Fairey Fulmar
| Fairey Fulmar Mk I | |
.jpg) |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Producent | Fairey Aviation Co. Ltd. |
| Typ | myśliwski samolot pokładowy |
| Konstrukcja | dolnopłat konstrukcji półskorupowej, metalowej |
| Załoga | 2 (pilot i obserwator) |
| Historia | |
| Data oblotu | 4 stycznia 1940 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 1 × 12-cylindrowy silnik rzędowy Rolls-Royce Merlin VIII |
| Moc | 1080 KM (795 kW) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 14,14 m |
| Długość | 12,27 m |
| Wysokość | 3,25 m |
| Powierzchnia nośna | 31,77 m² |
| Masa | |
| Własna | 3349 kg |
| Startowa | 4445 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 412 km/h |
| Prędkość przelotowa | 378 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 6,15 m/s |
| Pułap | 6827 m |
| Zasięg | 1336 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 8 × karabin maszynowy Browning kal. 7,92 mm, po 4 w skrzydłach 2 × bomba o masie 113,4 kg |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Fairey Fulmar – angielski pokładowy samolot myśliwski, zbudowany w 1940 roku w wytwórni Fairey Aviation Co. Ltd.
Historia [edytuj]
W drugiej połowie lat trzydziestych angielska firma Fairey Aviation Co. Ltd., specjalizująca się w budowie samolotów pokładowych operujących z lotniskowców, podjęła pracę nad projektem samolotu myśliwskiego w nowoczesnym układzie jednopłata, zdolnego do bazowania na pokładzie lotniskowców i skutecznej osłony własnych samolotów torpedowych oraz konwojów przed atakami lotnictwa przeciwnika. Konstruktorzy wytwórni przystąpili 5 maja 1938 roku do opracowania projektu pokładowego samolotu myśliwskiego, który oznaczono jako Fairey Fulmar, wzorując się na konstrukcji lekkiego samolotu bombowego Fairey Battle w układzie dolnopłata, wykorzystując przy tym doświadczenia zdobyte przy budowie kilku typów samolotów torpedowych.
Fairey Fulmar stał się więc myśliwską odmianą samolotu Fairey Battle, uzbrojoną w 8 karabinów maszynowych kal. 7,69 mm, umieszczonych w skrzydłach i przystosowaną do katapultowania z pokładów lotniskowców. Do napędu samolotu użyto silnika rzędowego tłokowego Rolls-Royce Merlin.
Pierwszy prototyp samolotu oblatał pilot wytwórni 4 stycznia 1940 roku. Podczas prób w locie samolot okazał się łatwy w pilotażu, stateczny i osiągał założone w projekcie parametry. Po dokonaniu niezbędnych zmian konstrukcyjnych oraz dopracowania wyposażenia w kabinie wyposażenia i przyrządów na stanowisku obserwatora drugi prototyp już z dwuosobową załogą oblatano 6 kwietnia 1940 roku. Wypróbowano w nim działanie uzbrojenia i przyrządów nawigacyjnych, a następnie 21 maja 1940 roku samolot skierowano do produkcji seryjnej, pod oznaczeniem Fairey Fulmar Mk I.
Następnie 250 samolotów wersji Mk I przebudowano na wersję Mk II, wyposażając ją w mocniejszy silnik Rolls-Royce Merlin XXX o mocy 1300 KM (957 kW), filtr tropikalny powietrza oraz dodatkowo w jeden ruchomy karabin maszynowy Vickers K umieszczony z tyłu kabiny na grzbiecie kadłuba.
Produkcję seryjną samolotów zakończono 1945 roku.
Wersje samolotu Fairey Fulmer:
- Mk I – wersja podstawowa pokładowego samolotu myśliwskiego
- Mk II – wersja jednoosobowego samolotu myśliwskiego
- NF Mk II – wersja nocnego samolotu myśliwskiego, wyposażona w silnik Rolls-Royce XXX oraz przystosowana do działania w strefie tropikalnej
Łącznie w latach 1940-1945 wyprodukowano we wszystkich wersjach 600 samoloty Fairey Fulmar.
Użycie w lotnictwie [edytuj]
Pierwsze 10 egzemplarzy samolotów Fairey Fulmar przekazano w czerwcu 1940 roku do 806 dywizjonu RAF w celu wypróbowania ich w warunkach bojowych. We wrześniu 1940 roku, bazując na lotniskowcu HMS "Illustrious", wzięły one udział w osłonie konwojów morskich płynących na Maltę. Największy kłopot pilotom sprawiało lądowanie na pokładzie lotniskowca. W związku z tym zaczęli oni ćwiczyć ten element na pokładzie oddanego w tym celu okrętu HMS "Argus".
Od 2 do 14 września 1940 roku załogi latające na samolotach Fairey Fulmar operujące z lotniskowca HMS "Illustrious" zestrzeliły 10 włoskich samolotów bombowych oraz skutecznie osłaniały operacje samolotów torpedowych Fairey Swordfish.
W samoloty Fairey Fulmar wyposażono dalsze angielskiej dywizjony: 808 bazujący na lotniskowcu HMS "Ark Royal" i 807 na lotniskowcu HMS "Pegasus". Od grudnia 1940 roku wspomagały one samoloty Fairey Fulmar z 806 dywizjonu w rejonie Malty w walkach z lotnictwem włoskim.
Od stycznia 1941 roku samoloty Fairey Fulmar zgrupowane w dywizjonach angielskich: 800, 804, 805, 809 i 884 brały udział w walkach powietrznych na Morzu Śródziemnym. W 1942 roku samoloty Fairey Fulmar z dywizjonów: 804, 809, 884 i 889 broniły strefy Kanału Sueskiego, a z dywizjonu 803 – Cejlonu. W listopadzie 1942 roku bazujące na pokładach lotniskowców HMS "Victorious" i HMS "Fromidable" samoloty Fairey Fulmer z dywizjonów 809 i 893 brały udział w ochronie alianckich wojsk inwazyjnych w Afryce Północnej.
W 1943 roku samoloty Fairey Fulmar z dywizjonu 893 wzięły udział w operacji lądowania na Sycylii, a z dywizjonu 813 ochraniały przed samolotami niemieckimi konwoje alianckie płynące do Murmańska. W tym okresie zaczęto je systematycznie zastępować przez samoloty Seafire – odmianą samolotu Supermarine Spitfire Mk V – przystosowaną do bazowania na lotniskowcach.
Opis konstrukcji [edytuj]
Samolot Fairey Fulmar Mk I był dwumiejscowym pokładowym samolotem myśliwskim, dolnopłatem o konstrukcji metalowej, półskorupowej. Podwozie klasyczne – chowane w locie. Napęd: 1 silnik rzędowy, śmigło trójłopatowe, metalowe.
|
||||||||||||||||||||||
