SU-100

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SU-100
Egzemplarz muzealny w Czechach
Egzemplarz muzealny w Czechach
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Typ pojazdu działo samobieżne
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 osoby
Historia
Prototypy 1944
Produkcja 1944-1946
Wycofanie 2000
Egzemplarze ok. 4500
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny 12-cylindrowy, widlasty, czterosuwowy W-2-34 o mocy maksymalnej 500 KM
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 465 l oleju napędowego
Pancerz spawany z walcowanych płyt pancernych utwardzanych powierzchniowo
grubość: 20 - 110 mm
Długość 9,45 m
Szerokość 3,00 m
Wysokość 2,24 m
Prześwit 0,40 m
Masa 31,6 t
Osiągi
Prędkość 50 km/h
Zasięg 310 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata D-10S kal. 100 mm
z zapasem 34 naboi
2 pistolety maszynowe PPSz lub PPS
później: 2 karabinki AK i wkm przeciwlotniczy DSzK
Użytkownicy
ZSRR, Niemcy, Polska, Czechosłowacja, Węgry, Rumunia, Albania, Algieria, Angola, Chiny, Egipt, Jemen, Kuba, Syria, Wietnam
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

SU-100 – średnie działo samobieżne produkcji radzieckiej z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W końcu 1943 roku, w związku z planowanym przezbrojeniem czołgu T-34 w armatę 85 mm, konieczne stało się dalsze wzmocnienie uzbrojenia dział samobieżnych. Podjęto decyzję o skonstruowaniu nowego średniego działa samobieżnego, wyposażonego w armatę 100 mm. Zespół pod kierunkiem gen. F.Pietrowa z Fabryki Artyleryjskiej nr 9 w Swierdłowsku, skonstruował nową armatę oznaczoną D-10. Równocześnie, w fabryce "Uralmaszzawod" w Swierdłowsku, dokonano adaptacji kadłuba działa SU-85.

SU-100 w muzeum w Izraelu
Działo samobieżne SU-100 przed Muzeum Rewolucji w Hawanie

Służba[edytuj | edytuj kod]

Nowe działo samobieżne przyjęto do uzbrojenia armii radzieckiej w lipcu 1944, a do końca 1944 roku dostarczono ok. 500 nowych dział. W pierwszej połowie 1945 wyprodukowano jeszcze ok. 700 wozów.

Były one niezwykle efektywnym środkiem walki z nowymi typami czołgów niemieckich. Odegrały bardzo istotną rolę w końcowej fazie wojny, m.in. w operacji balatońskiej i berlińskiej.

Od kwietnia 1945 roku, działa SU-100 znalazły się w uzbrojeniu ludowego Wojska Polskiego, ale większe ich ilości dotarły dopiero po wojnie. Na uzbrojeniu Wojska Polskiego pozostawały do końca lat 50.

W okresie powojennym, działo SU-100 weszło na uzbrojenie armii państw Układu Warszawskiego oraz Kuby i państw arabskich. Zostało użyte bojowo w wielu regionalnych konfliktach zbrojnych (np. wojna koreańska, wojny arabsko-izraelskie).

Egzemplarze muzealne[edytuj | edytuj kod]

W Polsce zostało zachowane tylko jedno działo samobieżne SU-100. Pojazd znajduje się w Muzeum Broni Pancernej Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Poznaniu.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Masa - 31,6 t.
  • Załoga - 4 ludzi
  • Wymiary - długość całkowita 9,45 m, długość kadłuba 6,10 m, szerokość 3,00 m, wysokość 2,24 m, prześwit 0,40 m.
  • Uzbrojenie - 1 armata 100 mm wz. 1944 D-10S, 2 pistolety maszynowe 7,62 PPSz, po wojnie: 2 karabinki AK i 1 wkm przeciwlotniczy DSzK|; kąty ostrzału w płaszczyźnie poziomej 16 stopni, w płaszczyźnie pionowej od -2 stopni do +17 stopni. Przyrządy celownicze i obserwacyjne - 1 peryskopowy przyrząd dowódcy, 1 celownik teleskopowy TSz-19, 1 panorama artyleryjska Goertza, 3 peryskopy obserwacyjne, 5 szczelin obserwacyjnych, (po wojnie, urządzenia noktowizyjne)
  • Amunicja - 34 naboje do działa, 300 nabojów do pm, 20 granatów ręcznych.
  • Pancerz - spawany z płyt walcowanych o grubości - jarzmo armaty 110 mm, przód 75 mm, boki i tył 45 mm, dno i góra 20 mm.
  • Napęd - silnik wysokoprężny, 4-suwowy, widlasty 12-cylindrowy W-2-34, średnica cylindrów 150 mm, skok tłoków 180-186 mm, stopień sprężenia 15, pojemność 38880 cm³, moc maksymalna 500 KM przy 1800 obr/min, chłodzony cieczą.
  • Paliwo - olej napędowy, pojemność zasadniczych zbiorników paliwa 465 l, dodatkowych 270 l (Nie podłączone do układu paliwowego. Paliwo trzeba było przepompowywać do zbiorników głównych), zużycie paliwa 270 l/100 km drogi lub 350 l/100 km terenu.
  • Instalacja elektryczna - jednoprzewodowa 24 V.
  • Łączność - zewnętrzna - radiostacja krótkofalowa 10-RF-26F, wewnętrzna - wewnętrzny telefon czołgowy TPU-47.
  • Osiągi - moc jednostkowa 11,6 kW/t (15,8 KM/t), nacisk jednostkowy 0,82 kg/cm, prędkość maksymalna 50 km/h, zasięg po drodze 310 km, w terenie 180 km.
  • Pokonywane przeszkody - wzniesienia 35 stopni, rowy szerokości 2,50 m, ściany wysokości 0,73 m, brody głębokości 1,10 m.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • [1] - Battlefield.ru
  • [2] - WWIIvehicles.com
  • [3] - OnWar.com