T-44
| T-44 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Producent | Fabryka nr 75, Charków |
| Typ pojazdu | czołg średni |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 4 (dowódca, kierowca, celowniczy, ładowniczy) |
| Historia | |
| Prototypy | 1943 |
| Produkcja | 1944-1947 |
| Egzemplarze | 1823 szt. |
| Dane techniczne | |
| Silnik | wysokoprężny, 4-suwowy, 12-cylindrowy widlasty W-44 o mocy 500 KM przy 1800 obr/min |
| Transmisja | mechaniczna |
| Poj. zb. paliwa | 500 l (kadłubowe) 150 l (dodatkowe) |
| Pancerz | kadłub spawany z płyt walcowanych, wieża odlewana, 30-120 mm |
| Długość | 7,65 m 6,07 m (kadłuba) |
| Szerokość | 3,1-3,18 m |
| Wysokość | 2,40 m |
| Prześwit | 0,43-0,45 m |
| Masa | 31-31,8 t |
| Osiągi | |
| Prędkość | 51,6 km/h |
| Zasięg | 235-300 km (po drodze) |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | 1,3 m |
| Rowy (szer.) | 2,5 m |
| Ściany (wys.) | 0,73 m |
| Kąt podjazdu | 30-32° |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 x armata wz. 1943 ZIS-S-53 kal. 85 mm 2 x czkm DTM kal. 7,62 mm |
|
| Użytkownicy | |
| Armia Radziecka | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
T-44 – czołg średni konstrukcji radzieckiej z okresu II wojny światowej.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Radzieccy konstruktorzy sprzętu pancernego doskonale zdawali sobie sprawę z niedostatków podstawowego radzieckiego czołgu II wojny światowej T-34. Przez cały okres wojny trwały prace nad jego następcą. W końcu 1943 roku na osobisty rozkaz Stalina, biuro konstrukcyjne fabryki nr 183 przystąpiło do prac nad czołgiem noszącym początkowo oznaczenie "Obiekt 136". Został on później przemianowany na T-44. Szefem biura konstrukcyjnego był A.A. Morozow.[1] W jego konstrukcji wykorzystano doświadczenia z produkcji i użycia, a także wiele zespołów z T-34/85. Wprowadzono też istotne zmiany. Czołg miał zupełnie nowy kadłub, zawieszenie, silnik, układ transmisyjny. Bardzo istotną zmianą było usytuowanie silnika. Zamiast wzdłuż jak we wszystkich poprzednich czołgach radzieckich i zagranicznych ustawiono go w poprzek. Miało to rewolucyjne skutki dla filozofii projektowania następców T-44 (m.in. T-54, T-55). Takie usytuowanie silnika radykalnie zmieniło kształt kadłuba, był niższy (o 300 mm) i szerszy (o 180 mm) niż ten w T-34. Usunięto stanowisko strzelca-radiotelegrafisty, więc załoga uległa zmniejszeniu do 4 osób.[1] Czołg T-44 przyjęto do produkcji i uzbrojenia w lipcu 1944 roku. Produkcję zlecono Fabryce nr 75 w Charkowie. Do końca 1944 roku wyprodukowano 25 wozów, a w 1945 roku 880 sztuk. Produkcja była kontynuowana do maja 1947, kiedy został zastąpiony na liniach produkcyjnych przez czołg podstawowy T-54. Czołgi T-44 były modyfikowane w latach 60. XX. Otrzymały wtedy oznaczenie T-44M. Powstała też wersja z armatą D-10T kal. 100 mm oznaczona jako T-44S.[1]
Służba [edytuj]
Pierwsze jednostki liniowe, uzbrojone w czołgi T-44, osiągnęły gotowość bojową w czerwcu 1945. Po raz pierwszy zostały zastosowane bojowo w czasie zbrojnej interwencji na Węgrzech w 1956 roku. Pojazdy pozostawały w uzbrojeniu Armii Radzieckiej do lat 90 XX w
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Andrzej Zasieczny: Czołgi II wojny światowej. Warszawa: Almapress, 2005, s. 145-146. ISBN 83-7020-325-6.
Bibliografia [edytuj]
- Janusz Magnuski. T-44 – protoplasta rodziny powojennych radzieckich czołgów średnich. „Nowa Technika Wojskowa”. 1999. nr 12. s. str. 23-28. ISSN 1230-1655.
- Anatolij Kolesnikow. Początek drogi-czołg średni T-44. „Poligon-magazyn miłośników wojsk lądowych”. 2010. nr 5. s. str. 20-33. ISSN 1895-3344.
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
