Supermarine Sea Otter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Supermarine Sea Otter
(Dane Sea Otter Mk II)
Prototyp samolotu Supermarine Sea Otter
Prototyp samolotu Supermarine Sea Otter
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Supermarine
Typ wodnosamolot rozpoznawczy i ratunkowy
Konstrukcja dwupłat o konstrukcja mieszanej, podwozie – wciągane w locie
Załoga 3–4
Historia
Data oblotu 23 września 1938
Lata produkcji 1942–1945
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy, 9-cylindrowy Bristol Mercury XXX
Moc 845 KM (630 kW)
Wymiary
Rozpiętość 14,00 m
Długość 11,90 m
Wysokość 4,90 m
Powierzchnia nośna 56,70 m²
Masa
Własna 3 080 kg
Startowa 4 190 kg (normalna)
4 900 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość maks. 240 km/h
Prędkość przelotowa 160 km/h
Prędkość wznoszenia 4,35 m
Pułap 4 900 m
Zasięg 910 km (normalny)
1 170 km (maksymalny)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 karabiny maszynowe Vickers K kal. 7,69 mm
450 kg bomb
Użytkownicy
Wielka Brytania, Australia, Francja, Holandia, Dania

Supermarine Sea Otterbrytyjski wodnosamolot typu amfibia zwiadowcza i ratownicza z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1938 roku wytwórnia Supermarine otrzymała zlecenie na opracowanie nowego wodnosamolotu, który miałby zastąpić produkowany wodnosamolot Supermarine Walrus. Już w sierpniu 1938 roku oblatano prototyp tego samolotu, który otrzymał oznaczenie Sea Otter (wydra morska). W toku dalszych prac dokonano szeregu poprawek i udoskonaleń i dopiero w 1942 roku skierowano ten samolot do produkcji seryjnej.

Produkowano go w dwóch wersjach:

  • Mk. I – wersja zwiadowcza (ABR – Amphibian-Boat Recconaisance) dla lotnictwa brytyjskiej marynarki wojennej
  • Mk. II – wersja zmodyfikowana jako wodnosamolot ratownictwa morskiego (ASR – Air-Sea Rescue) dla RAFu

Produkcja wodnosamolotu Supermarine Sea Otter trwała do 1945 roku i zbudowano 292 samoloty obu wersji.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Samolot Supermarine Sea Otter zostały wprowadzone do służby w 1944 roku jako pierwszy otrzymał je 1700 Dywizjon FAA stacjonujący na lotniskowcu eskortowym HMS Khedive, były to samoloty w wersji zwiadowczej. W późniejszym okresie otrzymały go także inne dywizjony.

Samoloty w wersji ratownictwa morskiego otrzymało dywizjony RAF, zarówno walczące w Europie, jak również na Dalekim Wschodzie. Wyróżniły się zwłaszcza w trakcie walk w Birmie.

Oprócz lotnictwa brytyjskiego samoloty tego typu użytkowało lotnictwo Australii, Danii i Holandii, a także lotnictwo francuskie działające w rejonie Indochin.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Supermarine Sea Otter był dwupłatową amfibią o konstrukcji mieszanej. Podwozie kołowe było chowane w locie w dolnym płacie. Płaty były składane do tyłu, co umożliwiało umieszczenie samolotu w hangarze okrętowych. Napęd stanowił silnik gwiazdowy umieszczony w gondoli przed baldachimem górnego płatu.

Uzbrojenie samolotu stanowiły 3 ruchome karabiny maszynowe Vickers K, z których jeden umieszczony był w otwartym stanowisku dziobowy, a dwa pozostałe na grzbiecie kadłuba umieszczone na obrotnicy razem. Pod dolnym płatem znajdowały się cztery zaczepy w których można było mocować bomby zwykłe lub głębinowe o masie łącznej 450 kg.