Alessandro Franchi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alessandro Franchi
kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 25 czerwca 1819
Rzym
Data i miejsce śmierci 31 lipca 1878
Rzym
Sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania 5 marca – 31 lipca 1878
prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
Okres sprawowania 10 marca 1874 – 5 marca 1878
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 18 grudnia 1841
Prezbiterat 16 marca 1842
Nominacja biskupia 19 czerwca 1856
Sakra biskupia 6 lipca 1856
Kreacja kardynalska 22 grudnia 1873
Pius IX
Kościół tytularny Santa Maria in Trastevere
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 lipca 1856
Konsekrator Pius IX
Współkonsekratorzy Alessandro Macioti
Giuseppe Palermo

Alessandro Franchi (ur. 25 czerwca 1819 w Rzymie, zm. 31 lipca 1878 tamże) – włoski duchowny katolicki, dyplomata, kardynał, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej. Ukończył seminarium rzymskie, gdzie uzyskał doktoraty z filozofii, teologii i utroque iure. Święcenia kapłańskie otrzymał 16 marca 1842. Został następnie wykładowcą filozofii na macierzystej uczelni, dyplomacji na Pontyfikalnej Akademii Dostojników Szlacheckich i historii Kościoła na Uniwersytecie Rzymski. Od roku 1842 rozpoczął pracę w Kurii, gdzie był attaché w sekretariacie Kongregacji ds. Nadzwyczajnych Spraw Kościoła i minutantem w Sekretariacie Stanu. W latach późniejszych otrzymał tytuły szambelana, prywatnego szambelana supernumerariusza i prałata domowego. W roku 1848, podczas Wiosny ludów, powierzono mu delikatną misję dyplomatyczną do cesarza Ferdynanda I w celu przekonania go do rezygnacji z terytoriów habsburskich we Włoszech. W latach 1856-1859 internuncjusz w Toskanii.

19 czerwca 1856 otrzymał nominację na tytularnego arcybiskupa Tessalonika. Sakry udzielił mu sam papież Pius IX. Po upadku Wielkiego Księstwa Toskanii i włączeniu go do Królestwa Sardynii powrócił do Rzymu, gdzie został sekretarzem w Kongregacji ds. Nadzwyczajnych Spraw Kościoła (lata 1860-1868), w roku 1859 mianowany Asystentem Tronu Papieskiego. W latach 1868-1869 był nuncjuszem w Hiszpanii ale z powodu rewolucji zrezygnował z tej funkcji. Był jeszcze w latach późniejszych legatem do Konstantynopola po schizmie Kościoła Ormiańskiego wynikłej po ogłoszeniu dogmatu o nieomylności papieskiej. Misja powiodła się (do czasu gdy przy życiu pozostawał ówczesny sułtan).

Na konsystorzu w 1873 mianowany kardynałem z tytułem prezbitera Santa Maria in Trastevere. W latach 1874-1878 sprawował funkcję prefekta Kongregacji Rozkrzewiania Wiary i Kościołów Wschodnich. Brał udział w konklawe 1878. Jako że był gorącym zwolennikiem wyboru kardynała Pecciego, nowy papież 5 marca 1878 mianował go Sekretarzem Stanu, prefektem Pałacu Apostolskiego i administratorem Patrymonium Stolicy Świętej, które to funkcje sprawował krótko, zmarł bowiem nagle na malarię. Prężnie rozwijająca się kariera utalentowanego dyplomaty została więc przedwcześnie przerwana. Pochowany na Campo Verano.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]