Seria GP2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Seria GP2
2005200620072008200920102011201220132014
KierowcyZespoły
Azjatycka seria GP2
20082008/20092009/20102011
KierowcyZespoły
Commons-logo.svg GP2 na Wikimedia Commons

Seria GP2, GP2 – seria wyścigów samochodowych, która zastąpiła Międzynarodową Formułę 3000.

Historia[edytuj | edytuj kod]

2004[edytuj | edytuj kod]

Utworzenie serii GP2 ogłoszono w styczniu 2004 r. Pomysłodawcami nowej formuły byli Bernie Ecclestone i Flavio Briatore. Seria miała zastąpić istniejącą od 1985 r. Formułę 3000, która za sprawą młodszych serii (np. World Series by Renault) traciła gwałtownie na popularności. GP2 miała pełnić podobne zadanie jak dotychczasowa F3000 czyli dostarczanie wykwalifikowanych kadr Formule 1. Różnica polegała na tym, że seria pod względem wykorzystywanych technologii, osiągów i profesjonalizmu miała być znacznie bliższa najwyższej klasie niż miało to miejsce dotychczas.

Zaprojektowania i wyprodukowania nowego samochodu podjęła się włoska firma Dallara. Podstawowym założeniem projektowym było stworzenie rozsądnej pod względem kosztów konstrukcji, która będzie stawiała wyzwania zarówno kierowcom jak i inżynierom, przygotowując ich do życia w Formule 1. Dostawcą silników została firma Renault Sport, która zbierała wcześniej doświadczenia w najwyższej klasie. Także dostawca opon – firma Bridgestone – należał do najbardziej utytułowanych w Formule 1.

Testy nowego samochodu przeprowadzono jeszcze tego samego roku na torze Paul Ricard, a do inauguracyjnego sezonu zgłosiło się dwanaście zespołów.

2005[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2005.

Sezon 2005 był inauguracyjnym dla serii, zastępującej zlikwidowaną Formułę 3000. Pomimo, że jest to kontynuacja tej serii, nie jest tak przedstawiana. W pierwszym sezonie tytuł mistrzowski zdobył Niemiec Nico Rosberg z ART Grand Prix, co dało mu przepustkę w kierunku Formuły 1 do zespołu Williams. Drugie miejsce w klasyfikacji generalnej zajął Heikki Kovalainen, a trzecie Scott Speed. Zarówno Fin jak i Amerykanin także dostali później szansę jazdy w Formule 1.

2006[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2006.

W sezonie 2006 Mistrzem Serii GP2 po zaciętym sezonie został Brytyjczyk Lewis Hamilton, który walczył z Brazylijczykiem Nelsinho Piquetem. Pierwszy z nich został zatrudniony do roli kierowcy bolidu Formuły 1 w zespole McLaren i w debiutanckim sezonie został wicemistrzem, pokonując m.in. kolegę z zespołu, dwukrotnego mistrza świata, Hiszpana Fernando Alonso. Drugi przez dwa lata jeździł w zespole Renault F1 jednak nie osiągał zadowalających rezultatów i został zwolniony w połowie sezonu 2009.

2007[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2007.

W 2007 roku triumf w serii GP2 zanotował kierowca iSport International Timo Glock, który pełnił również funkcję kierowcy testowego w zespole F1 BMW Sauber. W końcowej klasyfikacji Glock zgromadził 88 punktów co pozwoliło mu wyprzedzić Brazylijczyka Lucasa Di Grassiego (77 pkt.). Obaj tworzyli duet kierowców zespołu Formuły 1 Virgin Racing w sezonie 2010. Obecnie zespół Virgin Racing zatrudnia Timo Glock'a.

2008[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2008.

Sezon 2008 należał do Włocha Giorgio Pantano, który wygrał 4 z 20 wyścigów. Pantano został także pierwszym mistrzem GP2, który bezpośrednio po zdobyciu tytułu nie trafił do F1. Dalsze miejsca zajęli Bruno Senna, Lucas di Grassi i Romain Grosjean. Pierwszych dwóch zadebiutuje w Formule 1 w sezonie 2010, a Grosjean zaliczył już 7 startów w zespole Renault w sezonie 2009.

2009[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2009.

Sezon 2009 rozpoczął się od dominacji zespołu Barwa Addax. W pierwszych trzech wyścigach tego sezonu Romain Grosjean i Witalij Pietrow uzyskali aż 47 punktów. Do walki szybko włączył się jednak Nico Hulkenberg. Debiutujący w GP2 kierowca ART Grand Prix do końca sezonu zdołał wygrać 5 wyścigów, a aż dziesięciokrotnie stawał na podium. Niemiec został mistrzem zdobywając łącznie 100 punktów i wyprzedził w klasyfikacji generalnej Witalija Pietrowa o 25 punktów. Po sezonie Hulkenberg podpisał kontrakt z zespołem Williams na starty w sezonie 2010 Formuły 1, natomiast Pietrow został zatrudniony w Renault u boku Roberta Kubicy.

2010[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2010.

Sezon 2010 należał do Wenezuelczyka Pastora Maldonado z zespołu Rapax , który wygrał 6 z 20 wyścigów i zdobył 87 punktów, o 16 więcej niż jego najgroźniejszy rywal , Meksykanin Sergio Perez z zespołu Barwa Addax, który wygrał 4 wyścigi . Trzecie miejsce zajął Francuz Jules Bianchi z zespołu ART Grand Prix. Zdobył on 52 punkty, ale nie wygrał żadnego wyścigu. Po sezonie Maldonaldo podpisał kontrakt z zespołem Williams na starty w sezonie 2011 Formuły 1, natomiast Perez został zatrudniony jako kierowca w zespole Sauber. Także dwunasty w sezonie 2010 serii GP2, Belg Jérôme d'Ambrosio, został zawodnikiem Formuły 1 i będzie startować w zespole Marussia Virgin Racing. Trzeci zawodnik GP2, Jules Bianchi, został zawodnikiem testowym zespołu Ferrari.

2011[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2011.

Sezon 2011 należał do Francuza Romaina Grosjean'a z zespołu DAMS, który wygrał 5 z 18 wyścigów i zdobył 89 punktów, o 35 więcej niż wicemistrz serii , Włocha Luca Filippi, który zabłysnął w ostatnich wyścigach sezonu startując w zespole Scuderia Coloni. Trzecie miejsce zajął kierowca testowy Ferrari – Francuz Jules Bianchi z zespołu Lotus ART. Zdobył on 53 punkty, wygrywając główny wyścig w Wielkiej Brytanii. Prócz 9 wyścigów w Europie odbyła się także nie zaliczana do punktacji runda w Abu Zabi. Po sezonie Esteban Gutiérrez, Max Chilton (4 w klasyfikacji) i Giedo van der Garde podpisali kontrakty na starty w sezonie 2013 Formuły 1.Po sezonie Charles Pic (4 w klasyfikacji) podpisał kontrakt z zespołem Marussia F1 Team na starty w sezonie 2012 Formuły 1.

2012[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2012.

Sezon 2012 toczył się pod dyktando walki Davide Valsecchiego z zespołu DAMS oraz Luiza Razii z Arden International. Ostatecznie triumf odniósł Włoch z dorobkiem 4 zwycięstw, 2 pole position, 5 najszybszych okrążeń i 247 punktów. Razia zdobył o 25 punktów mniej, lecz dało mu to zdecydowane wicemistrzostwo serii. Trzecie miejsce zajął kierowca testowy Saubera – Meksykanin Esteban Gutiérrez z zespołu Lotus GP. Warto jednak podkreślić, że walka o trzecią lokatę toczyła się do samego końca. Brali w niej udział także Max Chilton, Giedo van der Garde i James Calado. Seria GP2 powróciła do Bahrajnu, gdzie odbyły się aż dwie rundy, a do kalendarza zawitał także Singapur. Po sezonie Esteban Gutiérrez, Max Chilton (4 w klasyfikacji) i Giedo van der Garde podpisali kontrakty na starty w sezonie 2013 Formuły 1.

2013[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2013.

W sezonie 2013 o tytuł mistrzowski walczyło kilku kierowców, pomiędzy którymi doszło do przewrotnych wydarzeń. Po pierwszej połowie sezonu wydawało się, że o tytuł mistrzowski bój stoczą Monakijczyk Stefano Coletti i Brazylijczyk Felipe Nasr. W drugiej połowie jednak doszło do zdecydowanej zmiany układu sił - Coletti zdecydowanie opadł z formy i nie zdobył praktycznie żadnych punktów, z kolei Nasr wykazał się małą skutecznością w zdobywaniu punktów. Sytuację tą wykorzystali Fabio Leimer, który liderował na początku sezonu oraz Sam Bird i to oni ostatecznie rozegrali między sobą losy tytułu. Ostatecznie mistrzem został Szwajcar. Trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej zapewnił sobie dzięku skutecznemu weekendu w Abu Zabi i problemom Brazylijczyka kierowca testowy zespołu Force India w Formule 1 - James Calado. Wśród zespołów niespodziankę sprawił debiutujący w serii Russian Time, który do ostatniej chwili walczył z brytyjską ekipą Carlin. Ostatecznie oba zespoły miały równą liczbę punktów i o mistrzostwie decydowała liczba zwycięstw, których więcej, dzięki Birdowi miał Russian Time. Trzecie miejsce zajęła hiszpańska ekipa Racing Engineering.

2014[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Seria GP2 - sezon 2014.

Głównymi rywalami w walce o tytuł okazali się Brytyjczyk Jolyon Palmer z DAMS oraz Brazylijczyk Felipe Nasr z Carlina. Ostatecznie skuteczniejszy okazał się Palmer, który dzięki konsekwencji i nierównej formie Felipe oraz jego zespołu, przypieczętował mistrzostwo w przedostatniej rundzie w Rosji. Jednak to Brazylijczyk zapewnił sobie posadę w Formule 1, gdzie podpisał kontrakt z Sauberem. Znakomity debiut w serii odnotował Belg Stoffel Vandoorne z ART Grand Prix, który już w inauguracyjnym wyścigu sezonu w Bahrajnie sięgnął po wygraną. Ostatecznie zabrakło mu doświadczenia do podjęcia walki o mistrzostwo z dużo bardziej doświadczonymi rywalami. Wśród konstruktorów po raz drugi najlepszą okazała się francuska ekipa DAMS.

Samochody[edytuj | edytuj kod]

Timo Glock przed wyścigiem na torze w Monako w 2007 roku

Samochód firmy Dallara zbudowany jest z włókien węglowych i spełnia wszelkie normy bezpieczeństwa FIA stosowane w Formule 1. W celu zwiększenia przyczepności samochód generuje tzw. efekt przyziemny.

Układy elektroniczne dostarczane są przez firmę Magneti Marelli, która jest także popularna wśród zespołów F1. W samochodzie nie zastosowano jednak takich technologii jak kontrola trakcji i kontrola startu.

Sercem samochodu jest 4-litrowy silnik Renault w układzie V8. Jest to jednostka wolnossąca o mocy ok. 580 koni mechanicznych – jest to około 75% mocy współczesnych samochodów Formuły 1. W przypadku przepustnicy wykorzystano technologię Fly-by-wire, która wyeliminowała połączenia mechaniczne. Zgodnie z przepisami odbudowa silnika następuje po przejechaniu 4000 km.

W GP2 używa się półautomatycznej sekwencyjnej skrzyni biegów. Budową nie odbiega znacznie od standardów Formuły 1, nawet biegi zmieniane są poprzez, wzorowane na rozwiązaniach z "królewskiej serii", łopatki przy kierownicy.

Wydech samochodu zbudowany jest w technologii 8 w 1, tarcze hamulcowe stworzone są z wysokiej jakości włókna węglowego i dlatego nie zużywają się szybko, spełniając jednocześnie normy bezpieczeństwa FIA.

Dostarczane przez Bridgestone opony Potenza były początkowo rowkowane. Od sezonu 2006 zdecydowano się jednak na opony typu slick. Podobnie jak w innych klasach wyścigów samochodowych istnieją wersje opon dostosowane do różnych warunków pogodowych.

Dallara-Renault GP2/05[edytuj | edytuj kod]

Bolid używamy w latach 2005-2007 (Europejska seria) i 2008 (Azjatycka seria). Jego wolnossący silnik dysponował mocą ok. 580 koni mechanicznych, zmiana biegów odbywała się przy kierownicy za pomocą łopatek. Elektronikę dostarczała firma Magneti Marelli, a opony typu slick firma Bridgestone, która była oficjalnym dostawcą opon do Formuły 1 do 2010 roku.

Dokładna specyfikacja bolidu
Nadwozie Dallara
Silnik Renault V8
Pojemność 4000 cm3
Moc ok. 580 KM
Zmiana biegów Łopatkami przy kierownicy
Elektronika Magneti Marelli
Hamulce Tarcze i klocki z włókien węglowych
Opony Bridgestone Potenza*
Waga 585 kg
Osiągi
0-100 km/h 2,95 sekundy
0-200 km/h 6,70 sekundy
Maks. prędkość 320 km/h**
Maks. hamowanie 3,2 G
Przeciążenie boczne 3,3 G

Legenda:

* – specyfikacja GP2

** – specyfikacja na GP Włoch (tor Monza)

Dallara-Renault GP2/08[edytuj | edytuj kod]

Osiągi[edytuj | edytuj kod]

Samochód przyspiesza od 0 do 100 km/h w 2,95 s i 0 do 200 km/h w 6,7 sekundy, a jego prędkość maksymalna to 320 km/h. Ze wszystkich serii wyścigowych odbywających się w Europie, bolidy GP2 osiągami ustępują jedynie tym z Formuły 1, na których są wzorowane.

Wyścigi[edytuj | edytuj kod]

Weekend serii GP2 rozpoczyna się w piątek od 30-minutowej sesji treningowej i 30-minutowej sesji kwalifikacyjnej. Kwalifikacje decydują o kolejności na starcie do sobotniego wyścigu, który odbywa się na dystansie 170 km, lecz nie może trwać dłużej niż 1 godzina. Kierowcy muszą obowiązkowo zjechać na przynajmniej jeden pit stop i zmienić co najmniej dwie opony.

W niedziele (z wyjątkiem Monako, w którym rozgrywany jest jedynie wyścig sobotni) rozgrywany jest tzw. "sprint" – wyścig na dystansie 120 km, trwający co najwyżej 45 minut. Kolejność startowa określana jest na podstawie wyników pierwszego wyścigu ze zmienioną kolejnością pierwszej ósemki – ósmy kierowca w pierwszym wyścigu startuje z pierwszego pola.

System punktacji[edytuj | edytuj kod]

Obecny system punktacji:

  • Wygrana w kwalifikacjach (pole position do sobotniego wyścigu): 4 punkty
  • Punktacja w pierwszym wyścigu (Sobota): 25-18-15-12-10-8-6-4-2-1 (dziesięć pierwszych pozycji)
  • Punktacja w drugim wyścigu (Niedziela): 15-12-10-8-6-4-2-1 (osiem pierwszych pozycji)
  • Najszybsze okrążenie: 2 punkty (w każdym wyścigu; kierowca musi przejechać przynajmniej 90% dystansu, aby otrzymać punkt, a także znaleźć się w pierwszej 10 i wystartować do wyścigu z wyznaczonego pola startowego)

Punktacja do 2011 r.:

  • Wygrana w kwalifikacjach (pole position do sobotniego wyścigu): 2 punkty
  • Punktacja w pierwszym wyścigu (Sobota): 10-8-6-5-4-3-2-1 (osiem pierwszych pozycji)
  • Punktacja w drugim wyścigu (Niedziela): 6-5-4-3-2-1 (sześć pierwszych pozycji)
  • Najszybsze okrążenie: 1 punkt (w każdym wyścigu; kierowca musi przejechać przynajmniej 90% dystansu, aby otrzymać punkt, a także znaleźć się w pierwszej 10 i wystartować do wyścigu z wyznaczonego pola startowego)

Mistrzowie[edytuj | edytuj kod]

Sezon Kierowca Zespół
2005 Niemcy Nico Rosberg
(ART Grand Prix)
Francja ART Grand Prix
2006 Wielka Brytania Lewis Hamilton
(ART Grand Prix)
Francja ART Grand Prix
2007 Niemcy Timo Glock
(iSport International)
Wielka Brytania iSport International
2008 Włochy Giorgio Pantano
(Racing Engineering)
Hiszpania Campos International
2009 Niemcy Nico Hülkenberg
(ART Grand Prix)
Francja ART Grand Prix
2010 Wenezuela Pastor Maldonado
(Rapax Team)
Włochy Rapax Team
2011 Francja Romain Grosjean
(DAMS)
Hiszpania Barwa Addax Team
2012 Włochy Davide Valsecchi
(DAMS)
Francja DAMS
2013 Szwajcaria Fabio Leimer
(Racing Engineering)
Rosja Russian Time
2014 Wielka Brytania Jolyon Palmer
(DAMS)
Francja DAMS

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]