Kodeks Athos Dionysius
| Athous Dionysious | |
| Oznaczenie | Ω |
| Rodzaj | Kodeks majuskułowy |
| Numer | 045 |
| Zawartość | Ewangelie |
| Data powstania | IX wiek |
| Język | grecki |
| Miejsce przechowywania | Klasztor św. Dionizego |
| Rozmiary | 22 x 16 cm |
| Typ tekstu | tekst bizantyjski |
| Kategoria | V |
 marginalia w Wikiźródłach |
|
| Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze | |
Codex Athous Dionysious (Gregory-Aland no. Ω albo 045), ε 61 (von Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na IX wiek[1]. Kodeks przechowywany jest na Górze Athos, w klasztorze św. Dionizego (10) 55[1]. Zawiera marginalia.
Spis treści |
[edytuj] Opis
Kodeks zawiera 259 pergaminowych kart (22 cm na 16 cm), z tekstem czterech Ewangelii. Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, 19-22 linijek w kolumnie, 13-15 liter w linijce. Tekst ewangelii zawiera tylko jedną lukę w Łk 1,15-28[2]. Pergamin jest gruby, a atrament brunatny. Litery są wielkie, pierwsze linijki pisane są czerwonym atramentem[3].
Przed każdą z Ewangelii zawiera listę κεφαλαια (spis treści), tekst Ewangelii dzielony jest według κεφαλαια (rozdziały) na lewym marginesie, w górnym marginesie ponad tekstem ewangelicznym znajdują się τιτλοι (tytuły) owych κεφαλαια. Tekst dzielony jest ponadto według Sekcji Ammoniusza (Marek 234), z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza. Na marginesach znajdują się także odniesienia do czytań liturgicznych, ilustracje, Synaksarion, Menologion, noty marginalne i numery στιχοι na końcu każdej Ewangelii[3]. Zawiera akcenty i przydechy[3].
Teksty Mt 10,37b; 16,2b-3 (znaki czasu); Łk 22,43-44 (krwawy pot Jezusa) i J 7,53-8,11 oznakowane zostały obeliskiem jako teksty wątpliwe. Mt 21,20 został omyłkowo pominięty przez oryginalnego skrybę, lecz dodany został przezeń później na marginesie.
[edytuj] Tekst
Grecki tekst kodeksu przekazuje Tekst bizantyjski, z pewną liczbą aleksandryjskich naleciałości. Aland zaklasyfikował go do Kategorii V[1]. Hermann von Soden zaliczył go do grupy K1, który jego zdaniem jest najwcześniejszą formą tekstu bizantyjskiego i uznał go za trzeci dobry rękopis tekstu bizantyjskiego (po S i V)[4].
W Jana 1,28 ma wariant βηθανια, tak jak aleksandryjskie rękopisy. W Jana 5,25 ma "Syn Człowieczy" zamiast "Syn Boży". Nazwa miasta Nazaret jest transkrybowana na dwa sposoby, albo jako Ναζαρεθ (jak w aleksandryjskich rękopisach) albo Ναζαρετ (jak w bizantyjskich), Mojżesz jako Μωυσης (aleksandryjska forma) albo Μωσης (bizantyjska).
[edytuj] Historia
Kodeks był badany przez Mary W. Winslow, która opisała i skolacjonowała tekst rękopisu. Artykuł został wydany przez Kirsopp Lake and Silva New.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 118. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
- ↑ Bruce M. Metzger, Bart D. Ehrman, The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption and Restoration, Oxford University Press, 2005, p. 86.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Caspar René Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. Cz. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs’sche Buchhandlung, 1900, s. 95. [dostęp 2010-03-18]. (niem.)
- ↑ Hermann von Soden, Die Schriften des Neuen Testaments, pp. 718-721, 765-774.
[edytuj] Bibliografia
- Caspar René Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. Cz. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs’sche Buchhandlung, 1900, s. 94–95. [dostęp 2010-03-18]. (niem.)
- Kirsopp Lake and Silva New, Six Collations of New Testament Manuscripts Harvard Theological Studies, XVII, Cambridge, Massachusetts, 1932, pp. 3-25.
- Russell Champlin, Family E and Its Allies in Matthew (Studies and Documents, XXIII; Salt Lake City, UT, 1967).
- J. Greelings, Family E and Its Allies in Mark (Studies and Documents, XXXI; Salt Lake City, UT, 1968).
- J. Greelings, Family E and Its Allies in Luke (Studies and Documents, XXXV; Salt Lake City, UT, 1968).
- Frederik Wisse, Family E and the Profile Method, Biblica 51, (1970), pp. 67-75.
