T-24

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
T-24
T-24
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Fabryka Parowozów w Charkowie (ChPZ)
Typ pojazdu czołg średni
Trakcja gąsienicowa
Załoga 5
Historia
Prototypy 19301931
Produkcja 1931
Wycofanie 1941
Egzemplarze 25
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy M 6 o mocy 250 KM (190 kW)
Transmisja mechaniczna
Pancerz płyty stalowe, nitowane, grubość: 8 – 20 mm
Długość 6,50 m (całkowita)
5,65 m (kadłuba)
Szerokość 2,81 m
Wysokość 3,04 m
Prześwit 0,50 m
Masa 14 280 kg (własna)
18 500 kg (bojowa)
Osiągi
Prędkość 22,5 km/h (po drodze)
Zasięg 140 km (po drodze)
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 2,60 m
Ściany (wys.) 0,75 m
Kąt podjazdu 35º
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata wz. 1930 kal. 45 mm (zapas amunicji – 89 szt.)
3 karabiny maszynowe DT kal. 7,62 mm (zapas amunicji – 6000 szt.)
Użytkownicy
ZSRR

T-24radziecki czołg średni z okresu przed II wojną światową

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

W 1930 roku opracowano czołg średni oznaczony jako T-24. Jego konstrukcję oparto na konstrukcji czołgu T-12. W nowym pojeździe usunięto jedną z wież umieszczoną z tyłu kadłuba, a wyposażoną w karabin maszynowy. Czołg miał jak na tamten czas silne uzbrojenie. Składało się ono z armaty kal. 45 mm oraz trzech karabinów maszynowych. Jeden z karabinów umieszczony był w wieżyczce umieszczonej na wieży działa głównego. Pierwsze próby czołg T-24 przeszedł w dniu 22 lipca 1930 roku.

Już w grudniu 1930 roku zamówiono w Charkowskiej Fabryce Parowozów (ChPZ) serię 200 pojazdów tego typu[1]Ich produkcja rozpoczęła się w 1931 roku. Została jednak przerwana po zbudowaniu zaledwie 25 egzemplarzy. Powodem tak szybkiego zaprzestania produkcji były liczne wady i usterki T-24 oraz bardzo duży koszt ich budowy. Na ich miejsce wdrożenie do produkcji czołgi BT, które miały lepsze osiągi.

Na bazie podwozia czołgu T-24 zaczęto budować ciężkie ciągniki artyleryjskie Komintern, których w latach 1935-1941 zbudowano 1798 sztuk.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Zbudowane czołgi wprowadzono do uzbrojenia radzieckich wojsk pancernych w 1932 roku i większość trafiła do Charkowskiego Okręgu Wojskowego. Wzięły udział w początkowych walkach po ataku Niemiec na Związek Radziecki w czerwcu 1941 roku, używano ich w tzw. przeciwpancernych punktach oporu. W czasie walk wszystkie zostały zniszczone.

Przypisy

  1. W 1932 roku planowano wyprodukować nawet 1600 szt. czołgów T-24.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steven J. Zaloga, James Grandsen: Soviet tanks and combat vehicles of World War Two. Londyn: Arms and Armour, 1984. ISBN 0-85368-606-8.
  • Maksym Kołomyjec, Ilja Moszczański: T-28. Warszawa: Wydawnictwo Militarii, 2002. ISBN 83-7219-140-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]