powrót do książek. Kiedy Adams był już prezydentem powiedział: Jeżeli kiedykolwiek czymś się wyróżniłem, zawdzięczam to owym dwóm dniom nad tym wstrętnym rowem.

W 1755 ukończył Harvard College i rozpoczął pracę jako nauczyciel w Worcester. Nie lubił tego zajęcia; jednocześnie studiował prawo. Po trzech latach zrezygnował z pracy nauczyciela i rozpoczął praktykę adwokacką.

Choć John Adams jest uważany za jednego z największych patriotów i założyciela Stanów Zjednoczonych, podczas pracy adwokackiej był obrońcą żołnierzy brytyjskich, którzy 5 marca 1770 strzelali do demonstrujących mieszkańców Bostonu. W wyniku tzw. masakry bostońskiej zginęło pięcioro ludzi. Choć Amerykanie oskarżali Adamsa i Josiah Quincy, którzy bronili oskarżonych Brytyjczyków, Adams doprowadził do uniewinnienia oficera (kapitana) i czterech jego żołnierzy, dwóm innym żołnierzom wymierzono niewysokie kary.

Działalność polityczna w Ameryce[edytuj | edytuj kod]

W 1768 został wybrany do stanowej legislatury Massachusetts. W 1774 został delegatem swojej kolonii do 1. Kongresu Kontynentalnego, a w 1775 do 2. Kongresu. W obu kadencjach brał aktywny udział w pracach parlamentu: był członkiem 90 komisji, a 26 przewodniczył.

Deklaracja niepodległości[edytuj | edytuj kod]

John Adams jest jednym z sygnatariuszy deklaracji niepodległości

Podczas trwania 2. Kongresu Kontynentalnego agitował na rzecz oderwania się kolonii od Wielkiej Brytanii. W 1776 został jednym z pięciu członków Komisji, która opracowała projekt deklaracji niepodległości.

Jako deputowany do Kongresu przebywał w Filadelfii. Utrzymywał korespondencję z żoną. W jednym z listów Abigail Adams pisała, że ma nadzieję, że w tekście deklaracji Niepodległości zapewni się prawa kobietom. Zapewniała, że kobiety nie uznają prawa i będą zdecydowane buntować się przeciw systemowi prawnemu. Jej mąż – dość dowcipnie – odpisał jej, że w praktyce mężczyźni są poddanymi kobiet: Panami jesteśmy tylko z nazwy i (...) mam nadzieję, że generał Washington i inni nasi dzielni bohaterowie będą walczyć o swoje prawa. Uznanie praw politycznych kobiet zapewniło dopiero wejście w życie 19. poprawki do Konstytucji (1920), w 144 lata po uchwaleniu deklaracji.

Kiedy spotkał się z Thomasem Jeffersonem w celu omówienia sposobu napisania projektu deklaracji, obydwaj proponowali sobie nawzajem przyjęcie wiodącej roli w pisaniu deklaracji. Adams wreszcie przekonał Jeffersona słowami: Ja nie napiszę tego tekstu. Pan musi to zrobić. Istnieją trzy ważne powody, dla których pan powinien to uczynić. Po pierwsze, pan jest z Wirginii, a Wirginia powinna objąć główną rolę w tej kwestii. Po drugie, ja jestem osobą nieprzyjemną, podejrzaną i niepopularną, a pan na odwrót. Po trzecie, pan 10-krotnie lepiej pisze aniżeli ja. Oczywiście tak jak wybór Washingtona na naczelnego wodza Armii Kontynentalnej, tak wybór Jeffersona był sprawą polityczną. Obydwaj pochodzili z Wirginii, stanu południowego.

2 lipca 1776 Kongres przyjął deklarację niepodległości. W liście do żony, Adams napisał: Drugi dzień lipca 1776 r. będzie najbardziej pamiętną epoką w historii Ameryki. Jestem przekonany, że będzie obchodzony przez następne pokolenia jako wielka rocznica. Powinien być czczony z pompą, paradą, przedstawieniami, zabawami, grami sportowymi, dzwonami, ogniskami, pokazami ogni sztucznych od jednego końca kontynentu po drugi koniec, od dziś na zawsze w przyszłości. I tak też się stało, choć Adams pomylił się co do daty, gdyż Dzień Niepodległości obchodzony jest w Stanach Zjednoczonych 4 lipca, kiedy oficjalnie proklamowano deklarację.

Adams a Washington[edytuj | edytuj kod]

John Adams bardzo zazdrościł George’owi Washingtonowi jego przeszłości w armii i sławy. W liście do żony pisał: Pułkownik Washington pojawia się w Kongresie w mundurze. Gdybym to ja był żołnierzem! Będę. Czytam książki wojskowe. Każdy musi, chce i będzie żołnierzem. Było to z pewnością zgodne z rozpowszechnioną przez Adamsa relacją z pewnego zajścia podczas podróży do Europy w 1778. Kiedy statek amerykański został zaatakowany przez Brytyjczyków, Adams miał z muszkietu, pomimo zakazu kapitana Samuela Tuckera, strzelać do wroga. Kapitan Tucker po wielu latach spytany o prawdziwość tej historii powiedział, że w jej opisie jest sporo przesady.

Poseł USA w Europie[edytuj | edytuj kod]

W czasie wojny o niepodległość był dyplomatą w Europie. W 1778 został przedstawicielem Stanów Zjednoczonych we Francji. W 1780 został mianowany ministrem pełnomocnym w Holandii (do 1784), a w latach 1785-1788 był pierwszym posłem w Anglii.

1778-1779 Paryż[edytuj | edytuj kod]

Podczas pobytu w Paryżu uczestniczył w licznych przyjęciach. Na jednym z nich, jedna z dam zapytała go: Sądząc po pana nazwisku pochodzi pan od pierwszego mężczyzny (...). Nigdy nie mogłam zrozumieć, jak Adam i Ewa mogli poznać sztukę kochania. John Adams – przy pomocy tłumacza – odpowiedział: W ludziach jest pewne zjawisko fizyczne, które jest podobne do siły elektrycznej i magnetycznej, za pomocą której pary przyciągają się jak igła w polu magnetycznym lub inne przedmioty w polu elektrycznym. Dama ta odpowiedziała: Nie wiedziałam dotąd, jak to się dzieje. Wiedziałam jednak, że jest to przyjemny szok.

1780-1784 Haga[edytuj | edytuj kod]

W 1777 roku, Sir Joseph Yorke, ambasador brytyjski w Holandii zażądał, by gubernator Johan de Graaff został zwolniony za to, że pozdrowił (uznając ją tym samym) flagę USA. John Adams pamiętał o tym wydarzeniu z opowieści i ze szczególną satysfakcją usłyszał w kwietniu 1782 roku deklarację uznania niepodległości USA przez Holandię, co uznał za największy sukces w życiu. Jak pisał: „One thing, thank God is certain; I have planted the American standard at the Hague. There let it wave and fly in triumph over Sir Joseph Yorke and British pride.” („Jedno, dzięki Bogu jest pewne; udało mi się podnieść amerykański sztandar w Hadze. Niech więc łopocze i powiewa w triumfie nad Sir Josephem Yorke i brytyjską pychą”).

1785-1788 Londyn[edytuj | edytuj kod]

Kiedy w 1785 otrzymał nominację na pierwszego posła Stanów Zjednoczonych w Anglii, jeden z ambasadorów akredytowanych we Francji zapytał Adamsa o jego powiązania z Anglią. John Adams zapewnił, iż żaden z jego krewnych – których zna – nie mieszka w Anglii od 150 lat: Nie mam w żyłach ani jednej kropli krwi, która nie byłaby amerykańska.

Brytyjczycy odwzajemniali mu się najwyższą pogardą i drobnymi uszczypliwościami.

Wiceprezydent Stanów Zjednoczonych[edytuj | edytuj kod]

Pieczęć Wiceprezydenta
Adams był wiceprezydentem w gabinecie George’a Washingtona.

W wyborach prezydenckich w 1789 roku zdobył 34 głosy. Był to drugi wynik, a więc zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami konstytucji został wybrany wiceprezydentem.

Co ciekawe, John Adams został zaprzysiężony na swój urząd 21 kwietnia 1789, a więc dziewięć dni przed zaprzysiężeniem George’a Washingtona. Jest to jedyny taki przypadek w historii.

W wyborach prezydenckich w 1792 roku ponownie przegrał z Washingtonem i 4 marca 1793 ponownie został zaprzysiężony na wiceprezydenta.

Podczas całej wiceprezydentury pozostawał w cieniu Washingtona; urażało to jego ambicje i sprawiało, że czuł się niepewnie. Przywiązywał dużą rolę do spraw drobnych i protokolarnych. Jako przewodniczący Senatu zastanawiał się, w jakiej roli ma występować w Senacie: jako przedstawiciel prezydenta, jako polityk niezależny czy bezstronny przewodniczący. Nie wiedział, jak rozdzielić funkcję wiceprezydenta (władza wykonawcza) od przewodniczącego izby parlamentu (władza ustawodawcza). Kiedyś zapytał: Kiedy prezydent zjawia się w Senacie, w jakiej roli mam występować? Senator William Maclay z Pensylwanii – przeciwnik zbędnych ceremoniałów – powiedział głośno: A co to nas obchodzi?!

Sam John Adams lubił jednak ceremoniał, tytułowanie czy ornamentykę polityczną. Twierdził nawet, że rząd nie może utrzymać się przy władzy i pozyskać poparcia, jeżeli nie używa oficjalnych tytułów. Przez zwolenników senatora Maclaya nazywany był „Jego Gadatliwością” lub „Jego Okrągłością” (z uwagi na niski wzrost i korpulentną sylwetkę). Kiedy otrzymał list zaadresowany „Jego Ekscelencja” zapytał Senat, czy w ogóle powinien go otworzyć. Robert Morris stwierdził, iż „Jego Majestat Naród” może zwracać się do Adamsa, jak sobie tego życzy.

Styl prowadzenia obrad denerwował wielu polityków. Adams nim rozpoczął dyskusję przypominał senatorom o ich odpowiedzialności konstytucyjnej, decydował kto i jak długo będzie przemawiać. Nim zarządzał głosowanie podsumowywał debatę i dodawał swoje zdanie, a także pouczał senatorów, jak mają głosować, by głos był ważny. W liście do żony napisał: Mój kraj w swej mądrości wymyślił dla mnie najmniej ważny urząd, jaki kiedykolwiek człowiek i jego wyobraźnia potrafiła wymyślić... Dziś jestem niczym, jutro mogę być wszystkim. W istocie, po ośmiu latach urzędowania jako wiceprezydent, został wybrany prezydentem Stanów Zjednoczonych.

Prezydent Stanów Zjednoczonych[edytuj | edytuj kod]

Gabinet Johna Adamsa (1797-1801)
Urząd Nazwisko Kadencja
Prezydent John Adams 1797-1801
Wiceprezydent Thomas Jefferson 1797-1801
Sekretarz stanu Timothy Pickering 1797-1800
John Marshall 1800-1801
Sekretarz skarbu Oliver Wolcott, Jr. 1797-1801
Samuel Dexter 1801-1801
Sekretarz wojny James McHenry 1797-1800
Samuel Dexter 1800-1801
Prokurator generalny Charles Lee 1797-1801
Poczmistrz generalny Joseph Habersham 1797-1801
Sekretarz Marynarki Wojennej Benjamin Stoddert 1798-1801

Prezydentura[edytuj | edytuj kod]

Kończący w 1797 swoją drugą kadencję prezydent George Washington ogłosił, iż nie zamierza ubiegać się o trzecią kadencję. Głównym rywalem Adamsa był Thomas Jefferson, przedstawiciel Partii Demokratyczno-Republikańskiej. W trakcje ostrej kampanii w 1796 jedna z ulotek wyborczych brzmiała: Thomas Jefferson opracował pierwsze święte zdanie, że wszyscy ludzie rodzą się równi. John Adams twierdzi, że jest to farsa i nieprawda... Którego z nich wolisz mieć za prezydenta?. W ostatecznym głosowaniu w Kolegium Elektorów John Adams wygrał wybory zdobywając 71 głosów; by zostać prezydentem kandydat potrzebował 70 głosów w Kolegium. Wiceprezydentem został Thomas Jefferson z 68 głosami. Thomas Pinckney miał 59, Aaron Burr 30, a pozostałych dziewięciu kandydatów – 48 głosów (George Washington otrzymał dwa głosy).

Przeciwnicy polityczni wyrażali się o nim ironicznie Prezydent za trzy głosy. Jedna z rozpowszechnianych plotek głosiła, że John Adams zamierza koronować się na króla Stanów Zjednoczonych. Mówiono, że zmienił zdanie, gdy George Washington zagroził, że go przeszyje szpadą.

Wiceprezydentem w jego Gabinecie był Thomas Jefferson.

Już w tamtych czasach odwoływano się do skandali moralnych. Szeroko rozpowszechnioną plotką było, że Adams wysłał generała Charlesa Coteswortha Pinckneya do Anglii, aby ten sprowadził na pokładzie statku cztery piękne kobiety (po dwie dla prezydenta i generała). Adams odpierał zarzuty mówiąc: Przysięgam na swój honor, że jeśli to prawda, generał Pinckney zatrzymał wszystkie cztery kochanki dla siebie i oszukał mnie na dwie dziewczyny.

W 1800 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. 8 marca 1800 wygłosił z niewiadomych przyczyn „Są ludzie, którzy nie lubią sera. Pozostaje nam ich tolerować.” Są przypuszczenia, że ten cytat brzmiał inaczej, ale tak go po prostu przetłumaczono. Ustąpił z urzędu 4 marca 1801, kiedy zastąpił go dotychczasowy wiceprezydent Thomas Jefferson. John Adams zbojkotował uroczystość zaprzysiężenia swojego następcy; jego syn John Quincy Adams również nie był obecny podczas zaprzysiężenia następcy.

John Adams żył jeszcze 25 lat i 125 dni po opuszczeniu Białego Domu. Jest to jeden z rekordów; nigdy jednak nie odwiedził już stolicy kraju. Nie zrobił tego także podczas uroczystości zaprzysiężenia jego syna na 6. Prezydenta USA, na dwa lata przed swoją śmiercią.

Dokonania[edytuj | edytuj kod]

Prezydent Adams przywiązywał dużą rolę do rozwoju Marynarki Wojennej USA. 30 kwietnia 1798 utworzono Departament Marynarki Wojennej. Za jego prezydentury zbudowano kilka dużych jednostek marynarki wojennej m.in. USS „Constitution” (1797) oraz USS „United States” (1797), pierwszy okręt USA. 11 lipca 1798 utworzył Korpus Piechoty Morskiej (U.S. Marine Corps).

John Adams jest pierwszym amerykańskim prezydentem, który zamieszkał w Białym Domu. Choć jesienią 1800 White House nie był jeszcze wykończony, Adams uważał, że nadaje się do zamieszkania. I tak 1 listopada 1800 spędził pierwszą noc w Białym Domu. Biały Dom do dziś pozostaje oficjalną rezydencją prezydentów Stanów Zjednoczonych. W liście do żony napisał: Niechaj Niebiosa ześlą błogosławieństwa na ten dom i na tych wszystkich, którzy będą w nim zamieszkiwać. Niechaj tylko uczciwi i mądrzy ludzie zawsze zamieszkują pod tym dachem. Tekst ten spodobał się 32. Prezydentowi F. D. Rooseveltowi, który kazał wyryć ten tekst nad kominkiem w oficjalnej jadalni w Białym Domu.

21 listopada 1800 odbyło się pierwsze posiedzenie Kongresu USA w nowo wybudowanym budynku Kapitolu, a następnego dnia prezydent Adams wygłosił pierwsze przemówienie w tym budynku.

13 lutego 1801 Kongres przyjął ustawę rozbudowującą system sądowniczy Stanów Zjednoczonych, który przewidywał powołanie 18 nowych sędziów federalnych. John Adams podpisał nominacje w ostatnim dniu urzędowania, lecz Jefferson unieważnił je 22 kwietnia 1802.

Gdy Adams objął prezydenturę w 1797 r., trwała wojna brytyjsko-francuska. Adams próbował poprawić stosunki dyplomatyczne z Paryżem, lecz efektem działań amerykańskiego prezydenta było ich pogorszenie. Swoją twardą postawą wobec Francji Adams zyskał popularność. Sytuacja międzynarodowa pogorszyła się do tego stopnia, że na morzu trwała quasi-wojna pomiędzy Francją a Stanami Zjednoczonymi. Do otwartego konfliktu jednak nie doszło, gdyż żadnej ze stron na nim nie zależało.

Pod koniec prezydentury chciał odwołać swojego syna John Quincy Adams z funkcji posła w Prusach, gdyż obawiał się, że zrobi to zaraz po objęciu urzędu – skłócony z Adamsem – Jefferson. List odwołujący syna polecił wysłać pięcioma różnymi drogami tak, by dotarł do adresata jak najszybciej. John Quincy otrzymał list 26 kwietnia 1801, kiedy jego ojciec nie był już prezydentem. Do Filadelfii przybył dopiero 4 września.

Nominacje do Sądu Najwyższego[edytuj | edytuj kod]

John Adams nominował trzech sędziów Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych (w tym jednego prezesa Sądu):

Emerytura[edytuj | edytuj kod]

Miejsce spoczynku prezydentów Adamsów z żonami w Quincy

Po opuszczeniu Białego Domu powrócił do rodzinnego Braintree w Massachusetts. Czytał książki zgromadzone w prywatnej bibliotece, niezwykle bogatej jak na ówczesne czasy. Rozpoczął pisanie swojej biografii i choć zabierał się do jej napisania cztery razy – nigdy jej nie ukończył. Uznał to za tak nudne zajęcie, że nie mógł przy nim wytrwać.

Po wielu latach nawiązał korespondencję ze swoim rywalem Thomasem Jeffersonem, którą zapoczątkował w liście z noworocznymi życzeniami, zwracając się do Jeffersona „Przyjacielu”. Jefferson – również będący już na emeryturze – odpisał, iż list Adamsa przypomniał mu najdroższy okres w jego życiu. Ich listy stanowią doskonałe źródło do badań ówczesnej historii kraju, rozważań politycznych i filozoficznych dwóch prezydentów. Niegdyś rywale w listach dzielili się smutkami (śmierć żony Adamsa) jak i radościami (wybór syna Adamsa na prezydenta).

Syn Adamsa John Quincy również został prezydentem.

Kiedy zbliżała się pięćdziesiąta rocznica podpisania Deklaracji Niepodległości – pojawiły się pomysły, by doprowadzić do spotkania dwóch prezydentów: Adamsa i Jeffersona, którzy byli jedynymi prezydentami-sygnatariuszami Deklaracji. Niestety, ich stan zdrowia nie pozwolił na to spotkanie. Zrządzeniem losu, obaj zmarli tego samego dnia 4 lipca 1826 dokładnie w pięćdziesiątą rocznicę proklamacji Deklaracji Niepodległości.

Tego dnia Adams stracił przytomność. Obudziły go salwy armatnie z okazji 50. rocznicy niepodległości. Adams miał powiedzieć, że wie z jakiego powodu salwy strzelają: Dziś jest sławny czwarty lipca. Twarz mu pojaśniała i wypowiedział głośno – tak że wszyscy obecni w pokoju słyszeli – Jefferson ciągle żyje. W rzeczywistości jego dawny rywal i antagonista zmarł kilka godzin wcześniej. Adams w chwili śmierci miał 91 lat.

Pochowano go w kościele United First Parish Church w Quincy. W tym samym miejscu pochowany jest jego syn John Quincy Adams, 6. prezydent USA oraz żony obydwu.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Abigail Smith Adams, żona i matka prezydentów

W młodości John Adams często zakochiwał się i odkochiwał. Jedna z jego sympatii panna Hannah Quincy musiała ukrywać swoje uczucie do niego, by John temperował swoją miłość.

John Adams dążył do stworzenia rodziny, jednak bardzo ostrożnie wybierał kandydatkę. Oświadczył się tylko raz pannie Abigail Smith, mądrej i inteligentnej córce pastora. Do ślubu doszło 25 października 1764 w Weymouth w Massachusetts. W dniu ślubu pan młody miał 29 lat, a pani młoda 20.

Z ich związku urodziło się sześcioro dzieci:

  • Abigail, Jr. (1765-1813)
  • John Quincy (1767-1848), 6. prezydent USA
  • Susanna (1768-1770)
  • Charles (1770-1800)
  • Thomas Boylston (1772-1832)
  • Elizabeth (1775-1775)

Abigail Adams zmarła 10 listopada 1818 w wieku 74 lat na tyfus. Przeżyli razem 54 lata i 3 dni. John Adams żył jeszcze osiem lat po śmierci żony.

John Adams zapoczątkował polityczną tradycję rodziny Adamsów. Jego potomkowie zajmowali wiele stanowisk rządowych, parlamentarnych i dyplomatycznych. Był pierwszym prezydentem USA, który zamieszkał w Waszyngtonie w Białym Domu, a jego syn John Quincy Adams również został wybrany prezydentem.

Światopogląd[edytuj | edytuj kod]

Adams był prawdopodobnie deistą i z pewnością antyklerykałem (potrzebne źródło).

Ocena[edytuj | edytuj kod]

Pieczęć Prezydenta

Choć John Adams był człowiekiem wykształconym (w przeciwieństwie do swojego poprzednika) i zasłużonym, był mało lubiany przez współczesnych mu polityków. Trzymał ludzi na dystans i nieufnie wypowiadał się o społeczeństwie. Jego intencje były źle rozumiane. Był skłócony nie tylko z Partią Demokratyczno-Republikańską, ale i ze swoją Partią Federalistyczną.

Historycy są zgodni, że duży wpływ na jego polityczne decyzje miała żona Abigail Adams, jednak decyzje podjęte za namową żony nie wychodziły na dobre prezydentowi Adamsowi. Na przykład w 1798 pani Adams lobbowała na rzecz podpisania przez swojego męża czterech ustaw (potocznie nazwanych Alien and Sedition Acts). Trzy z nich były skierowane przeciwko cudzoziemcom (Naturalization Act, Alien Friends Act i Alien Enemies Act), czwarta przeciw opozycji wobec partii rządzącej (Sedition Act). Sprzeciw wobec tych ustaw był zapewne przyczyną jego porażki w reelekcji, a także zniknięcia jego partii z życia politycznego USA. Choć Adams odniósł kilka sukcesów w swojej politycznej karierze, nie był z nich zadowolony. W liście do przyjaciół pisał, iż cieszy się z przegranej w wyborach z 1800, ponieważ spodziewa się rychłej śmierci.

Adams był także badaczem polityki. Choć nie ulega wątpliwości, że uchodził za mało elastycznego polityka, był jednym z największych amerykańskich myślicieli politycznych ówczesnych czasów. Mimo to ocena jego prezydentury jest na ogół krytyczna. Historycy amerykańscy podkreślają, że był próżny i pełen zawiści.

Benjamin Franklin w liście do Roberta Livingstona (22 lipca 1783) napisał o Adamsie „is always an honest Man, often a wise one, but sometimes and in some things, absolutely out of his senses.” - „jest zawsze człowiekiem uczciwym, często mądrym lecz czasami i w niektórych sprawach zupełnie bezsensownym (zwariowanym, nieracjonalnym)”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Everard Fawkener
Królestwo Wielkiej Brytanii Poseł USA w Wielkiej Brytanii
1785-1788
Królestwo Wielkiej Brytanii Następca
Henry Grenville