Scott Lipsky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Scott Lipsky
Scott Lipsky
Scott Lipsky 2013
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Huntington Beach
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1981
Merrick
Wzrost 185 cm
Masa ciała 86 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 2003
Zakończenie kariery aktywny
Trener Scott McCain
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 315 (20 marca 2006)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 21 (17 czerwca 2013)
Australian Open QF (2012)
Roland Garros QF (2011)
Wimbledon QF (2012)
US Open 3R (2012)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Scott Lipsky[1] (ur. 14 sierpnia 1981 w Merricku) – amerykański tenisista specjalizujący się w grze podwójnej.

Lipsky karierę tenisową rozpoczął w roku 2003. Przez pierwsze lata swojej kariery grywał głównie we turniejach serii ITF Futures i ATP Challenger Tour. W turniejach rangi ATP World Tour pierwszy znaczący wynik odniósł w roku 2007 dochodząc do finału w Los Angeles. Partnerem deblowym Lipsky'ego był wówczas David Martin. Mecz o tytuł przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami.

W roku 2008 Amerykanin na początku sezonu wygrał swój pierwszy turniej ATP World Tour, na kortach twardych w San José, pokonując razem z Martinem braci Bryanów. W dalszych miesiącach rozegrał jeszcze finały w Monachium, Indianapolis oraz Bangkoku (wszystkie w parze z Martinem).

Sezon 2009 Lipsky zakończył z jednym wygranym turniejem, na nawierzchni ziemnej w Estoril (w parze z Erikiem Butoracem), oraz finałem w Auckland (w parze z Leanderem Paesem).

W lipcu 2010 roku odniósł zwycięstwo z Rajeevem Ramem w Atlancie, gdzie w finale pokonali duet Rohan Bopanna-Kristof Vliegen.

W lutym 2011 Amerykanin po raz kolejny zagrał w finale zawodów ATP, na twardych kortach w Johannesburgu. Wspólnie z Rajeevem Ramem przegrali jednak decydujący pojedynek z parą James Cerretani-Adil Shamasdin. Czwarty zawodowy turniej w deblu Amerykanin wygrał z Ramem w tym samym miesiącu w San José. Mecz finałowy zakończył się zwycięstwem Amerykanów 6:4, 4:6, 10-8 nad parą Alejandro Falla-Xavier Malisse. Podczas zmagań w Delray Beach z końca lutego, Lipsky wygrał swój piąty deblowy turniej, ponownie grając w parze z Ramem, a w finale pokonali duet Christopher Kas-Alexander Peya. Pod koniec kwietnia Lipsky odniósł zwycięstwo w Barcelonie, tworząc parę z Santiago Gonzálezem. W finale pokonali braci Bryanów. W French Open, wraz z Australijką Casey Dellacquą wygrał grę mieszaną pokonując w finale parę Katarina Srebotnik i Nenad Zimonjić 7:6(6), 4:6, 10-7[2].

W 2012 roku razem z Treatem Hueyem doszedł do finału turnieju w Halle, w którym ulegli Aisamowi-ul-Haq Qureshiemu i Jean-Julienowi Rojer 3:6, 4:6. Następnie w lipcu, razem z Santiago Gonzálezem pokonali Colina Fleminga i Rossa Hutchinsa wynikiem 7:6(3), 6:3 w finale turnieju w Newport. W następnym miesiącu Lipsku w parze z Meksykaninem wywalczyli tytuł w Winston-Salem.

Pierwszy finał w 2013 roku Amerykanin osiągnął w Oeiras, w parze z Santiago Gonzálezem. Tenisiści w spotkaniu o tytuł pokonali Aisama-ul-Haq Qureshi'ego i Jeana-Juliena Rojera. Drugi w sezonie tytuł Lipsky wywalczył w Halle, w parze z Gonzálezem.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu deblistów był na 21. miejscu w czerwcu 2013 roku.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (10)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone David Martin Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(4), 7:5
2. 2009 Portugalia Estoril Ceglana Stany Zjednoczone Eric Butorac Czechy Martin Damm
Szwecja Robert Lindstedt
6:3, 6:2
3. 2010 Stany Zjednoczone Atlanta Twarda Stany Zjednoczone Rajeev Ram Indie Rohan Bopanna
Belgia Kristof Vliegen
6:3, 6:7(4), 12-10
4. 2011 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Rajeev Ram Kolumbia Alejandro Falla
Belgia Xavier Malisse
6:4, 4:6, 10-8
5. 2011 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Stany Zjednoczone Rajeev Ram Niemcy Christopher Kas
Austria Alexander Peya
4:6, 6:4, 10-3
6. 2011 Hiszpania Barcelona Ceglana Meksyk Santiago González Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
5:7, 6:2, 12-10
7. 2012 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Meksyk Santiago González Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Ross Hutchins
7:6(3), 6:3
8. 2012 Stany Zjednoczone Winston-Salem Twarda Meksyk Santiago González Hiszpania Pablo Andújar
Argentyna Leonardo Mayer
6:3, 4:6, 10-2
9. 2013 Portugalia Oeiras Ceglana Meksyk Santiago González Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
Holandia Jean-Julien Rojer
6:3, 4:6, 10-7
10. 2013 Niemcy Halle Trawiasta Meksyk Santiago González Włochy Daniele Bracciali
Izrael Jonathan Erlich
6:2, 7:6(3)

Finalista (7)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2007 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone David Martin Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(5), 6:2
2. 2008 Niemcy Monachium Ceglana Stany Zjednoczone David Martin Niemcy Michael Berrer
Niemcy Rainer Schüttler
5:7, 6:3, 8-10
3. 2008 Stany Zjednoczone Indianapolis Twarda Stany Zjednoczone David Martin Australia Ashley Fisher
Stany Zjednoczone Tripp Phillips
6:3, 3:6, 5-10
4. 2008 Tajlandia Bangkok Twarda (hala) Stany Zjednoczone David Martin Czechy Lukáš Dlouhý
Indie Leander Paes
4:6, 6:7(4)
5. 2009 Nowa Zelandia Auckland Twarda Indie Leander Paes Czechy Martin Damm
Szwecja Robert Lindstedt
5:7, 4:6
6. 2011 Republika Południowej Afryki Johannesburg Twarda Stany Zjednoczone Rajeev Ram Stany Zjednoczone James Cerretani
Kanada Adil Shamasdin
3:6, 6:3, 7-10
7. 2012 Niemcy Halle Trawiasta Filipiny Treat Huey Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
Holandia Jean-Julien Rojer
3:6, 4:6

Przypisy

  1. Profil zawodnika (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 4 października 2009].
  2. Bryan brothers lose in doubles semis (ang.). sports.espn.go.com. [dostęp 2 czerwca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]