T-50
| T-50 | |
 Czołg T-50 w malowaniu armii fińskiej |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Typ pojazdu | czołg lekki |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 4 osoby (kierowca, dowódca, ładowniczy, radiotelegrafista) |
| Historia | |
| Prototypy | 1941 |
| Produkcja | 1941-1942 |
| Egzemplarze | 65 szt. |
| Dane techniczne | |
| Silnik | silnik wysokoprężny rzędowy, 6-cylindrowy W-4 o mocy 300 KM (220 kW) przy 2000 obr./min. |
| Poj. zb. paliwa | 350 dm³ |
| Pancerz | spawany z płyt stalowych, 25 – 37 mm |
| Długość | 5,20 m |
| Szerokość | 2,47 m |
| Wysokość | 2,16 m |
| Prześwit | 0,35 m |
| Masa | 13 800 kg (bojowa) |
| Osiągi | |
| Prędkość | 52 km/h |
| Zasięg | 344 km |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | 0,75 m |
| Rowy (szer.) | 2,20 m |
| Ściany (wys.) | 0,70 m |
| Kąt podjazdu | 40° |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 x armata czołgowa 20K wz. 1934 kal. 45 mm (150 nab.) 2 x czkm DT kal. 7,62 mm (4095 nab.) |
|
| Użytkownicy | |
| ZSRR, Finlandia | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
T-50 - czołg lekki produkcji radzieckiej z okresu drugiej wojny światowej.
Historia [edytuj]
W 1939 roku zespół konstruktorów zakładu nr 185 im. Kirowa w Leningradzie, kierowany przez inż. Siemion Aleksandrowicz Ginzburga rozpoczął pracę nad czołgiem oznaczonym początkowo SP, a później obiekt 126 lub T-126SP. Konstrukcyjnie nawiązywał on do czołgu T-34, a miał być następcą czołgu T-26. A ten ostatni podczas wojny zimowej z Finlandią okazał się już przestarzałą konstrukcją. To właśnie wielkie straty poniesione wśród T-26 były przyczyną zlecenia prac nad T-50. Pierwsze prototypy czołgu zbudowano w 1940 roku. Po wstępnych badaniach prototyp przekazano Fabryce nr 174 w Leningradzie, która miała podjąć produkcję seryjną czołgu. W następstwie zmian projektowych, powstał nowy prototyp o nazwie obiekt-135, który następnie został skierowany do produkcji. Od pierwotnego projektu obiektu 126, różnił się m.in. mniejszą masą, co uzyskano głównie dzięki zmniejszeniu grubości pancerza z 45 do 37 mm. Dla czołgu opracowano nowy silnik dieslowski W-4 o mocy 300 KM. Po przeprowadzeniu badań dwóch nowych prototypów, które zbudowane zostały w styczniu 1941 roku, czołg T-50 został przyjęty do uzbrojenia Armii Czerwonej w kwietniu 1941 roku. Fabryka nr.174 zdążyła wyprodukować tylko 50 sztuk. Potem zakłady zostały ewakuowane do Niżnego Tagiłu i Omska. Zakład w Omsku wyprodukował tylko 15 pojazdów, a potem rozpoczął produkcję czołgów T-34. Ogółem wraz z prototypami zbudowano 65 wozów T-50.
Służba [edytuj]
Czołgi T-50 wyprodukowane w Leningradzie zostały użyte przez brygadę pancerną walczącą na Przesmyku Karelskim. Jeden pojazd tego typu został zdobyty przez armię fińską. Ponadto wozy tego typu walczyły w 1941 roku na Ukrainie w pasie natarcia niemieckiej 4. Panzer-Division. Niewielka liczba wyprodukowanych pojazdów sprawiła jednak że był to wóz tak rzadko spotykany, że nie umieszczono go nawet w niemieckich instrukcjach rozpoznawczych.
Bibliografia [edytuj]
- Janusz Magnuski. Lekki czołg wsparcia piechoty T-50. Nieszczęśliwy następca T-26. „Nowa Technika Wojskowa”. 1999. nr 3. s. str. 27-31. ISSN 1230-1655.
|
|||||||||||||||||||||||
