Joe Biden

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joseph Robinette Biden, Jr.
Official portrait of Vice President Joe Biden.jpg Joe Biden signature.svg
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1942
Stany Zjednoczone Scranton, Pensylwania
47. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 20 stycznia 2009
Druga dama Jill Biden
Poprzednik Dick Cheney
Senator Stanów Zjednoczonych z Delaware
Okres urzędowania od 3 stycznia 1973
do 15 stycznia 2009
Poprzednik J. Caleb Boggs
Następca Ted Kaufman
Przewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych Senatu Stanów Zjednoczonych
Okres urzędowania od 3 stycznia 2001 (1 okres); 6 czerwca 2001 (2); 4 stycznia 2007 (3)
do 20 stycznia 2001 (1); 3 stycznia 2003 (2); 3 stycznia 2009 (3)
Poprzednik Jesse Helms (1); Jesse Helms; Dick Lugar (3)
Następca Jesse Helms (1); Dick Lugar (2); John Kerry (3)
Przewodniczący Komisji Sprawiedliwości Senatu Stanów Zjednoczonych
Okres urzędowania od 6 stycznia 1987
do 3 stycznia 1995
Poprzednik Strom Thurmond
Następca Orrin Hatch
Odznaczenia
Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Wielki Oficer Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Order Zwycięstwa Świętego Jerzego (Gruzja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Joseph RobinetteJoeBiden, Jr. (wym. ˈʤoʊsɨf rɒbɨˈnɛt ˈbaɪdən; ur. 20 listopada 1942 w Scranton w Pensylwanii w USA) – polityk amerykański, wiceprezydent Stanów Zjednoczonych (od 20 stycznia 2009), członek Partii Demokratycznej.

Były senator ze stanu Delaware (wybierany w latach: 1972, 1978, 1984, 1990, 1996, 2002 i 2008).

Senator[edytuj | edytuj kod]

Biden wygrał wybory do Senatu na swoją pierwszą kadencję w wieku niespełna 30 lat, co czyni go piątym w kolejności spośród najmłodszych amerykańskich senatorów w historii. Był ponownie wybierany w siedmiu kolejnych wyborach. Jego jedyną funkcją publiczną przed wyborem na senatora było sprawowanie mandatu członka rady New Castle County (4 stycznia 19713 stycznia 1973). Nieznaczna wygrana (50 do 48%) stosunkowo młodego i nieznanego radnego nad urzędującym senatorem, republikaninem J. Calebem Boggsem była w 1972 wielkim zaskoczeniem.

Dwukrotnie kandydował w wyborach prezydenckich. Po raz pierwszy ubiegał się o nominację w 1988, ale odpadł ze stawki, kiedy oskarżono go o plagiat przemówienia lidera Brytyjskiej Partii Pracy Neila Kinnocka. W 2004, mimo zachęt ze strony swoich zwolenników, nie stanął do wyborów i poparł Johna Kerry’ego. Był wymieniany jako potencjalny kandydat na wiceprezydenta, ale sam namawiał Kerry’ego, aby mianował swym partnerem Johna Edwardsa.

Kampania wyborcza roku 2008[edytuj | edytuj kod]

Ponownie kandydował w wyborach prezydenckich w 2008, gdy jako pierwszy spośród kandydatów publicznie zgłosił chęć ubiegania się o prezydenturę. Z początku uważano, iż jego atutami w kampanii prezydenckiej będą bardzo duże doświadczenie, fakt bycia dobrze znanym przez opinię publiczną, a także dobra pozycja w centrum politycznym partii. Zaznaczano także jego popularność w tzw. „wahających się” lub „czerwonych stanach” (tj. raczej republikańskich), mimo stosunkowo liberalnych poglądów. Za wady uznawano możliwość powrotu do incydentu w 1988 oraz bardzo długi staż w Senacie (tylko dwa razy w historii prezydentem został urzędujący senator. Tacy kandydaci jak Bob Dole w 1996 czy Kerry w 2004 byli skutecznie przez oponentów atakowani jako uosobienie Waszyngtonu). Według wielu znawców sceny politycznej większe szanse mieli „outsiderzy”, czyli np. gubernatorzy stanów, jak Jimmy Carter, Ronald Reagan, Bill Clinton czy George W. Bush.

Joe Biden z Barackiem Obamą w czasie kampanii wyborczej, Springfield w stanie Illinois, 23 sierpnia 2008

Ostatecznie jednak Biden nigdy nie zdobył znaczącego poparcia w sondażach. Zrezygnował z udziału w wyborach po kiepskich wynikach w prawyborach w Iowie. Jednak w sierpniu 2008 ponownie powrócił do aktywnej kampanii wyborczej, gdy został wybrany przez Baracka Obamę jako kandydat na stanowisko wiceprezydenta. Obama i Biden wygrali wybory prezydenckie 4 listopada 2008.

Biden w wyborach do Kongresu uzyskał jednocześnie reelekcję na siódmą kadencję w Senacie (pokonując republikankę Christine O'Donnell). 15 stycznia 2009 ustąpił z zajmowanego stanowiska, by objąć urząd wiceprezydenta. Gubernator stanu Delaware Ruth Ann Minner wyznaczyła na jego następcę demokratę Teda Kaufmana.

Wiceprezydent[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2008 został wyznaczony przez Baracka Obamę jako kandydat na wiceprezydenta. Po zwycięstwie w głosowaniu powszechnym z 4 listopada 2008 i głosowaniu elektorskim z 15 grudnia 2008, w Waszyngtonie złożył przysięgę i objął urząd wiceprezydenta w południe 20 stycznia 2009. Po złożeniu przysięgi, przysięgę złożył Barack Obama, obejmując urząd prezydenta.

W dniach 20-21 października 2009 złożył oficjalną wizytę w Polsce. Tematem rozmów z polskimi władzami była kwestia obrony rakietowej.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze na studiach prawniczych, w 1966 roku poślubił Neilli Hunter, z którą doczekał się trójki dzieci: Josepha R. „Beau” Bidena III (ur. 3 lutego 1969), Roberta Huntera Bidena (ur. 4 lutego 1970) oraz Naomi Christinę (ur. 1971). Jego pierwsza żona zginęła jednak w wypadku samochodowym w 1972 roku. Biden poznał swoją drugą żonę Jill Tracy Jacobs w 1975 roku, dwa lata później wzięli ślub. Oprócz dzieci z pierwszego małżeństwa wychowali wspólnie córkę Ashley (ur. 1981).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)


Poprzednik
John Edwards
Kandydat demokratów na urząd wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych w 2008 (zwycięstwo) Następca
kolejne wybory w 2016
Poprzednik
pierwszy w linii
Linia sukcesji prezydenckiej
od 2009
Następca
Nancy Pelosi