T-44

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
T-44
T-44
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Fabryka nr 75, Charków
Typ pojazdu czołg średni
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 (dowódca, kierowca, celowniczy, ładowniczy)
Historia
Prototypy 1943
Produkcja 1944-1947
Egzemplarze 1823 szt.
Dane techniczne
Silnik wysokoprężny, 4-suwowy, 12-cylindrowy widlasty W-44 o mocy 500 KM przy 1800 obr/min
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 500 l (kadłubowe)
150 l (dodatkowe)
Pancerz kadłub spawany z płyt walcowanych, wieża odlewana, 30-120 mm
Długość 7,65 m
6,07 m (kadłuba)
Szerokość 3,1-3,18 m
Wysokość 2,40 m
Prześwit 0,43-0,45 m
Masa 31-31,8 t
Osiągi
Prędkość 51,6 km/h
Zasięg 235-300 km (po drodze)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,3 m
Rowy (szer.) 2,5 m
Ściany (wys.) 0,73 m
Kąt podjazdu 30-32°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata wz. 1943 ZIS-S-53 kal. 85 mm
2 x czkm DTM kal. 7,62 mm
Użytkownicy
Armia Radziecka
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

T-44czołg średni konstrukcji radzieckiej z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Radzieccy konstruktorzy sprzętu pancernego doskonale zdawali sobie sprawę z niedostatków podstawowego radzieckiego czołgu II wojny światowej T-34. Przez cały okres wojny trwały prace nad jego następcą. W końcu 1943 roku na osobisty rozkaz Stalina, biuro konstrukcyjne fabryki nr 183 przystąpiło do prac nad czołgiem noszącym początkowo oznaczenie "Obiekt 136". Został on później przemianowany na T-44. Szefem biura konstrukcyjnego był A.A. Morozow.[1] W jego konstrukcji wykorzystano doświadczenia z produkcji i użycia, a także wiele zespołów z T-34/85. Wprowadzono też istotne zmiany. Czołg miał zupełnie nowy kadłub, zawieszenie, silnik, układ transmisyjny. Bardzo istotną zmianą było usytuowanie silnika. Zamiast wzdłuż jak we wszystkich poprzednich czołgach radzieckich i zagranicznych ustawiono go w poprzek. Miało to rewolucyjne skutki dla filozofii projektowania następców T-44 (m.in. T-54, T-55). Takie usytuowanie silnika radykalnie zmieniło kształt kadłuba, był niższy (o 300 mm) i szerszy (o 180 mm) niż ten w T-34. Usunięto stanowisko strzelca-radiotelegrafisty, więc załoga uległa zmniejszeniu do 4 osób.[1] Czołg T-44 przyjęto do produkcji i uzbrojenia w lipcu 1944 roku. Produkcję zlecono Fabryce nr 75 w Charkowie. Do końca 1944 roku wyprodukowano 25 wozów, a w 1945 roku 880 sztuk. Produkcja była kontynuowana do maja 1947, kiedy został zastąpiony na liniach produkcyjnych przez czołg podstawowy T-54. Czołgi T-44 były modyfikowane w latach 60. XX. Otrzymały wtedy oznaczenie T-44M. Powstała też wersja z armatą D-10T kal. 100 mm oznaczona jako T-44S.[1]

Służba[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze jednostki liniowe, uzbrojone w czołgi T-44, osiągnęły gotowość bojową w czerwcu 1945. Po raz pierwszy zostały zastosowane bojowo w czasie zbrojnej interwencji na Węgrzech w 1956 roku. Pojazdy pozostawały w uzbrojeniu Armii Radzieckiej do lat 90 XX w

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Andrzej Zasieczny: Czołgi II wojny światowej. Warszawa: Almapress, 2005, s. 145-146. ISBN 83-7020-325-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]