Grover Cleveland
| Grover Cleveland | |
  |
|
| Data i miejsce urodzenia | 18 marca 1837 Caldwell, New Jersey |
| Data i miejsce śmierci | 24 czerwca 1908 Princeton, New Jersey |
| 22. prezydent Stanów Zjednoczonych | |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 4 marca 1885 do 4 marca 1889 |
| Pierwsza dama | Rose Cleveland, Frances Cleveland |
| Poprzednik | Chester Arthur |
| Następca | Benjamin Harrison |
| 24. prezydent Stanów Zjednoczonych | |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 1893 do 1897 |
| Poprzednik | Benjamin Harrison |
| Następca | William McKinley |
| 31. gubernator stanu Nowy Jork | |
| Okres urzędowania | od 1 stycznia 1883 do 1 stycznia 1885 |
| Poprzednik | Alonzo B. Cornell |
| Następca | David B. Hill |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Stephen Grover Cleveland (ur. 18 marca 1837 roku w Caldwell, zm. 24 czerwca 1908 roku w Princeton) – dwudziesty drugi (1885-1889) i dwudziesty czwarty (1893-1897) prezydent USA, przedstawiciel konserwatywnego skrzydła Partii Demokratycznej, lider burbonowych demokratów, którzy byli przeciwni wysokim taryfom, wolnemu srebru, inflacji, imperializmowi oraz dotacjom dla biznesu, rolników czy weteranów wojny secesyjnej.
Jego walka o polityczne reformy i konserwatyzm w kwestii finansów uczyniły go ikoną dla amerykańskich konserwatystów tamtej epoki.[1] Cleveland zdobył pochwałę za uczciwość, niezależność, spójność i zaangażowanie w zasady klasycznego liberalizmu.[2] Jedyny kandydat demokratów wybrany prezydentem w okresie dominacji republikanów (od 1861 r. aż do 1913 r.), 52 lata, wyłączając okres prezydentury Cleveland'a, oraz jedyna dotychczas osoba liczona dwukrotnie w numeracji prezydentów.
Jedyny zwierzchnik sił zbrojnych USA, któremu udało się, po czteroletniej przerwie, wrócić do Białego Domu i służyć 2 niepołączone ze sobą (nie pod rząd) kadencje, oraz jeden z dwóch tylko prezydentów (obok Franklina D. Roosevelta), który wygrał trzykrotnie pod rząd wybory prezydenckie w głosowaniu powszechnym (1884), (1888), (1892).
Rodzina i wczesne lata [edytuj]
Dzieciństwo i historia rodziny [edytuj]
Stephen Grover Cleveland urodził się 18 marca, 1837 r., w Caldwell, New Jersey w małżeństwie Richarda Falleya i Ann Neal Clevelandów.[3] Ze strony ojca - prezbiteriańskiego pastora pochodzącego z Connecticut[4] - był potomkiem emigrantów z północno-wschodniej Anglii do Massachusetts z 1635[5], a ze strony matki - córki księgarza z Baltimore[6] - potomkiem Angielsko-Irlandzkich protestantów i niemieckich kwakrów z Filadelfii.[7] Był dalekim krewnym Generała Mosesa Cleaveland'a, którego nazwiskiem nazwano miasto Cleveland, w stanie Ohio.[8] Cleveland, piąty z dziewiątki dzieci, został nazwany Stephen Grover ku czci pierwszego pastora pierwszego prezbiteriańskiego kościoła w Caldwell, w którym jego ojciec był pastorem w tamtym czasie, lecz nie używał on imienia Stephen w dorosłym życiu.[9] W 1841 r., rodzina Clevelandów przeniosła się do Fayetteville w stanie Nowy Jork, tam Grover spędził większość dzieciństwa.[10] Sąsiedzi opisali go później jako "pełnego uciech i żartownisia",[11] i lubiącego sporty poza domem.[12] W 1850 r., ojciec Cleveland'a znalazł pracę jako pastor w Clinton, w hrabstwie Oneida, w stanie Nowy Jork, i rodzina się tam przeprowadziła.[13] Przeprowadzili się ponownie w 1853 r. do Holland Patent w stanie Nowy Jork, blisko Utica.[14] Niedługo potem, gdy Clevelandowie przybyli do Holland Patent, ojciec Grovera zmarł.[14]
Edukacja i wyjazd na zachód [edytuj]
Podstawowe wykształcenie Cleveland zdobywał w "Fayetteville Academy and the Clinton Liberal Academy".[15] Po śmierci ojca w 1853 r., Cleveland porzucił szkołę i pomagał w utrzymaniu rodziny. Później tamtego roku, brat Cleveland'a William znalazł pracę nauczyciela w "New York Institute for the Blind"" w Nowym Jorku, a później też etat dla Cleveland'a jako asystenta. Grover wrócił do domu w Holland Patent pod koniec 1854 r.[16] Proboszcz w jego parafii zaoferował mu zapłatę za jego naukę w collegu, jeśli obieca zostać księdzem, lecz Cleveland odmówił. Zamiast tego, w roku 1855 Cleveland pojechał na zachód. Najpierw zatrzymał się w Buffalo w stanie Nowy Jork, gdzie jego wujek, Lewis W. Allen dał mu posadę adwokata.[17] Allen był ważną postacią w Buffalo, i przedstawił bratanka wpływowym ludziom, partnerom z firmy prawniczej "Rogers, Bowen, and Rogers".[18] Cleveland odbył potem staż praktyki adwokackiej w firmie, i został przydzielony do "Bar association" w 1859 roku.[19]
Wykształcenie i kariera [edytuj]
Uzyskał wykształcenie prawnicze (po jego uzyskaniu Cleveland pracował dla the Rogers firm przez 3 lata, którą porzucił w 1862 r, aby zacząć własną działalność[20]) i zrobił błyskotliwą karierę w Buffalo, gdzie od 1 stycznia 1871 roku pełnił urząd szeryfa[21] i nawet osobiście wykonywał wyroki śmierci. W wieku 44 lat zainteresował się polityką i w ciągu trzech lat został prezydentem kraju. W 1881 wybrano go burmistrzem Buffalo, a następnie gubernatorem stanu Nowy Jork.
Wybory w 1884 roku [edytuj]
Nominacja na prezydenta [edytuj]
Republiklanie odbyli konwencję w Chicago, nominowali byłego spikera izby reprezentantów James G. Blaine'a z Maine na prezydenta w czwartym głosowaniu.
Nominacja Blaine'a nie spodobała się wielu republikanom, którzy widzieli go jako ambitnego i nieobyczajnego.[22]
Liderzy partii demokratycznej uznali wybór republikanów za okazje, aby odbić Biały Dom po raz pierwszy od roku 1856, jeżeli znalazłby się odpowiedni kandydat.[22]
U demokratów, Samuel J. Tilden był głownym faworytem jako ich kandydat w kwestionowanych wyborach roku 1876.[23]
Tilden, jednak był schorowany, i zrezygnował a jego poplecznicy zaczęli popierać innych kandydatów.[23]
Cleveland był wśród liderów z wczesnym poparciem, lecz Thomas F. Bayard z Delaware, Allen G. Thurman z Ohio, Samuel Freeman Miller z Iowy, oraz Benjamin Butler z Massachusetts też mieli wielu popleczników.[23]
Pierwszą z dwóch prezydenturę zdobył w wyborach w 1884 r. dzięki poparciu członków obu głównych partii politycznych.
Pierwsza kadencja prezydencka (1885-1889) [edytuj]
Przyzwyczajony do zwyczajnego życia, początkowo narzekał na luksusy w Białym Domu. 2 czerwca, 1886 roku, Cleveland poślubił Frances Folsom w niebieskim gabinecie (ang. the Blue Room) w Białym Domu.[24] Grover Cleveland był drugim prezydentem USA, który brał ślub w czasie trwania kadencji i jedynym dotychczas, którego ślub odbył się w Białym Domu.[25] Wcześniej pierwszą damą była Rose Cleveland, siostra Grovera, gdyż obejmował urząd jako kawaler.[26]
Cleveland był zdecydowanym przeciwnikiem ekonomicznego faworyzowania jakiejkolwiek grupy społecznej. Zgłaszając weto wobec ustawy przewidującej rozdawnictwo zboża farmerom z Teksasu, których dotknęła susza, pisał: pomoc federalna w takim przypadku zachęci do oczekiwania na ojcowską opiekę ze strony rządu i osłabi nasz narodowy charakter.... Prezydent zawetował również wiele ustaw, przewidujących przyznawanie w wątpliwych przypadkach rent weteranom wojny domowej. Nie zgodził się też na wypłacenie rent osobom, których kalectwo nie było spowodowane służbą w wojsku.
Nakazując rozpoczęcie śledztwa, które miało zbadać niejasne okoliczności przekazania przez państwo ziemi pod budowę linii kolejowych, wywołał wściekłość przedsiębiorców z branży kolejowej. W efekcie musieli oni zwrócić państwu 81 milionów akrów ziemi. Cleveland podpisał też Interstate Commerce Act, pierwszą ustawę regulującą działalność kolei. W 1887 roku starał się również o zniesienie ceł ochronnych.
Wybory w 1888 roku i powrót do prywatnego życia [edytuj]
Przegrana z Harrisonem [edytuj]
Debata dotycząca obniżenia taryf była poruszana w czasie kampanii prezydenckiej w wyborach w roku 1888.[27] Republikanie nominowali Benjamina Harrison'a z Indiany na prezydenta a Leviego P. Morton'a z Nowego Jorku na wiceprezydenta. Cleveland łatwo zdobył ponowną nominację na konwencji demokratów w St. Louis.[28] Wiceprezydent Hendricks zmarł w 1885 r., więc Demokraci wybrali Allena G. Thurman'a z Ohio do tandemu z Clevelandem.[28] Republikanie prowadzili twardą kampanię w kwestii taryf, zyskując głosy protekcjonistów w ważnych przemysłowych stanach północy.[27] Co więcej, demokraci w Nowym Jorku byli zajęci wspieraniem kandydatury Davida B. Hill'a na gubernatora, czym osłabili poparcie dla Clevelanda w tym stanie, typu swing state.[29]
W wyborach w 1884 r., do swing states zaliczano stany Nowy Jork, New Jersey, Connecticut, i stan Indiana. Wtedy w 1884 r. Cleveland zdobył wszystkie te cztery stany, natomiast w roku 1888 tylko dwa, przegrywając w swoim rodzinnym stanie Nowy Jork skalą 14,373 głosów, dlatego też, mimo większego poparcia społecznego niż republikanin Benjamin Harrison, przegrał z nim wybory w 1888 roku.
Zwykły obywatel przez cztery lata (1889-1893) [edytuj]
Frances Cleveland opuszczając Biały Dom, powiedziała personelowi, "Teraz, Jerry, chce abyście zaopiekowali się wszystkimi meblami w domu, bo chce zastać wszystko tak jak teraz, kiedy tu wrócimy." Na pytanie kiedy wróci, odpowiedziała, "Wracamy za cztery lata od dziś."[30] W między czasie, Clevelandowie zamieszkali w Nowym Jorku, gdzie Cleveland zajął stanowisko w firmie prawniczej.[31] Nie zarabiał wtedy wysokich dochodów, ale też nie miał dużych obowiązków.[32] Mieszkając w Nowym Jorku, Clevelandom urodziło się pierwsze dziecko, Ruth, w 1891 r.[33]
Administracja prezydenta Harrison'a pracowała z kongresem nad wprowadzeniem tzw. McKinley Tariff oraz Sherman Silver Purchase Act, dwóch ustaw, jakie Cleveland uważał za niebezpieczne dla finansów publicznych.[34] Początkowo Cleveland nie krytykował Harrison'a, ale w roku 1891 poczuł, że musi przemówić, i zrobił to w otwartym liście do reformatorów z Nowego Jorku.[35] Tzw. The "silver letter" przypomniał ponownie społeczeństwu imię Clevelanda przed nadchodzącymi wyborami w 1892 r.[36]
Wybory w 1892 roku i powrót na urząd [edytuj]
Nominacja Partii Demokratycznej [edytuj]
Wizerunek ex-prezydenta i niedawne obietnice w kwestiach finansowych dały Clevelandowi prym w walce o nominację demokratów.[37] Jego głównym opponentem był David B. Hill, senator z Nowego Jorku w tamtym czasie.[38] Hill zjednoczył wśród partii demokratycznej przeciwników polityki Cleveland'a, ale nie potrafił stworzyć większościowej koalicji, która mogłaby pozbawić Cleveland'a 3 z rzędu nominacji prezydenckiej u demokratów.[39] Mimo desperackich "manewrów" Hill'a, Cleveland uzyskał nominację na prezydenta w pierwszym głosowaniu w czasie konwencji w Chicago.[40] Na kandydata na wiceprezydenta, Demokraci wytypowali Adlaia E. Stevenson'a z Illinois, zwolennika "wolnego srebra".[41] Chociaż siły popierające Cleveland'a wolały Isaaca P. Gray'a z Indiany na wiceprezydenta, ostatecznie poparły faworyta konwencji.[42]
Kampania przeciw Harrison'owi [edytuj]
Republikanie nominowali ponownie prezydenta Harrison'a, czym powtórzono pojedynek sprzed 4 lat.
W porównaniu do kontrowersyjnych elekcji z lat 1876, 1884 i 1888, w 1892 wybory były, według biografa Clevelanda Allana Nevins'a, "najczysztszymi (moralnie), najcichszymi (najspokojniejszymi), i najbardziej wiarygodnymi w pamięci pokolenia powojennego, (zob. Wojna secesyjna)",[43] po części z powodu śmierci (na gruźlice) żony prezydenta Harrison'a, Caroline (Karoliny).[44] Harrison w ogóle osobiście nie prowadził swojej kampanii. Po śmierci Caroline Harrison w dniu 25 października, dwa tygodnie przed wyborami, Cleveland i wszyscy inni kandydaci zaprzestali kampanii, czyniąc dzień wyborów cichym wydarzeniem dla całego kraju i kandydatów. Kwestia taryf dała przewagę Republikanom w r. 1888, ale w ciągu czterech lat importowane towary tak zdrożały, że ta kwestia już nie pracowała na korzyść kandydata republikanów.[45] Na zachodzie wielu, tradycyjnie Republikańskich wyborców, zagłosowało na Jamesa Weaver'a, kandydata nowej Populistycznej Partii, gdyż złożył wiele obietnic.[46] W końcu demokraci z tzw. the Tammany Hall udzielili poparcia Clevelandowi, dzięki czemu zjednoczona partia demokratyczna zdobyła stan Nowojorski.[47] Cleveland został wybrany ponownie w tych wyborach w 1892 roku, wygrał w głosowaniach powszechnym (po raz trzeci z rzędu) i elektorskim.[48]
Druga kadencja prezydencka (1893-1897) [edytuj]
Krótko po rozpoczęciu drugiej kadencji rynki nawiedziła Panika roku 1893, Cleveland musiał zmierzyć się z ekonomiczną depresją.[49] W tym celu poprosił kongres o pomoc.[50] Gdy strajkujący w Chicago pracownicy kolei nie posłuchali wyroku sądu, nakazującego im przerwanie strajku, prezydent wysłał przeciwko nim wojsko, mówiąc jeśli dostarczenie kartki pocztowej do Chicago będzie wymagało wysłania całej armii i floty Stanów Zjednoczonych, kartka będzie dostarczona.
Zarówno łagodne obejście się Clevelanda z robotnikami kolejowymi, jak i zmuszenie Wielkiej Brytanii do zaakceptowania amerykańskich propozycji dotyczących przebiegu granicy Wenezueli, mile łechtało dumę narodową jego współobywateli. Jednak prezydenckie reformy gospodarcze były bardzo niepopularne.
Nowotwór [edytuj]
W 1893 r. Cleveland dowiedział się od swojego lekarza, doktora O'Reilly'ego, że ma guza, chociaż oficjalnie podano informacje - diagnozę o przyroście tkanki nabłonkowej u prezydenta.[51] Cleveland poddał się operacji potajemnie, aby uniknąć dalszej paniki, która mogła pogorszyć finansową depresję.[52]
Wybory w 1896 roku, emerytura i śmierć [edytuj]
W wyborach prezydenckich w 1896 r. kontrolowana przez jego politycznych oponentów partia nominowała zamiast niego Williama Jenningsa Bryan'a.[53][54] Po zakończeniu drugiej kadencji 4 marca 1897 roku Cleveland osiadł w swoim domu Westland Mansion w Princeton.[55]
Przez ostatnie lata życia jego stan zdrowia gwałtownie się pogarszał, na jesieni 1907 r. poważnie zachorował.[56] W 1908 r., doznał zawału serca i zmarł.[57] Jego ostatnimi słowami było "Starałem się tak bardzo postępować słusznie (ang.I have tried so hard to do right)."[58] Pochowany jest w Princeton Cemetery, należącym do Nassau Presbyterian Church.[59]
Ciekawostki [edytuj]
- Jego wizerunek widnieje na banknocie 1000-dolarowym. Banknot ten od lat nie jest dodrukowywany, więc w powszechnym obiegu spotykany jest niezwykle rzadko. Częściej traktowany jest jako przedmiot kolekcjonerski.
Przypisy
- ↑ Blum, 527
- ↑ Jeffers, 8–12; Nevins, 4–5; Beito and Beito
- ↑ Nevins, 8–10
- ↑ Graff, 3–4; Nevins, 8–10
- ↑ Nevins, 6
- ↑ Graff, 3–4
- ↑ Nevins, 9
- ↑ Graff, 7
- ↑ Nevins, 10; Graff, 3
- ↑ Nevins, 11; Graff, 8–9
- ↑ Nevins, 11
- ↑ Jeffers, 17
- ↑ Nevins, 17–19
- ↑ 14,0 14,1 Nevins, 21
- ↑ Nevins, 18–19; Jeffers, 19
- ↑ Nevins, 23–27
- ↑ Nevins, 27–33
- ↑ Nevins, 31–36
- ↑ Graff, 14
- ↑ Graff, 14–15
- ↑ Jeffers, 33
- ↑ 22,0 22,1 Nevins, 185–186; Jeffers, 96–97
- ↑ 23,0 23,1 23,2 Nevins, 146–147
- ↑ Graff, 79
- ↑ The previous president who married while president was John Tyler. Graff, 80
- ↑ Brodsky, 158; Jeffers, 149
- ↑ 27,0 27,1 Nevins, 418–420
- ↑ 28,0 28,1 Graff, 90–91
- ↑ Nevins, 423–427
- ↑ Nevins, 448
- ↑ Nevins, 450.
- ↑ Nevins, 450–452
- ↑ Nevins, 450; Graff, 99–100
- ↑ Graff, 102–105; Nevins, 465–467
- ↑ Graff, 104–105; Nevins, 467–468
- ↑ Nevins, 470–471
- ↑ Nevins, 468–469
- ↑ Nevins, 470–473
- ↑ Nevins, 470–473
- ↑ Nevins, 480–491
- ↑ Graff, 105; Nevins, 492–493
- ↑ William DeGregorio, The Complete Book of U.S. Presidents, Gramercy 1997
- ↑ Nevins, 498
- ↑ Calhoun, 149
- ↑ Nevins, 499
- ↑ Graff, 106–107; Nevins, 505–506
- ↑ Graff, 108
- ↑ Leip, David. 1892 Presidential Election Results. Dave Leip's Atlas of U.S. Presidential Elections (February 22, 2008)., Electoral College Box Scores 1789–1996. Official website of the National Archives. (February 22, 2008).
- ↑ Graff, 114
- ↑ Nevins, 526–528
- ↑ A Renehan and J C Lowry (July 1995). "The oral tumours of two American presidents: what if they were alive today?". J R Soc Med. 88 (7): 377–383. PMC 1295266. PMID 7562805.
- ↑ Nevins, 528–529; Graff, 115–116
- ↑ Nevins, 684–693
- ↑ R. Hal Williams, Years of Decision: American Politics in the 1890s (1993)
- ↑ Graff, 131–133; Nevins, 730–735
- ↑ Graff, 135–136; Nevins, 762–764
- ↑ Graff, 135–136; Nevins, 762–764
- ↑ Jeffers, 340; Graff, 135. Nevins makes no mention of these last words.
- ↑ Szablon:Cite book
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Biografia Biały Dom (ang.)
- Grover Cleveland: A Resource Guide from the Library of Congress
- Audio clips of Cleveland's speeches
- A picture of Cleveland's Grave Marker in Princeton Cemetery
- Pictorial Ebook at Google Books on President Cleveland's Florida visit in 1888.
- Essay on Cleveland and each member of his cabinet and First Lady from the Miller Center of Public Affairs
- Grover Cleveland at C-SPAN's American Presidents: Life Portraits
- Booknotes interview with H. Paul Jeffers on An Honest President: The Life and Presidencies of Grover Cleveland, August 6, 2000.
| Poprzednik Alexander Brush |
Burmistrz Buffalo 1882-1883 |
Następca Marcus Drake |
| Poprzednik Alonzo B. Cornell |
Gubernator stanu Nowy Jork 1883-1885 |
Następca David B. Hill |
| Poprzednik Winfield Scott Hancock |
Kandydat demokratów na urząd prezydenta USA 1884 (zwycięstwo), 1888 (porażka) i 1892 (zwycięstwo) | Następca William Jennings Bryan |
| Poprzednik Chester Arthur |
Prezydent USA 1885-1889 |
Następca Benjamin Harrison |
| Poprzednik Benjamin Harrison |
Prezydent USA 1893-1897 |
Następca William McKinley |
| Poprzednik Andrew Johnson |
Demokratyczny prezydent USA | Następca Woodrow Wilson |
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
