Armstrong Whitworth Albemarle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Armstrong Whitworth A.W.41 Albemarle
(dane wersji Mk III)
Armstrong Whitworth AW.41 Albemarle ST Mark I
Armstrong Whitworth AW.41 Albemarle ST Mark I
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Armstrong Whitworth Aircraft
Typ samolot bombowy, samolot desantowy, holownik szybowców
Konstrukcja dwusilnikowy średniopłat konstrukcji mieszanej, podwozie z kółkiem przednim, chowane w locie
Załoga 3-4
Historia
Data oblotu 20 marca 1940
Egzemplarze 600
Dane techniczne
Napęd 2× 14-cylindrowy silnik gwiazdowy Bristol Hercules XI
Moc 2372 kW (3180 KM)
2× 1186 kW (1590 KM)
Wymiary
Rozpiętość 23,47 m
Długość 18,26 m
Wysokość 4,75 m
Powierzchnia nośna 74,6 m²
Masa
Własna 11 497 kg
Startowa 16 556 kg
Osiągi
Prędkość maks. 426 km/h
Prędkość przelotowa 274 km/h
Prędkość patrolowa 113 km/h
Prędkość wznoszenia 4,7 m/s
Pułap praktyczny 5485 m
Zasięg 2092 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 wieżyczki z karabinami maszynowymi 7,7 mm na grzbiecie. W kilku pierwszych egzemplarzach znajdowały się dodatkowe dwie wieżyczki pod samolotem
do 2040 kg bomb
Użytkownicy
Royal Air Force
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Armstrong Whitworth A.W.41 Albemarlebrytyjski dwusilnikowy wojskowy samolot wielozadaniowy z okresu II wojny światowej. Pierwotnie zaprojektowany jako bombowiec średni, następnie przeznaczony do transportu ładunków, wojsk spadochronowych czy holowania szybowców desantowych. Samoloty tego typu wzięły m.in. udział w lądowaniu w Normandii i operacji Market Garden.

Projekt i rozwój konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Projekt samolotu powstał w oparciu o specyfikację B.38/18 brytyjskiego Ministerstwa Lotnictwa, która wymagała dwusilnikowego bombowca średniego o konstrukcji metalowo-drewnianej, który mógłby być produkowany poza ośrodkami przemysłu lotniczego. Wiele części samolotu zostało wykonanych ze stali w celu oszczędzenia aluminium, co miało negatywny wpływ na parametry maszyny[1].

Pierwsze dwa prototypy zostały zbudowane w wytwórni Armstrong Whitworth Aircraft. Oblatano je 20 marca 1940. Pierwotny projekt zakładał załogę składająca się z sześciu ludzi, włączając dwóch strzelców obsługujących sprzężone karabiny maszynowe, odpowiednio na grzbiecie kadłuba i pod nim. W takiej konfiguracji wyprodukowano 32 samoloty oznaczone jako Mk I Seria I. Maszyny tego typu zostały użyte w akcjach bojowych jedynie dwa razy, gdyż uważane były za gorsze od pozostających w służbie Wellingtonów. Pozostałe maszyny były budowane jako transportowe, przeznaczone do zadań ogólnych (GT) lub specjalnych (ST).

Charakterystyczną cechą konstrukcji było podwozie trójpunktowe - z kołem przednim, a także dodatkowym półzakrytym kółkiem ogonowym, mającym na celu uchronienie od uszkodzeń ogon samolotu przy podchodzeniu do lądowania. Takie rozwiązanie zostało zastosowane po raz pierwszy w samolocie produkcji brytyjskiej[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Chant 2010, s. 24.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]