Rajdowe Mistrzostwa Świata
Rajdowe Samochodowe Mistrzostwa Świata (w skrócie RSMŚ, WRC – ang. World Rally Championship) – najwyższa kategoria rywalizacji w rajdach samochodowych, coroczny cykl mistrzowski o tytuły Rajdowego Mistrza Świata Kierowców, Rajdowego Mistrza Świata Pilotów oraz Rajdowego Mistrza Świata Konstruktorów. Cykl składa się z kilkunastu (w sezonie 2011: trzynastu) rund – trzydniowych rajdów rozgrywanych na całym świecie.
Warunkiem koniecznym do uczestnictwa w RSMŚ jest, w przypadku kierowców i pilotów, posiadanie międzynarodowej licencji rajdowej. Organizatorem mistrzostw jest FIA.
Równolegle z RSMŚ odbywają się:
- Rajdowe Samochodowe Mistrzostwa Świata Samochodów Produkcyjnych (PWRC – ang. Production Car World Rally Championship),
- Rajdowe Samochodowe Mistrzostwa Świata Super 2000 (SWRC – ang. Super 2000 World Rally Championship),
- Rajdowe Samochodowe Mistrzostwa Świata Juniorów (JWRC – ang. Junior World Rally Championship).
Spis treści |
[edytuj] Historia
[edytuj] Początki
Rajdowe Mistrzostwa Świata powstały na bazie znanych na świecie rajdów, z których niektóre były wcześniej eliminacjami Międzynarodowych Mistrzostw Konstruktorów (IMC – International Championship for Manufacturers) rozgrywanymi w latach 1970-1972. W latach 1973-1976 liczono tylko klasyfikację producentów. Pierwszym mistrzem świata producentów zostało Alpine Renault. W 1977 roku wprowadzono po raz pierwszy klasyfikację dla kierowców, jednak początkowo nie przyznawano tytułu mistrza świata, a sama klasyfikacja była określana jako Puchar FIA Kierowców (FIA Cup for Drivers). Pierwszy tytuł mistrza świata kierowców został przyznany w 1979 roku.
[edytuj] Era Grupy B
Na początku lat 80. XX wieku tylnonapędowe grupa 2 i grupa 4 zostały zastąpione przez samochody grupy B o większej mocy. Napęd na 4 koła został dopuszczony w 1979 roku, ale większość producentów uznała, że jest to zbyt skomplikowane konstrukcyjnie rozwiązanie aby z nim odnieść sukces. Jednak kiedy Audi wystawił w ramach testów w rajdach pierwszy samochód z napędem na cztery koła i od razu odniósł z nim sukces, pozostali producenci także wystartowali z czteronapędowymi projektami. Od 1982 roku w regulaminie wprowadzono grupę B.
[edytuj] Era Grupy A
Po serii tragicznych wypadków z udziałem B-grupowych samochodów, grupa ta została zlikwidowana z początkiem 1987 roku. Od 1986 roku istniała jednak też grupa A, która od 1987 roku stała się podstawową grupą dla zespołów walczących o tytuł mistrzowski.
[edytuj] Era WRC
W 1997 roku pojawiły się przepisy wprowadzające kategorię samochodów WRC, która miała zastąpić grupę A. Przepisy te zostały zmodyfikowane wraz z rozpoczęciem sezonu 2011.
Każdy samochód specyfikacji WRC obowiązują regulacje przygotowane przez FIA. Definiują one zakres dozwolonych przeróbek w stosunku do drogowej wersji pojazdu, który jest bazą dla samochodu rajdowego, ograniczają maksymalną moc silnika (teoretycznie do 300 KM), minimalną masę pojazdu (1200 kg) i precyzują wymagania w stosunku do wyposażenia odpowiedzialnego za bezpieczeństwo załogi. Silnik może mieć maksymalnie 1600 cm³ pojemności, z reguły posiada turbosprężarkę oraz sekwencyjną skrzynię biegów o wzmocnionej konstrukcji (w historii aut WRC spotykane były skrzynie posiadające od czterech do siedmiu przełożeń) oraz inteligentny napęd na cztery koła. Samochód ten musi być też przystosowany do poruszania się po normalnych drogach, gdyż musi przemieszczać się nimi pomiędzy metą jednego i startem kolejnego odcinka specjalnego.
[edytuj] Wyniki i klasyfikacja
Klasyfikacja kierowców to kolejność zawodników pod względem ilości zdobytych punktów w czasie rajdu. Wprowadzono ją w 1977 roku. Obecnie punkty przydzielane są w następujący sposób: za zwycięstwo zawodnik otrzymuje 25 punktów, za pozycje drugą 18, za trzecią 15, za czwartą 12, za piątą 10, za szóstą 8, za siódmą 6, za ósmą 4, za dziewiątą 2. Ostatnią punktowaną lokatą jest dziesiąta, za którą uzyskuje się 1 punkt w klasyfikacji indywidualnej.
Klasyfikacja konstruktorów to kolejność zespołów w zależności od punktów zdobytych przez ich zawodników. W latach 1973-1976 była to jedyna prowadzona klasyfikacja. Obecnie punkty dla konstruktorów, podobnie jak wśród kierowców są przyznawane według klucza 25-18-15-12-10-8-6-4-2-1, z tym że w klasyfikacji uwzględniane są jedynie dwie nominowane przed rajdem załogi z każdego zespołu (niezależnie od liczby załóg jaką wystawia dany zespół).
|
|
[edytuj] Historia
[edytuj] Rekordy
| Tytuły mistrzowskie | Zwycięstwa w rajdach | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejsce | Kierowca | Tytuły | Miejsce | Kierowca | Zwycięstwa | |
| 1 |  Sébastien Loeb |
8 | 1 | Sébastien Loeb |
67 | |
| 2 |  Juha Kankkunen |
4 | 2 | Marcus Grönholm |
30 | |
| Tommi Mäkinen |
4 | 3 |  Carlos Sainz |
26 | ||
| 4 |  Walter Röhrl |
2 | 4 |  Colin McRae |
25 | |
 Massimo Biasion |
2 | 5 | Tommi Mäkinen |
24 | ||
| Carlos Sainz |
2 | 6 | Juha Kankkunen |
23 | ||
| Marcus Grönholm |
2 | 7 | Didier Auriol |
20 | ||
| 8 | 11 kierowców ma po jednym tytule mistrzowskim | 8 | Markku Alén |
19 | ||
| 9 | Hannu Mikkola |
18 | ||||
| 10 | Massimo Biasion |
17 | ||||
- Stan po zakończeniu sezonu 2011.
[edytuj] Polacy w WRC
Pierwszym Polakiem, który zapunktował w klasyfikacji WRC był Maciej Stawowiak, który w sezonie 1980 jadąc samochodem FSO Polonez 2000 zdobył 1 punkt dzięki zajętemu 10 miejscu podczas Rajdu Portugalii (pilot Ryszard Żyszkowski). W 2009 Krzysztof Hołowczyc jadąc Fordem Focusem WRC zdobył 3 pkt. za 6 miejsce w Rajdzie Polski (pilot Łukasz Kurzeja).
Najwyższe miejsce polskiego kierowcy w pojedynczym rajdzie WRC to 3 miejsce Stawowiaka na Polskim Fiacie 125p osiągnięte w Rajdzie Polski 1973. Wówczas nie prowadzono jednak klasyfikacji kierowców, a sam rajd ukończyły tylko trzy załogi (Stawowiak i jego pilot Jan Czyżyk byli więc właściwie na ostatnim miejscu wśród załóg, które dojechały do mety).
Najczęściej z polskich kierowców w pierwszej "10" rajdów meldował się Krzysztof Hołowczyc. Dokonał tego czterokrotnie – prócz 6 miejsca w Rajdzie Polski 2009, w sezonie 1998 (z pilotem Maciejem Wisławskim) był 10 w Rajdzie Portugalii, 7 w Rajdzie Argentyny i 8 w Rajdzie Wielkiej Brytanii.
[edytuj] Ciekawostki
Czy wiesz, że...
...Sebastien Ogier wygrał Rajd Jordanii 2011 z przewagą 0,2 sekundy nad Jarim-Mattim Latvalą. To najmniejsza różnica między pierwszym i drugim miejscem w historii WRC[1].
...Marcus Grönholm wygrał Rajd Finlandii 2006 z przewagą 1:06.7 nad Sébastienem Loebem. Dokładnie taką samą jak w roku 2005.
...Marcus Grönholm na odcinku Ouninpohja podczas Rajdu Finlandii 2006 jechał na najwyższym biegu pełnym gazem ze średnią prędkością 171 km/h przez 46 sekund?
...pilot rajdowy Michael Park zginął w 2005 roku na odcinku specjalnym o nazwie Margam Park?
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||
