Francesco Saverio de Zelada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francesco Saverio de Zelada
kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1717
Rzym
Data i miejsce śmierci 19 grudnia 1801
Rzym
Sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania 14 października 1789 – sierpień 1796
Penitencjariusz większy
Okres sprawowania 8 września 1788 – 19 grudnia 1801
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 28 grudnia 1766
Kreacja kardynalska 19 kwietnia 1773
Klemens XIV
Kościół tytularny Santa Prassede
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 28 grudnia 1766
Konsekrator Klemens XIII
Współkonsekratorzy Scipione Borghèse
Ignazio Reali

Francesco Saverio de Zelada (ur. 27 sierpnia 1717 w Rzymie, zm. 19 grudnia 1801 tamże[1]) – włoski kardynał, pochodzenia hiszpańskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny hiszpańskiej, był synem Juana de Zelady i Manueli Rodríguez[1]. Studiował na Sapienzy, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[1]. 23 października 1740 przyjął święcenia kapłańskie[2]. po ukończeniu studiów został referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej i audytorem Kamery Apostolskiej; pracował także w kilku kongregacjach[1]. W 1760 został audytorem Roty Rzymskiej i kanonistą Penitencjarii Apostolskiej a w 1768 – konsultorem Świętego Oficjum[1].

23 grudnia 1766 został wybrany arcybiskupem tytularnym Petry, a pięć dni później przyjął sakrę[2]. 19 kwietnia 1773 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny Santi Silvestro e Martino ai Monti[2]. Był zagorzałym wrogiem Towarzystwa Jezusowego i jednym z głównych twórców brewe Dominus ac Redemptor, które zarządziło jego kasatę[1]. Od 15 grudnia 1779 do śmierci był Bibliotekarzem Świętego Kościoła Rzymskiego, a od listopada 1780 do października 1786 był proprefektem Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników (w czasie nieobecności Francesco Carafy)[1]. W 1781 został archiprezbiterem Bazyliki Laterańskiej[2]. Od 1783 przez roczną kadencję pełnił rolę kamerlinga Kolegium Kardynałów, a od 8 września 1788 do śmierci był wielkim penitencjariuszem[1]. 14 października 1789 został mianowany sekretarzem stanu i pełnił tę funkcję do sierpnia 1796[1]. Kiedy papież Pius VI został wzięty do niewoli do Francji, kardynał Zelada udał się do Toskanii, natomiast rolę penitencjariusza przejął Leonardo Antonelli[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Zelada, Francesco Saverio de (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-10-20].
  2. a b c d Francesco Saverio Cardinal de Zelada (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-10-20].