SU-85

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
SU-85
SU-85, Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej
SU-85, Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Typ pojazdu działo samobieżne
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 (dowódca, kierowca, celowniczy, ładowniczy)
Historia
Prototypy 1943
Produkcja 1943-1944
Wycofanie 1950
Egzemplarze ok. 2050
Dane techniczne
Silnik 12-cylindrowy V wysokoprężny, 4-suwowy, widlasty W-2-34 o mocy 500 KM
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 460 l
Pancerz spawany z płyt walcowanych
20-45 mm
Długość 8,13 (z działem)
Szerokość 3 m
Wysokość 2,33 m
Prześwit 0,4 m
Masa bojowa: 29,6 t
Moc jedn. 16,8 KM/t
Nacisk jedn. 0,70 kG/cm²
Osiągi
Prędkość 47 km/h (na drodze)
Zasięg 300 km (na drodze)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,30 m
Rowy (szer.) 2,50 m
Ściany (wys.) 0,73 m
Kąt podjazdu 35
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata wz. 1932 D-5S kal. 85 mm

2 x pistolety maszynowe PPSz kal. 7,62 mm

Wyposażenie
radiostacja 9-RS i telefon wewnętrzny TPU-3-F-bis
Użytkownicy
ZSRR, Polska, Rumunia, Bułgaria, Czechosłowacja, Węgry, Korea Północna, Jugosławia
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

SU-85 (ros. Самоходная установка, liczba oznacza kaliber działa) – średnie działo samobieżne konstrukcji radzieckiej z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Działo samobieżne SU-85 opracowane zostało w 1943 roku w biurze konstrukcyjnym zakładów Uralmasz w Swierdłowsku, konstruktorem wiodącym był L. Gorlicki. Konstrukcja bazowała na wcześniejszym modelu SU-122, który z kolei został zbudowany na podwoziu czołgu T-34. Nowy pojazd wyposażono w zmodernizowaną armatę przeciwlotniczą wz. 1943 85 mm armata wz. 1943 D5S kal. 85 mm, która charakteryzowała się zwiększoną szybkostrzelnością, niezbędną dla niszczenia szybko poruszających się celów. Głównym zadaniem nowej konstrukcji było eliminowanie nowszych modeli czołgów niemieckich (np. Panzerkampfwagen V Panther; Panzerkampfwagen VI Tiger), szybszych lub lepiej opancerzonych niż wcześniejsze konstrukcje. Produkcję seryjną dział SU-85 rozpoczęto pod koniec 1943 r. Później kiedy pojawił się SU-100 zaczeło im brakować dział i zrobili wersje SU-85M która polegała na tym, że zamontowali działo SU-85 w podwoziu SU-100.

W muzeach[edytuj | edytuj kod]

Działa samobieżne SU-85 są eksponowane w następujących muzeach:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki Ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa : Wydaw. Min. Obrony Narodowej 1987.. ISBN 83-11-07419-4.