Krzysztof Kowalewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Krzysztof Kowalewski
Krzysztof Kowalewski w 2013 roku
Krzysztof Kowalewski w 2013 roku
Data
i miejsce urodzenia
20 marca 1937
Warszawa
Zawód aktor teatralny i filmowy
Współmałżonek Agnieszka Suchora (od 2002)
Lata aktywności od 1960
Zespół artystyczny
Teatr Współczesny w Warszawie
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Krzysztof Kowalewski w Wikicytatach
Gwiazda Krzysztofa Kowalewskiego w łódzkiej Alei Gwiazd

Krzysztof Kowalewski (ur. 20 marca 1937 w Warszawie) – polski aktor filmowy, telewizyjny, teatralny i radiowy. Znany głównie z licznych ról komediowych. Na filmowym ekranie zadebiutował w 1960 w filmie Aleksandra Forda Krzyżacy, do dziś wystąpił w około 120 filmach i serialach telewizyjnych[1]. Zagrał ponad tysiąc ról w Teatrze Polskiego Radia[2].

Wieloletni wykładowca PWST w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Krzysztof Kowalewski urodził się 20 marca 1937 w Warszawie jako syn aktorki pochodzenia żydowskiego Elżbiety Kowalewskiej[3]. Jego ojciec, Cyprian Kowalewski, oficer rezerwy Wojska Polskiego, dostał się we wrześniu 1939 do sowieckiej niewoli, został osadzony w obozie jenieckim w Starobielsku, a w 1940 zginął rozstrzelany w Charkowie. Przez całą wojnę matka ukrywała przed nim swoje żydowskie korzenie. Po upadku powstania warszawskiego przeprowadzili się ze zrujnowanej stolicy do Kielc. Wyjechali z nich w dzień po pogromie 4 lipca 1946 i wrócili do Warszawy[4]. W 1955 ukończył stołeczne XIV Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica[5], następnie dostał się do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej ukończonej w 1960[1]. Na dyplomie muzycznym wykonał utwór "Ach Ludwiko" do słów Juliana Tuwima[6].

W tym samym roku zadebiutował jako aktor epizodyczny w Krzyżakach Aleksandra Forda[1]. W marcu 1961 wystąpił po raz pierwszy na deskach Teatru Dramatycznego z którym był związany do 1962[1]. W latach 70. i 80. wystąpił m.in. w filmach wojennych Witolda Lesiewicza Kwiecień (1961) oraz Miejsce dla jednego (1965), kryminale Janusza Nasfetera Zbrodniarz i panna (1963), filmach Janusza Majewskiego Urząd (1969), Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię (1969) oraz C.K. Dezerterzy (1985), filmie wojennym Janusza Morgensterna Kolumbowie (1970) czy komedii Jerzego Stefana Stawińskiego Godzina szczytu (1973)[1].

Kowalewski często występował w filmach Stanisława Barei. W filmie Nie ma róży bez ognia (1974) zagrał milicjanta, dwa lata później w Brunecie wieczorową porą wcielił się w rolę Michała Romana. W 1977 w Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz? grał Tadeusza Krzakoskiego, dyrektor "Pol-Pimu" natomiast w Misiu (1981) – Jana Hochwandera, kierownika produkcji filmu Ostatnia paróweczka hrabiego Barry Kenta[3].

Aktor teatrów Klasycznego, Dramatycznego, Polskiego, Studenckiego Teatru Satyryków, Rozmaitości, Kwadrat oraz Teatru Współczesnego w Warszawie (od 1977).

Od lat związany z Teatrem Polskiego Radia[7]. Dyrektor tegoż, Janusz Kukuła, przyznaje, że Krzysztof Kowalewski jest jego ulubionym (radiowym) aktorem[7]. Kowalewski znany jest radiosłuchaczom przede wszystkim[7] za sprawą głównej roli w słuchowisku Kocham pana, panie Sułku emitowanym na antenie Programu Trzeciego Polskiego Radia. 29 lutego 2012, niedługo przed 75 urodzinami aktora, Program Trzeci Polskiego Radia zorganizował benefis Krzysztofa Kowalewskiego[7]. Wydarzenie było emitowane na żywo na antenie rozgłośni.

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyśpieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[8].

Nagrody (wybór) i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy ożenił się w latach 60. z kubańską tancerką o imieniu Vivian, z którą rozwiódł się po 3 latach i jej wyjeździe do Paryża. Z tego związku ma syna Wiktora, od 1981 stale przebywającego za granicą[4]. Był mężem aktorki Ewy Wiśniewskiej. Od 2002 mąż Agnieszki Suchory, również aktorki, z którą ma córkę Gabrysię.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy i seriale[edytuj | edytuj kod]

Dubbing[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Krzysztof Kowalewski – Biografia twórcy. film.wp.pl. [dostęp 2010-01-15].
  2. Trójka >Benefisy >Kowalewski - mędrzec w krótkich spodenkach. Polskie Radio, 2012-02-29. [dostęp 2012-03-01].
  3. 3,0 3,1 Dominika Kaszuba: Krzysztof Kowalewski – biografia. film.onet.pl. [dostęp 2010-01-15].
  4. 4,0 4,1 Krzysztof Kowalewski. Cicho, wiem. Rozmowę przepr. Juliusz Ćwieluch. "Polityka" 2013, nr 51/52 (2938), s. 40-43.
  5. Zdjęcie klasy – rocznik maturalny 1955. Liceum Ogólnokształcące nr XIV w Warszawie. [dostęp 2010-01-15].
  6. Jan Bończa-Szabłowski. Krzysztof Kowalewski. Pogoda w granicach rozsądku. „Rzeczpospolita”, 4 stycznia 2002. 
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Trójka >Benefisy >Trójka zaprasza na benefis Krzysztofa Kowalewskiego. Polskie Radio, 2012-02-29. [dostęp 2012-02-29].
  8. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 26 kwietnia 2014].
  9. M.P. z 2002 r. Nr 50, poz. 722 – pkt 60.
  10. Gloria Artis dla aktorów. tvp.info, 5 października 2009. [dostęp 2012-12-31].
  11. Wielki Splendor – nagrody Teatru Polskiego Radia wręczone. prsa.pl, 1 grudnia 2008. [dostęp 2012-12-31].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]