Port lotniczy Karaczi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
قاۂد اعظم بین الاقوامی ہوائی اڈا
Karachi International Airport
Port lotniczy Karaczi
Terminal pasażerski
Terminal pasażerski
Państwo  Pakistan
Miejscowość Karaczi
Typ cywilne
Właściciel Pakistan Civil Aviation Authority
Kod IATA KHI
Kod ICAO OPKC
Wysokość 30 m n.p.m.
Drogi startowe
Położenie na mapie Pakistanu
Mapa lokalizacyjna Pakistanu
KHI
KHI
Ziemia 24°54′23″N 67°09′38″E/24,906389 67,160556Na mapach: 24°54′23″N 67°09′38″E/24,906389 67,160556
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Port lotniczy Karaczi (IATA: KHI, ICAO; OPKC) – największy międzynarodowy i krajowy port lotniczy Pakistanu. Położony jest 30 m nad poziomem morza, w Karaczi. W 2005 obsłużył około 10 mln pasażerów. Lotnisko nosi nazwę Korony adwokata/męża stanu Muhammad Ali Jinnah, założyciela Pakistanu i jego pierwszego gubernatora generalnego, który był znany jako Quaid-e-Azam ("Wielki Przywódca").

Lotnisko jest podstawowym węzłem dla narodowego przewoźnika, Pakistan International Airlines (PIA), Shaheen Air International i Airblue, jak również dla wielu innych prywatnych linii lotniczych. Lotnisko jest wyposażone w warsztaty samolotów i obiekty remontowe w tym Hangar Ispahani dla samolotów szerokokadłubowych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

J. R. D. Tata, ojciec lotnictwa cywilnego w przedrozbiorowych Indiach przekazał dziewiczy rejs w Indiach od lotniska Juhu w Bombaju na lotnisko Drigh Road (teraz Port lotniczy Karaczi) w Karaczi, przez Ahmadabad, 15 października 1932 przeworząc pocztę samolotę Puss Moth.[1]

W latach 40 był duży czarny hangar (lokalnie znany jako Kala Chapra) w miejscu portu lotniczego, zbudowany dla brytyjskiego sterowca R101. Tylko trzy hangary, jakie kiedykolwiek zbudowano na świecie przeznaczone były dla sterowców R101. Jednak sterowiec R101 nigdy nie przybył do Karaczi (wówczas część Indii Brytyjskich), ponieważ rozbił się na początku swojej podróży we Francji. Ten hangar był tak ogromny, że samoloty często używany go jako marker VFR podczas lądowania. Z biegiem lat, hangar stała się znany jako symbol Karaczi, dopóki nie został zburzony na rozkaz ówczesnego prezydenta Muhammad Ayub Khan w 1960 roku.

Podczas II wojny światowej, Port lotniczy Karaczi był główną baza przeładunku dla United States Army Air Forces jednostek i urządzeń dla Tenth Air Force we wschodnich Indiach i Birmie, a także Fourteenth Air Force w Chinach. Kilka operacyjnych bombowców i jednostek myśliwskich poleciało do Karaczi na krótkie okresy organizacyjne przed ich wdrożeniem. Air Technical Service Command miał bogate zaplecze techniczne, gdzie samoloty były odbierane, montowane i testowane przed lotem do jednostek bojowych w przód lotnisk. Również funkcjonował jako główny warsztat konserwacji i skład materiałów budowlanych, zarówno dla sił powietrznych. Ponadto Air Transport Command poleciał na wiele ładunków i lotów pasażerskich na Bliski Wschód i do punktów w Indiach i Chinach.

Infrastruktura portu lotniczego została szerzej rozbudowana w latach 80 w Terminalu 2 oraz Terminalu 3. Obecna infrastruktura Karaczi Complex jest wynikiem programu rozbudowy przeprowadzonej w 1994 roku. Dzisiaj, nowy Jinnah Terminal obsługuje zarówno loty krajowe i międzynarodowe, podczas gdy Terminal 2 jest teraz poświęcona działalności Hadżdż.[2]

Karaczi był kiedyś znacznie bardziej zatłoczonym lotniskiem. Pomiędzy 1960 i 1980 był punktem docelowym dla wielu linii lotniczych świata, w tym British Airways, Interflug, TAROM, Alitalia, Jat Airways, Aerofłot, Philippine Airlines, Nigeria Airways, Ethiopian Airlines, EgyptAir, East African Airways, Kenya Airways, Air France, Qantas, Pan Am, Royal Jordanian, Libyan Arab Airlines, Japan Airlines, Syrian Airlines, Middle East Airlines, Lufthansa, Swissair, SAS. Innymi byłymi liniami lotniczymi były: Azerbaijan Airlines, Garuda Indonesia, Kazkhstan Airlines, KLM, Kuwait Airways, Kirgistan Airlines, Libyan Arab Airlines, Singapore Airlines, Transportes Aéreos da India Portuguesa, i Uzbekistan Airways. Jednak ze względu na pojawienie się lotniska w Dubaju na mapie świata, spowaodował spadek znaczenia lotniska w Karaczi w latach 90, kilka linii lotniczych przerwało swoją działolność na lotnisku.

W ciągu ostatnich kilku lat Karaczi odnotowało odwrócenie trendu. Malejąca liczba międzynarodowych linii lotniczych ustabilizowała się, a jednocześnie nie było wyraźnego wzrostu liczby linii lotniczych latających z Karaczi, niektóre z nich albo zwiększyły liczbę lotów lub wznowiło stare operacji lub za pośrednictwem Codeshare.

Czynniki ekonomiczne mogą być częściowo odpowiedzialne za wzrost aktywności na lotnisku. W rozwoju przemysłu w Karaczi i reszty Pakistanu, niektóre europejskie i azjatyckie linie lotnicze planują wznowienie usług z Karaczi.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Port lotniczy Karaczi ma zdolność obsługi 12 milionów pasażerów rocznie. W roku finansowym 2007-2008, ponad 6,6 mln pasażerów obsłużył Port lotniczy Karaczi. 249 283 operacji lotniczych było zarejestrowane.[3]

Port lotniczy Karaczi zawsze był największym portem lotniczym w Pakistanie. To jest główny węzeł Pakistan International Airlines (PIA). Wszystkie inne pakistańskie linie lotnicze również używają lotniska jako główny węzeł. Należą do nich Airblue i Shaheen Air International, a także kilku przewoźników czarterowych.

Budynek jest połączony poprzez połączenie korytarzy dwóch satelitów, z których każdy posiada osiem rękawów. Satelita wschodni jest przeznaczone wyłącznie do obsługi operacji międzynarodowych. Satelita zachodni jest używana do operacji krajowych, a także niektórych operacji międzynarodowych. Osiąga się to poprzez swobodne ustawienie bram. Dwa satelity zapewniają salony wylotów do budynku terminalu, a także sklepy, mobilne punkty ładowania i punkty przekąskowe.

Jinnah Terminal został ukończony w 1992 roku kosztem 100 mln USD - w tym czasie najdroższy projekt budowlany w Pakistanie. NESPAK (National Engineering Services Pakistan) i Airconsult (Frankfurt, Niemcy) był odpowiedzialny za architekturę i planowanie terminalu. Sogea Construction, francuska firma była wykonawcą. Mukhtar Husain (NESPAK) był główny architektem nowego terminalu.

W Karaczi, Lounge CIP mogą być wykorzystywane przez wszystkich pasażerów klasy pierwszej i biznes na wszystkie loty. Klienci bankowości prywatnej z MCB Bank Ltd i United Bank Ltd mogą również korzystać z salonu bezpłatnie na podstawie umowy z CAA jako część pakietu korzyści. Tylko pasażerowie, którym wcześniej wydano karty lotnicze z odprawy może wejść do salonu. Inni pasażerowie, którzy chcą skorzystać z salonu mogą to zrobić po uiszczeniu opłaty w wysokości 6,00 USD (międzynarodowi) lub 100 PKR - (krajowi). W salonie znajdują się przekąski i napoje bezalkoholowe, telewizja satelitarna, audio rozrywki, gazety, magazyny, telefony, fax, bezprzewodowy Internet, ładowarka do telefonów. Istnieją również dwa kioski McDonald's znajdujące się na lotnisku. Airblue wprowadziło również własny salon w międzynarodowym terminalu lotniska.[4]

Istnieje wiele banków, z których pasażerowie mogą korzystać w tym Askari Bank, Barclays, Citibank, Habib Bank, Bank Narodowy Pakistanu, MCB Bank, Standard Chartered Bank oraz United Bank, które oferują bankomaty, wymianę walut, czek podróżny inkasa i bankowości osobistej. Klienci bankowości prywatnej z Barclays na całym świecie (najzamożniejsze osoby) mają swój osoby salon. Posiada on gorący bufet, multimedialne rozrywki, globalne gazety / czasopisma, prysznic, spa, zarówno wifi i kiosk Internetowy kiosk.

Lotnisko jest również największym warsztatem PIA, mimo że niektóre z ich warsztatów znajdują się również w Islamabadzie. Istnieje kilka hangarów na lotnisku, z których największe to Hangar Ispahani (po nazwie Mirza Ahmad Ispahani, pierwszym prezesie PIA), które mogą pomieścić dwa Boeing 747 i jeden wąski samolot (np. Boeing 737) w jednym czasie. W dniu 15 lutego 2006, pierwszy kapitalny remont Boeinga 777-200ER (znane jako "C" check) został wykonany w Ispahani Hangar. Większość samolotów PIA są sprawdzane i regulowane na hangarach lotniczych w Karaczi. Warsztaty PIA również obsługują inne samoloty linii lotniczych w Karaczi, takich jak Philippine Airlines, Turkish Airlines i Air Universal.

Pasy startowe i zatoki[edytuj | edytuj kod]

Lotnisko posiada dwa pasy startowe o długości 3200 m i 3400 m odpowiednio. Pasy startowe 25R/07L i 25L/07R każdy o szerokości 46 m (250 stóp). Pasy startowe mają pojemność do obsługi 15 lotów na godzinę i pomieszczenie jednoczesne lądowań i startów. Pas 07L/25R jest wyposażony w ILS do obsługi lądowań samolotów bezpiecznie w bardzo złych warunkach pogodowych, a także umożliwiających samolotom lądowanie w warunkach niskiej widoczności, takich jak mgła. Drogi kołowania są w stanie obsłużyć 12 samolotów w dowolnym momencie pracy zatok 266.000 m² i jest w stanie pomieścić 42 samolotów, z których 12 przez rękawy łączące je bezpośrednio z budynkiem terminalu. Oprócz tego, istnieją zdalne zatoki parkingowe dla 30 samolotów.

Linie lotnicze i połączenia[edytuj | edytuj kod]

Terminal krajowy[edytuj | edytuj kod]

  • Airblue (Islamabad, Lahaur, Peszawar)
  • Pakistan International Airlines (Bahawalpur, Dalbandin, Dera Ghazi Khan, Dera Ismail Khan, Faisalabad, Gwadar, Islamabad, Lahaur, Moenjodaro, Multan, Panjgur, Peszawar, Kweta, Rahim Yar Khan, Sialkot, Sukkur, Turbat, Zhob)
  • Shaheen Air International (Islamabad, Lahaur, Peszawar)

Terminal Międzynarodowy[edytuj | edytuj kod]

Cargo[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pran Nath Seth, Pran Nath Seth, Sushma Seth Bhat (2005).
  2. Paul Stephen Dempsey (1999), Airport Planning & Development Handbook: a global survey. McGraw-Hill Professional.
  3. Aviation Statistics of Pakistan
  4. Airblue launches Blue Lounge International