SU-85
| SU-85 | |
SU-85, Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
| Typ pojazdu | działo samobieżne |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 4 (dowódca, kierowca, celowniczy, ładowniczy) |
| Historia | |
| Prototypy | 1943 |
| Produkcja | 1943-1944 |
| Wyprodukowano | ok. 2050 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | wysokoprężny, 4-suwowy, 12-cylindrowy widlasty W-2-34 o mocy 500 KM |
| Transmisja | mechaniczna |
| Poj. zb. paliwa | zasadnicze 540 l, dodatkowe 270-360 l |
| Pancerz | spawany z płyt walcowanych 20-45 mm |
| Długość | 8,15 m kadłuba: 6,10 m |
| Szerokość | 3,00 m |
| Wysokość | 2,33-2,45 m |
| Prześwit | 0,40 m |
| Masa | bojowa: 29,2-29,6 t |
| Moc jedn. | 16,8 KM/t |
| Nacisk jedn. | 0,70 kG/cm² |
| Osiągi | |
| Prędkość | 55 km/h |
| Zasięg | na szosie 300 |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | bez przygotowania: 1,10 m |
| Rowy (szer.) | 2,50 m |
| Ściany (wys.) | 0,73 m |
| Kąt podjazdu | 35 |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| armata wz. 1943 D-5S kal. 85 mm 2 pistolety maszynowe PPSz kal. 7,62 mm |
|
| Użytkownicy | |
| ZSRR, Polska, Rumunia, Bułgaria, Czechosłowacja, Węgry, Korea Północna, Jugosławia | |
SU-85 (ros. Самоходная установка, liczba oznacza kaliber działa) – średnie działo samobieżne konstrukcji radzieckiej z okresu II wojny światowej.
[edytuj] Historia
Działa samobieżnego SU-85 opracowane zostało w 1943 roku w biurze konstrukcyjnym zakładów Uralmasz w Świerdłowsku, konstruktorem wiodącym był L. Gorlicki. Konstrukcja bazowała na wcześniejszym modelu SU-122, który z kolei został zbudowany na podwoziu czołgu T-34. Nowy pojazd wyposażono w zmodernizowaną armatę przeciwlotniczą wz. 1943 D5S kal. 85 mm, która charakteryzowała się zwiększoną szybkostrzelnością, niezbędną dla niszczenia szybko poruszających się celów. Głównym zadaniem nowej konstrukcji było eliminowanie nowszych modeli czołgów niemieckich (np. PzKpfw V Panther; PzKpfw VI Tiger), szybszych lub lepiej opancerzonych niż wcześniejsze konstrukcje. Produkcję seryjną dział SU-85 rozpoczęto pod koniec 1943 r.
[edytuj] Bibliografia
- Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
- Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki Ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa : Wydaw. Min. Obrony Narodowej 1987.. ISBN 83-11-07419-4.
|
|||||||||||||||||||||||