Supermarine Walrus
| Supermarine Walrus (Dane wersji Mk. II) |
|
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Producent | Supermarine |
| Typ | amfibijna łódź latająca rozpoznawcza i ratownicza |
| Konstrukcja | dwupłatowiec |
| Załoga | 4 osoby |
| Historia | |
| Data oblotu | 21 czerwca 1933 |
| Lata produkcji | 1935 – 1944 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 1 pchający silnik gwiazdowy Bristol Pegasus VI |
| Moc | 775 KM (578 kW) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 13,97 m (po złożeniu skrzydeł 5,46 m) |
| Długość | 11,35 m |
| Wysokość | 4,65 m |
| Powierzchnia nośna | 56,67 m² |
| Masa | |
| Własna | 2223 kg |
| Startowa | 3266 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 217 km/h |
| Prędkość przelotowa | 153 km/h |
| Pułap | 5640 m |
| Zasięg | 966 km (normalny) |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2 – 3 karabiny maszynowe Vickers K kal. 7,7 mm bomby lotnicze lub bomby głębinowe o łącznej masie do 345 kg |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Supermarine Walrus (pol. mors) amfibijna łódź latająca zaprojektowana przez R. J. Mitchella i produkowana w zakładach Supermarine, używana jako samolot rozpoznawczy i ratowniczy.
Spis treści |
[edytuj] Historia powstania
Walrus powstał na zamówienie Royal Australian Navy jako samolot pokładowy dla krążowników. W fazie projektowej otrzymał wewnętrzne oznaczenie firmy jako Supermarine Type 228, pierwszy lot prototypu odbył się 21 czerwca 1933.
Samolot w wersji australijskiej otrzymał oznaczenie Seagull Mk V pomimo, że była to nowa konstrukcja, różniąca się od wcześniejszego Supermarine Seagull Mk III. Australijska marynarka wojenna zamówiła 24 egzemplarze samolotu, których dostawy rozpoczęto w 1936 roku. Pierwszym okrętem wyposażonym w Seagull V był HMAS "Australia". Także brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa zdecydowało się zamówić ten typ samolotu pod nazwą Supermarine Walrus.
[edytuj] Opis konstrukcji
Dwupłatowa amfibijna łódź latająca napędzana przez jeden silnik pchający. Skrzydła mogły być składane dla hangarowania na pokładzie okrętu. Kadłub samolotu w zależności od wersji był metalowy (Seagull V, Walrus I) lub drewniany (Walrus II). W 1944 niektóre samoloty zostały wyposażone w radar ASV Mk II.
Walrus został zaprojektowany do startów z katapulty pokładowej (był pierwszym amfibijnym samolotem na świecie który mógł startować z katapulty z pełnym obciążeniem). Pomimo swojego raczej niezgrabnego wyglądu i stosunkowo niskiej mocy silnika był on w stanie wykonywać akrobacje lotnicze takie jak pętla czy odwrócona pętla, jednak jeżeli w głównym pływaku samolotu znajdowało się choć trochę wody dawała ona o sobie znać przy wykonywaniu tych manewrów i piloci więcej już nie próbowali takich sztuczek.
Dość unikalną cechą Walrusa było to, że kolumna sterowa nie była wmontowana na stałe ale można ją było wyjmować, także w czasie lotu, i przekładać do jednego z dwóch gniazd. Zazwyczaj na pokładzie samolotu znajdowała się tylko jedna kolumna sterowa i kiedy pilot przekazywał kierowanie samolotem drugiemu pilotowi przekazywał on mu całą kolumnę sterową.
[edytuj] Wersje produkcyjne
[edytuj] Seagull V
Wersja australijska, 24 egzemplarze, zamówiona w sierpniu 1934, wyposażona w silnik Bristol Pegasus IIM2 o mocy 620 KM. Produkowany w latach 1935 – 1938, sześć samolotów tego typu zostało także zamówionych przez Turcję, dostarczono je w 1938 roku. Załoga składała się z trzech osób, samolot uzbrojony był w dwa pojedyncze karabiny maszynowe Vickers K w otwartych stanowiskach z przodu i w tylnej części kadłuba.
[edytuj] Supermarine Walrus I
Angielska wersja Seagull V z wprowadzonymi niewielkimi zmianami konstrukcyjnymi. Pierwsze 12 egzemplarzy zamówiono w 1935, samoloty początkowo otrzymały wewnętrzne oznaczenie firmy Supermarine Type 236 zmienione później na oficjalne Walrus I.
[edytuj] Supermarine Walrus II
Wersja Walrusa I ale z drewnianym, a nie metalowym kadłubem. Dwa pierwsze prototypy powstały w zakładach Supermarine po przebudowaniu Walrusów I (numery seryjny X1045, X1046), pierwszy lot tej wersji odbył się 2 maja 1940. Produkcja została przekazana zakładom Saunders Roe i łącznie zbudowano 190 egzemplarzy tego typu, służył głównie w roli samolotu treningowego. Niektóre egzemplarze przekazano do RNZAF, RAN i RCN.
[edytuj] Użytkownicy
[edytuj] Użytkownicy wojskowi
[edytuj] Użytkownicy cywilni
: linia lotnicza Amphibious Airways
: dwa samoloty używane na okręcie wielorybniczym Willem Barendsz
: linia lotnicza Vestlandske Luftfartsskelskap
: firma United Whalers
[edytuj] Bibliografia
- Andrews, C.F. and Morgan, E.B. Supermarine Aircraft Since 1914. London: Putnam Books Ltd.,2nd revised edition 2003. ISBN 0-85177-800-3.
- Kightly, James and Wallsgrove, Roger. Supermarine Walrus & Stranraer. Sandomierz, Poland/Redbourn, UK: Mushroom Model Publications, 2004. ISBN 83-917178-9-5.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Fleet Air Arm Archive. [dostęp 28 lipca 2009].
- Zdjęcia Walrusa. [dostęp 28 lipca 2009].
|
||||||||||||||||||||||
