Santiago González

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Santiago González
Santiago González
Państwo  Meksyk
Miejsce zamieszkania Córdoba
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1983
Córdoba
Wzrost 190 cm
Masa ciała 85 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 2001
Zakończenie kariery aktywny
Trener Hernan Suarez, Óscar Rodriguez
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 155 (22 maja 2006)
Wimbledon 1R (2009)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 23 (27 czerwca 2013)
Australian Open QF (2012)
Roland Garros 3R (2010)
Wimbledon 3R (2011)
US Open 3R (2012)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Meksyk
Igrzyska panamerykańskie
Złoto
Santo Domingo 2003 gra podwójna
Złoto
Guadalajara 2011 gra mieszana
Brąz
Rio de Janeiro 2007 gra podwójna
Igrzyska Ameryki Środkowej i Karaibów
Złoto
San Salvador 2002 gra podwójna
Złoto
San Salvador 2002 gra zespołowa
Srebro
San Salvador 2002 gra mieszana

Santiago González (ur. 24 lutego 1983 w Córdobie) – meksykański tenisista, finalista French Open 2012 oraz US Open w latach 2013 i 2014 w mikście, reprezentant w Pucharze Davisa, zwycięzca turniejów ATP World Tour w deblu.

Karierę tenisową rozpoczął w roku 2001. W singlu wygrywał turnieje ITF Men's Circiut. W rozgrywkach ATP Challenger Tour swoje pierwsze zwycięstwo odniósł w roku 2008 w Belo Horizonte, a drugie w kwietniu 2010 roku w León. Najwyższą pozycję rankingową zanotował w maju 2006 roku – nr 155.

W grze podwójnej Meksykanin odniósł dziewięć triumfów w turniejach ATP World Tour oraz osiągnął cztery finały.

W 2012 roku podczas French Open w parze z Klaudią Jans-Ignacik doszedł do finału rozgrywek, przegrywając w nim z Sanią Mirzą i Maheshem Bhupathim 6:7(3), 1:6. W sezonie 2013 osiągnął również finał podczas US Open. Razem z partnerującą mu Abigail Spears ulegli Andrei Hlaváčkovej i Maksowi Mirnemu 6:7(5), 3:6. Rok później powtórzył wynik z Nowego Jorku. W finale razem ze Spears przegrali 1:6, 6:2, 9–11 z Mirzą i Bruno Soaresem.

Od roku 2001 González reprezentuje Meksyk w Pucharze Davisa. Do kwietnia 2014 roku rozegrał dla zespołu trzynaście meczów singlowych (wygrał osiem) oraz dwadzieścia pięć pojedynków deblowych (wygrał czternaście).

Najwyżej sklasyfikowany w klasyfikacji indywidualnej deblistów był w czerwcu 2013 roku na 23. miejscu.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Masters 1000
Igrzyska olimpijskie
ATP World Tour 500
ATP World Tour 250

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (10)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2010 Serbia Belgrad Ceglana Stany Zjednoczone Travis Rettenmaier Polska Tomasz Bednarek
Polska Mateusz Kowalczyk
7:6(6), 6:1
2. 2011 Hiszpania Barcelona Ceglana Stany Zjednoczone Scott Lipsky Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
5:7, 6:2, 12–10
3. 2011 Austria Kitzbühel Ceglana Włochy Daniele Bracciali Brazylia Franco Ferreiro
Brazylia André Sá
7:6(1), 4:6, 11–9
4. 2012 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Stany Zjednoczone Scott Lipsky Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Ross Hutchins
7:6(3), 6:3
5. 2012 Stany Zjednoczone Winston-Salem Twarda Stany Zjednoczone Scott Lipsky Hiszpania Pablo Andújar
Argentyna Leonardo Mayer
6:3, 4:6, 10–2
6. 2013 Portugalia Oeiras Ceglana Stany Zjednoczone Scott Lipsky Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
Holandia Jean-Julien Rojer
6:3, 4:6, 10–7
7. 2013 Niemcy Halle Trawiasta Stany Zjednoczone Scott Lipsky Włochy Daniele Bracciali
Izrael Jonathan Erlich
6:2, 7:6(3)
8. 2014 Portugalia Oeiras Ceglana Stany Zjednoczone Scott Lipsky Urugwaj Pablo Cuevas
Hiszpania David Marrero
6:3, 3:6, 10–8
9. 2014 Niemcy Düsseldorf Ceglana Stany Zjednoczone Scott Lipsky Niemcy Martin Emmrich
Niemcy Christopher Kas
7:5, 4:6, 10–3
10. 2015 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Polska Mariusz Fyrstenberg Nowa Zelandia Artem Sitak
Stany Zjednoczone Donald Young
5:7, 7:6(1), 10–8

Finalista (4)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2010 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Stany Zjednoczone Travis Rettenmaier Australia Carsten Ball
Australia Chris Guccione
3:6, 4:6
2. 2011 Francja Nicea Ceglana Hiszpania David Marrero Stany Zjednoczone Eric Butorac
Curaçao (terytorium) Jean-Julien Rojer
3:6, 4:6
3. 2014 Holandia ’s-Hertogenbosch Trawiasta Stany Zjednoczone Scott Lipsky Holandia Jean-Julien Rojer
Rumunia Horia Tecău
3:6, 6:7(3)
4. 2015 Meksyk Acapulco Twarda Polska Mariusz Fyrstenberg Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
6:7(2), 7:5, 3–10

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Finalista (3)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2012 Francja Roland Garros Ceglana Polska Klaudia Jans-Ignacik Indie Sania Mirza
Indie Mahesh Bhupathi
6:7(3), 1:6
2. 2013 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Abigail Spears Czechy Andrea Hlaváčková
Białoruś Maks Mirny
6:7(5), 3:6
3. 2014 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Abigail Spears Indie Sania Mirza
Brazylia Bruno Soares
1:6, 6:2, 9–11

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]