Mieczysław Wolfke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Wolfke
Mieczysław Wolfke
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1883
Łask
Data i miejsce śmierci 4 maja 1947
Zurych, Szwajcaria
Zawód fizyk
Narodowość polska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Mieczysław Wolfke (ur. 29 maja 1883 w Łasku, zm. 4 maja 1947 w Zurychu) – polski fizyk, prekursor telewizji i holografii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył 5 klas gimnazjum w Częstochowie, a następnie kontynuował naukę w Sosnowcu[1]. W latach 19021907 studiował na Uniwersytecie w Liège i w paryskiej Sorbonie[1]. W 1910 otrzymał doktorat we Wrocławiu, habilitował się u Alberta Einsteina na Uniwersytecie w Zurychu w 1913; jego praca dotyczyła teorii powstawania obrazu w mikroskopie.

W latach 19221939 profesor Politechniki Warszawskiej. Od 1923 był członkiem Akademii Nauk Technicznych, od 1927 członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, od 1932 członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności (PAU). W latach 1930–1934 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Fizycznego. W latach 1921–1928 współpracował z laboratorium niskich temperatur w Lejdzie kierowanym przez prof. Heike Kamerlingh Onnesa.

W latach 1931–1934 wielki mistrz wolnomularskiej Wielkiej Loży Narodowej Polski[2][1].

Żonaty z Agnieszką Ritzmann, miał troje dzieci – dwóch synów i córkę[1].

Zmarł w 1947 roku w Zurychu, gdzie udał się w charakterze delegata rządu polskiego w celu kupna aparatury badawczej[1].

Praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Autor prac głównie z teorii ciepła, badacz niskich temperatur. W 1927 r. odkrył, wraz z W. H. Keesomem, istnienie 2 odmian helu. Zajmował się także optyką, teorią kwantów i wyładowaniami elektrycznymi w gazach. W 1920 odkrył podstawy holografii, wyprzedzając w tym Dennisa Gabora, który w 28 lat później sformułował i rozwinął metodę holograficznego odtwarzania obrazów, otrzymując za to Nagrodę Nobla (na uroczystej gali wymienił profesora Wolfkego jako prekursora holografii).

„Dokonując tego, stałem na ramionach dwóch wielkich fizyków – Williama L. Bragga i Fritsa Zernikego. (...) Nie wiedziałem wówczas – podobnie jak Bragg, że Mieczysław Wolfke zaproponował tę metodę w 1920 r., nie podejmując jednakże próby jej doświadczalnej realizacji”. Dennis Gabor podczas wykładu przy odbieraniu Nagrody Nobla w 1971.

Imieniem Mieczysława Wolfkego nazwano ulicę na warszawskim Bemowie: 52°15′19,00″N 20°55′35,52″E/52,255278 20,926533

Na XXXV. Zjeździe Fizyków Polskich w Białymstoku prof. Andrzej Kajetan Wróblewski (Instytut Fizyki Doświadczalnej UW) przedstawił referat nt. „Fizyka w Polsce wczoraj, dziś i jutro” – krótką charakterystykę fizyki w Polsce XX w. Zaprezentował wskaźniki bibliometryczne, liczby dotyczące stopni i tytułów naukowych oraz liczby studentów fizyki. W podsumowaniu ocenił wkład Polaków do światowej fizyki XX w., wyodrębniając przede wszystkim – poza Marią Skłodowską-Curie (która w światowych zestawieniach jest wymieniana jako obywatelka francuska) – czterech fizyków, którzy dokonali odkryć na miarę Nagrody Nobla: Mariana Smoluchowskiego, Mariana Danysza, Jerzego Pniewskiego i Karola Olszewskiego. Wśród osiemnastu mniej zasłużonych, którzy jednak wnieśli bardzo poważny wkład do rozwoju fizyki i w pewnym okresie należeli do liderów światowej fizyki (których nazwiska są wymieniane w syntetycznych obcojęzycznych historycznych opracowaniach) znalazł się Mieczysław Wolfke[a][3].

10 listopada 1933 „za działalność na polu naukowem i pedagogicznem” został odznaczony przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4]

Uwagi

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Andrzej Kajetan Wróblewski. Planetostat, elektroskop i kriofizyka. „Wiedza i życie”, s. 69, 01-2013. Warszawa: Prószyński Media. ISSN 0137-8929. 
  2. Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Warszawa 1984, s. 231.
  3. Andrzej Kajetan Wróblewski (Instytut Fizyki Doświadczalnej UW): Fizyka w Polsce wczoraj, dziś i jutro (pol.). labfiz.uwb.edu.pl. [dostęp 2012-08-31].
  4. M.P. z 1933 r. Nr 259, poz. 277

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]